εδω Πολυτεχνειο

εδω

Χρονια τωρα παραμονες της επετειου της 17ης Νοεμβρη, διαβαζω στα μεσα κοινωνικης δικτυωσης διαφορες γνωμες και αποψεις για την επετειο του Πολυτεχνειου.  Ο καθενας γραφει αναλογα με το πως αντιλαμβανεται  τα γεγονοτα που προηγηθηκαν της 17ης Νοεμβρη, τα γεγονοτα μετα, αλλα κυριως με  γνωμονα τις πολιτικες εξελιξεις απο την μεταπολιτευση ως σημερα και φυσικα τον πολιτικο του φανατισμο η την πολιτικη του απαξιωση.

Πολλοι στην προσπαθεια τους να μειωσουν την σημασια της εξεγερσης στο Πολυτεχνειο αναφερουν το γεγονος οτι δεν υπηρξαν νεκροι στον προαοαυλιο χωρο.  Πραγματικα δεν υπηρξαν.  Γεγονος ομως ειναι οτι υπηρξαν τραυματιες στον προαυλιο χωρο και νεκροι σε μια ακτινα πολλων μετρων απο το Πολυτεχνειο.

Την χουντα την εζησα αρκετα στα μαθητικα μου χρονια και λιγο στο Πολυτεχνειο.  Ολοι αυτοι που σημερα ελαφρα τη καρδια ονομαζουν χουντα την σημερινη πολιτικη κατασταση, μαλλον δεν εχουν ιδεα τι σημαινει χουντα.  Στο σχολειο μας ειχε ερθει εγκυκλιος να γραφουμε εκθεσεις υμνωντας τα  ” Καλα της Επαναστασης “.  Οποια μαθητρια εγραφε κατι εναντιον, γινοταν επιπληξη στους γονεις της.  Αυτα μονο γιατι το σχολειο ηταν ιδιωτικο και το … ατοπημα δεν πηγαινε παρα περα.  Οι γειτονες που ασπαζονταν την Χουντα σου επιαναν την κουβεντα για να σε ψαρεψουν και αλλοιμονο αν δεν συμφωνουσες μαζι τους.  Στο σπιτι μου στην περιοχη Κυπριαδου, σε αποσταση  διακοσιων μετρων  στην πλατεια Παπαλουκα ηταν το διοροφο του δικτατορα Ιωαννιδη.  Μετα απο δυο κυκλους στο παρκο με το ποδηλατο μου,  βγηκε ο μπραβος απο το αυτοκινητο και μου ειπε να εξαφανιστω γιατι αν ξαναπερασω απο εκει θα μου τσακισει τα κοκκαλα.  Και ναι εγινα καπνος. Αυτη ηταν η μενταλιτε των χουντικων.  Κι εγω δεν ημουν μικρη ηρωιδα.

Αυτα μπορει να ακουγονται σαν παραλειπομενα και ψιλα γραμματα γιατι αλλοι βιωσαν την χουντα με τον χειροτερο τροπο.  Ανθρωποι ωριμοι και μεγαλυτεροι που η δουλεια τους ηταν να ενημερωνουν τον κοσμο, η να εκφραζονται ελευθερα στην τεχνη τους και στην πολιτικη τους, ηρθαν σε συγκρουση με τα φιμωτρα της χουντας και με τις αβροφροσυνες της ασφαλειας, και ειτε σωπασαν  (ποικιλοτροπως) ειτε εφυγαν.

Στο Πολυτεχνειο δεν ηταν καλυτερα τα πραγματα.  Υπηρχαν στην δικη μου σχολη τεσσερεις χουντικοι (εκδηλα), ενας φοιτητης και τρεις στρατιωτικοι που σπουδαζαν.  Δεν μπορω να πω με βεβαιοτητα οτι ηταν βαλτοι, ομως δεν τους ξεφευγε τιποτα.  Το αυτι στημενο στις παρεες.  Εκδηλη προσπαθεια να φερουν με το μερος τους οσους μπορουσαν.  Μεχρι και ομορφη με ειπαν για να με καλοπιασουν.  Ενας μου ζητησε να τον βοηθησω να αγορασει ενα σχεδιαστηριο στο Πλαισιο. Επειδη ημουν καλοπραιρετη πηγα και μου επιασε την κουβεντα να με ψαρεψει.  Οπου φυγει φυγει μετα.  Εκεινο τον χρονο ηταν οι χουντικοι και οι αντιχουντικοι.  Τιποτε αλλο. Εαν ησουν εκδηλα αντιχουντικος ειχες την τυχη του συμφοιτητη μου Νικου (*)  που γυρισε απο την ασφαλεια δυο κομματια στην ψυχη και με σοβαρα προβληματα υγειας και δεν ξαναμιλησε ποτε.

Ο χουντικος καθηγητης της Οδοποιιας Κορωναιος με αποπηρε με την εξης φραση οταν πηγα να παρω τα συγγραματα.  ῾Εσυ δεν εχεις καμια δουλεια εδω, εισαι γυναικα, δωστης τα αναποδα τυπωμενα ᾽ συνεχισε κοιταζοντας την βοηθο του.  Σταθηκα ετοιμη τα κλαψω (οργη φοβος δε ξερω τι ηταν εκεινη τη στιγμη) μπροστα στη βοηθο και της ζητησα να μου δωσει τα σωστα βιβλια.  Οι καθηγητες ευτυχως δεν ηταν ολοι ετσι. Αλλοιμονο αν ηταν.

Η εξεγερση στο Πολυτεχνειο εγινε αρκετα μετα την καταληψη της Νομικης το ᾽73.  Αρχισε σαν εξεγερση των σπουδαστων αλλα γρηγορα εγινε εξεγερση λαικη και ο χωρος γυρω απο το πολυτεχνειο γεμισε με κοσμο.  Στον προαυλιο χωρο εισχωρησαν και προβοκατορες.  Τους ειδα με τα ματια μου να καταστρεφουν.   Οι καλυκες απο τις σφαιρες που μαζεψα στην οδο Στουρναρη δεν ηταν απο αλατοσφαιρες αλλα απο πραγματικες σφαιρες.

Μετα το τανκ ερριξε την σιδερενια πορτα και δεν λογαριασε τι πλακωνε,  καταστολη ηταν η διαταγη.

Και ναι, δεν σκοτωσε κανενα η  πορτα.  Και ναι μερικοι  πρωτεργατες της εξεγερσης, εξαργυρωσαν με καθε θεμιτο και αθεμιτο τροπο την συμμετοχη τους σε αυτη τα χρονια που ακολουθησαν.  Τοτε ομως ειχαν ψυχη και τολμη και εκαναν ενα βημα μπροστα.   Κανεις απο εσας που διαβαζετε αυτο εδω το κειμενο, δεν μπορει να πει με βεβαιοτητα πως θα εξελισσοταν η πολιτικη κατασταση εαν δεν ειχε γινει η εξεγερση του Πολυτεχνειου.  Αν θα ειχαμε αποφυγει αυτη την ηθικη εξαθλιωση και την απολιτικη καταντια που χαρακτηρισε την επομενη γενια, και ολες αυτες τις αθλιοτητες που αβιαστα σημερα αποδιδονται στην γενια του Πολυτεχνειου.

Στην συνεχεια, το ΚΚΕ καπελωσε το φοιτητικο κινημα για πολλα πολλα χρονια,  ομως ουτε αυτο στεκει σαν βαση για να αμαυρωνεται απο τους αμφησβητιες η σημασια της εξεγερσης της 17 Νοεμβρη.  Η σημειολογια της παραμεριστηκε και απο τοτε προσπαθουν οι πασης φυσεως κομματικοι να επωφεληθουν.

Στην μνημη του Αλεξανδρου Σπαρτιδη της κυριας Αννας και του κυριου Αθω, αδελφο της Κατερινας, παιδικου μου φιλου που παιζαμε μαζι στον Πορο, και που επεσε απο σφαιρα στα Εξαρχεια. Ναι υπηρξαν θυματα, και το που βρεθηκαν τα αψυχα κορμια δεν εχει καμια σημασια. Και οποιος μου πει τι δουλεια ειχε ενα παιδι 16 χρονων στα Εξαρχεια,  θα του πω πως ειναι τυχερος που ζει σε μια χωρα που πολλα νεα παιδια εχουν ακομα ψυχη.

Σας φιλω γλυκα,

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s