καλοκαιρινη αναμνηση

peachΔεν θυμαμαι τι μοντελο ηταν η παλια γκριζα μερσεντες του νονου μου που την λεγαμε “η γρια” . Θα πρεπει να ηταν της δεκαετιας του ’50.  Ειχε ομως χωρο για τρεις μεγαλους και τεσσερα κουτσουβελα, το πιο μεγαλο οχτω χρονων και το μικροτερο μολις εβγαζε δοντια.  Το πορτ μπαγκαζ χωρεσε τα παντα. Ολα τα απαραιτητα για δυο οικογενειες για το καλοκαιρι  μερικα φρουτα, και δυο θερμος με παγωμενο νερο για το δρομο.

Ηταν η πρωτη φορα που περναγα τις στροφες του Μπραλου στην παλια Εθνικη οδο.  Ημουν το μεγαλο κουτσουβελο των οχτω χρονων και θυμαμαι να εντυπωσιαζομαι με τον φιδωτο δρομο.  Ο νονος ηταν στο τιμονι .  Συνηθως στις διαδρομες με την γρια καθομουν στο  καθισμα ακριβως πισω απο τον νονο.  Ε και σαν παιδακι τον επρηζα με το μπουρ μπουρ, αλλα ο νονος μου ηταν ο πιο υπομονετικος ανθρωπος του κοσμου.

Περασμενο μεσημερι πια,  σταματαμε στα Τεμπη για ξεκουραση.  Σταθμοι και εστιατορια δεν υπαρχουν στην κοιλαδα. Κατεβαινουμε κοντα στην κοιτη.  Το νερο ειναι πολυ και τρεχει με δυναμη στα βραχια. Υπαρχει και μια πηγη με φρεσκο καθαρο νερακι εκει κοντα. Βαζουμε τα ζεστα απο την διαδρομη φρουτα και παγωνουν σε μερικα λεπτα. Γεμιζουμε τα θερμος με κρυο νερο.  Το ποταμι  εχει μια αγριαδα που χρονια αργοτερα την διαβασα σε περιγραφη της Ευγενιας Φακινου στο βιβλιο “Η Μεροπη ηταν το προσχημα”.  Ηταν ακριβως η περιγραφη που θα εκανα και τοτε αν μπορουσε το μικρο ανωριμο μυαλουδακι μου.  Το ποταμι τελειωνει καπου στον Παγασητικο μετα το Τσαγεζι. (Στομιο).   Εκει ηταν ο (αρχικα) τελικος προορισμος μας.

Επηρεασμενη απο ενα παιδικο μυθιστορημα που διαβαζα τοτε στην Διαπλαση και διαδραματιζοταν στην Κορνουαλη,  η εικονα που αντικρυσα ηταν σαν τις περιγραφες στο βιβλιο. Πανω σε ενα βραχο βρισκοταν το ξυλινο σπιτι που ειχαν κλεισει οι μεγαλοι για να περασουμε το καλοκαιρι.  Απο κατω τα κυματα πραγματικα εδερναν τα βραχια.  Η εσωτερικη ξυλινη σκαλα ετριζε επικινδυνα.  Δεν νομιζω οτι ειχαν αυτο στο νου τους οι μεγαλοι για να περασουμε ενα ολοκληρο καλοκαιρι.  Μεγαλη απογοητευση στο ανεμοδαρμενο Τσαγεζι.   Η αποφαση παιρνεται γρηγορα.  Θα προχωρησουμε βορεια προς την Μακεδονια και κατι θα βρουμε στο δρομο.  Ετσι απλα.  Ολοι μεσα στη γρια και παλι.

Στην παραλια του Πλαταμωνα ειμαστε τυχεροι.  Βρισκουμε  ενοικιαζομενα σπιτια πολυ κοντα στην παραλια. Ενας δρομος μας χωριζει απο την θαλασσα.  Μη φερνεις στο νου σου τον Πλαταμωνα του σημερα.  Καμμια σχεση! Ουτε προβλητες ουτε μαγαζια.   Μια μικρη ψαροταβερνα μας φιλοξενει καθε μερα για φαγητο.  Αλλη μια οικογενεια απο την Λαρισα που παραθεριζει εκει εχει ενα μικρο κοριτσακι,  που συνεχως  το κυνηγανε,  βγες Λιλικα, μπες Λιλικα, τρωγε Λιλικα!

Πισω απο τα σπιτια που ανηκουν σε ενα γλυκητατο παπου -τον παπου Πολυχρονη η οπως τον φωναζουν τα μικρα παπου Ποπονη-  περνα το τραινο Αθηνα-Θεσσαλονικη.  Και περα απο τις γραμμες ειναι τα μποστανια του παπου. Οι ροδακινιες μου κανουν τρομερη εντυπωση.  Ειναι φορτωμενες με ωριμα ροδακινα και τα κλαδια λυγιζουν απο το βαρος.  Ανοιγοντας την πορτα καθε μερα βρισκουμε φιλεματα απο τον παπου Ποπονη,  ποτε ωριμα φρουτα, ποτε καβουρια, ποτε δροσερα ζαρζαβατικα.

Ηρθε και ο παπους  ο Ροδολφος να μας δει μερικες μερες στο χωριο, ηρθε και ο μπαμπας οταν μπορεσε.  Για χρονια κατοπιν ακουω τους μεγαλους να αναοπολουν τις ομορφες μερες που περασαμε  στον Πλαταμωνα στο σπιτι του παπου Ποπονη.  Οι δικες μου αναμνησεις ειναι μερικες ζωντανες εικονες και μερικες στιγμες. Οι πιο πολλες στατικες .   Οπως οταν ετριψαν με ουζο τα ουλα στο μικρουλι ξαδελφακι μου που εκλαιγε, κι εκεινο αποκοιμηθηκε και τους κατατρομαξε.   Οπως την μαμα της Λιλικας με το αυγο να την κυνηγαει.  Οπως την παραλια που μου ελεγαν, απο εκει ειναι η Θεσσαλονικη μα εγω δεν την εβλεπα. Οπως τον Ολυμπο που υψωνοταν περα απο τα μποστανια στα πισω παραθυρα τπυ σπιτιου.

Το ταξιδι της επιστροφης με την γρια δεν το θυμαμαι.  Σιγουρα δεν ηταν τοσο εντυπωσιακο οσο το ταξιδι του πηγαιμου.

Χρονια αργοτερα ξαναπηγα με λαχταρα στον Πλαταμωνα.  Τιποτα μα τιποτα δεν θυμιζε τις παιδικες μου εικονες.  Προχωρησα μεχρι τις σιδηροδρομικες γραμμες.  Ολα αγνωστα.  Ενα γατι ηρθε να τριφτει στα ποδια μου. Ουτε αυτο θυμοταν τον παπου Ποπονη.

Σας φιλω γλυκα

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s