what will your verse be?

5.0.2

Με αφορμη τον θανατο του αγαπημενου σε ολους μας Robin Williams,  καθησα να βαλω πεντε σκεψεις σε μια σειρα.  Αναμενομενο ηταν να ασχοληθουν οι παντες σε ολες τις πλατφορμες κοινωνικης δικτυωσης με το γεγονος.  Πως να γινει δηλαδη;  Ο ανθρωπος  επι σαραντα χρονια και βαλε, μας χαρισε γελιο,  διασκεδαση αλλα μας εκανε να σκεφτουμε τοσα και τοσα μεσα απο τις ερμηνειες του.

Διαβασα καπου οτι ο ηθοποιος δεν ειναι οι ρολοι που ενσαρκωνει.  Αυτο το θεωρω εντελως λανθασμενο.  Μπαινοντας ο ηθοποιος στο πετσι του ρολου και του χαρακτηρα  που ενσαρκωνει,  τον ζει.  Αυτο δεν ισχυει για ολους τους ηθοποιους, αλλα για τον Ρομπιν Οθιλιαμς ηταν προφανες.  Ο ηθοποιος δεν σου μεταδιδει τιποτα αν δεν ταυτιστει με τον ρολο.   Αυτο ειναι ουσιαστικα που κανει τον καλο ηθοποιο να ξεχωριζει απο το πληθος.  Συγχρονως δημιουργει και επηρρεαζει το κοινο.   Ανεβαζει την υποκριτικη σε υψηλα επιπεδα, και οι χαρακτηρες που υποδυεται μενουν στην μνημη του κοσμου για παντα.

Διαβασα επισης οτι οι Αμερικανοι ηρωποιουν τους διασημους νεκρους τους.  Το βρισκω υπερβολη.  Στην περιπτωση του Ρομπιν Ουιλλιαμς ολοι ασχολουνται με το γεγονος γιατι εκεινος ηταν πολυ αγαπητος.  Οι αναφορες ειναι ποικιλες στις σελιδες κοινωνικης δικτυωσης.  Αλλοι αναφερονται στο ταλεντο του, αλλοι ατην καταθλιψη που τον οδηγησε στην αυτοχειρια και αλλοι στην αυτοχειρια αυτη καθεαυτη. Αλλοι παλι εκνευριζονται  που οι υπολοιποι ασχολουνται με αυτο το θεμα.  Ο Ρομπιν ηταν ενας εξαιρετος ηθοποιος και αυθορμητος χειριστης του κωμικου λογου, αλλα ειχε και ψυχικα προβληματα.  Κοινως καταθλιψη.

Δεν ειναι ο πρωτος ουτε ο τελευταιος ανθρωπος στον κοσμο που επασχε απο καταθλιψη.  Η καταθλιψη δεν φαινεται στις εργαστηριακες εξετασεις, ειναι υπουλη ασθενεια.  Κατι δηλωσεις λοιπον του τυπου, ας το παλευε, ας πηγαινε στο γιατρο , ας επαιρνε φαρμακα,  απο ανθρωπους που ακουν αυτοκτονια και τρελλαινονται ειναι τουλαχιστο εκτος πραγματικοτητας.   Τα σημαδια της καταθλιψης τα εχω δει,  τις αντιδρασεις τις εχω δει, ο καθε πασχων εχει τις δικες του αντιδρασεις αλλα και αντοχες.  Τα δε φαρμακα που χορηγουνται σου αφαιρουν αλλες λειτουργικες διανοητικες ικανοτητες που ειλικρινα δεν ξερω αν αξιζει να υπαρχεις ετσι. Με λιγα λιγια τα ψυχοφαρμακα ειναι καλα για το περιβαλλον του ασθενους που βλεπει τον ανθρωπο του σε καταστολη και νομιζει πως δεν υποφερει.   Ο Ρομπιν εχασε τον καλυτερο του φιλο τον “σουπερμαν” Κριστοφερ Ρηβς κι αυτο σιγουρα τον συγκλονισε.   Αυτα ειναι που ξερουμε εμεις απο τον τυπο. Ποσα ομως ειναι που δεν ξερουμε.  Δεν ειναι καρκινος η καταθλιψη να ελπιζεις οτι θα σκοτωσεις  τα κυτταρα που εχουν προσβληθει. Κυριως σε μεγαλες πλεον ηλικιες.  Υπαρχει και η καταθλιψη που δεν προκαλειται απο φυσιολογικη φθορα αλλα κι εκεινη που προκαλειται απο καταχρησεις. Καθε περιτωση ειναι διαφορετικη κι ετσι πρεπει να αντιμετωπιζεται.

Η αυτοκτονια ειναι τοσο δυσκολο και ευαισθητο θεμα για να αναλυθει εδω, και ουτε καν θα το τολμησω.   Ο καθενας μας εχει διαφορετικη αποψη και αυτη εξαρταται απο την ηλικια, την κατασταση της υγειας του και τις εμπειριες του. Το βρισκω εντελως ατοπο παντως να πεφτουν μαζεμενοι ολοι οι ηθικολογοι να μας αναλυσουν την αυτοτονια σαν επιλογη του αυτοχειρα.

Αγαπω την ζωη, πολυ μα παρα πολυ.  Δεν ξερω αν ειμαι συμφιλιωμενη με την ιδεα του θανατου, αλλα πιστευω πως οχι.  Χθες ειχα μια πολυ στεναχωρη ημερα.  Οδηγουσα πηγαινοντας προς την δουλεια μου το πρωι και βρισκομουν σε μια κατηφορικη ραμπα που οδηγει στον δακτυλιο της Ουασινγκτων.  Οδηγω παντα ελεγχοντας ολα τα καθρεφτακια. Αντιλαμβανομαι να ερχεται πισω μου στο μισο μετρο με μεγαλη ταχυτητα ενα μικρο αυτοκινητο.  Σηκωνω τα ματια μου στον καθρεφτη να δω και εκει την πατησα.  Η δεξια μπροστινη ροδα βρισκει στην κουρμπα του πεζοδρομιου και μου πεταει το αυτοκινητο αριστερα.   Αριστερα μεταλλικο κιγκλιδωμα και γκρεμος.  Εντελως υποσυνειδητα και με γρηγορες κινησεις, το ισιωνω αλλα δεν καταλαβα πως.  Δεν χτυπησα, δεν σταματησα, συνεχισα να οδηγω.  Δεν ειδα  τι εκανε ο τυπος πισω που μου ειχε κολλησει .  Δεν ξερω ποιος εφταιγε, αυτος που ερχοταν καταπανω μου, η εγω που σηκωσα τα ματια  να δω τι κανει.  Δεν με απασχολησε αυτο.  Ολη την ημερα ομως σκεφτομουν οτι θελει μια σιγμη μονο, ενα αδεξιο χειρισμο, μια λαθος αντιδραση για να τελειωσουν ολα.  Τοσο ταραχτηκα που δεν ειχα μυαλο για τιποτα.  Και φυσικα με οτι κι αν καταπιαστηκα πηγε κατα διαολου.   Ισως  σε μερικες μερες να μη το σκεφτομαι καθολου.  Ομως ειναι γεγονος οτι οι ατυχιες, οι ασθενειες,  τα απροοπτα καραδοκουν.  Και μετα διαβασα για τον θανατο του Ρομπιν Ουιλιαμς.

Δεν συνηθιζω να γραφω ουτε να σκεφτομαι απαισιοδοξα και οι φιλοι μου το  ξερετε.  Ειναι ομως στιγμες, ειναι μερες που ερχονται και σε κανουν να προβληματιστεις με πολλα. Με την υπαρξη σου, την πορεια σου στη ζωη, την αβεβαιοτητα, την τυχη, την ατυχια, την προσφορα σου,  με ολα.  Ειναι μερες που περνανε  στιγμες απο μπροστα σου λες κι εφτασε το τελος κι ας ειναι μακρυα ακομα.  Που αναρωτιεσι ποιος ειναι ο δικος σου στιχος!

What will your verse be?

Κι αν χαμογελασεις σημαινει οτι κατι εγραψες!

Σας φιλω γλυκα

Advertisements

2 thoughts on “what will your verse be?

  1. Αν είσαι άνθρωπος , ποτέ μη λες τι θα γίνει αύριο
    ούτε και πόσο η ευτυχία ενός ανθρώπου θα διαρκέσει.
    Γιατί πιο γρήγορη η ανατροπή της τύχης
    κι από μια μύγα που πετά κι αλλάζει θέση.
    Σιμωνίδης ο Κείος
    Ο κόσμος ήταν και θα παραμείνει γεμάτος πόνο…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s