αριστα δεκα!

επαινοςΜια εβδομαδα αργοτερα,  ηλπιζα οτι θα ειχα να γραψω κατι με καινουργια δεδομενα.  Ομως τιποτα δεν εχει αλλαξει. Οι διαπραγματευσεις συνεχιζονται, ο κοσμος συνεχιζει να ειναι ψυχραιμος, τι  μπορει να κανει αλλωστε;  Δεν ξερω αν ισχυει το ιδιο για τους επιχειρηματιες, αλλα φοβαμαι να ρωτησω.

Προσωπικα εχω βρει ολα τα δικαιολογητικα που απαιτουνται για να δηλωσω ψυχραιμη και αισιοδοξη. Ετσι δουλευει το συστημα (μου). Θελω να δικαιολογω καθε αποφαση, καθε σταση ζωης, καθε κινηση.

Κι ενω εξω.. παμε καλα, παμε κακα .. δεν ξερουμε πως παμε , για το μεσα εχω   ενα σφιξιμο..  εδω.. Εχω μια αισθηση, παρ᾽ολο που δε βρισκομαι κοντα στα γεγονοτα οτι μεσα παμε πισω.  Ειναι αυτη η ανακληση διαφορων νομων, οι δηλωσεις για την παιδεια και την λειτουργια των  ΑΕΙ που μου δινει την αισθηση του ενα βημα μπροστα και δεκα πισω.  Εχοντας περασει απο ολες τις βαθμιδες του  Ελληνικου εκπαιδευτικου συστηματος (δεκαοχτω ολοκληρα χρονια ηταν αυτα) και μαλιστα σε μια εποχη πολυ πιο ανωριμη και δυσκολη (τουλαχιστο πολιτικα), αλλα εχοντας γνωρισει και το Αμερικανικο εκπαιδευτικο συστημα (που σημαινει οτι μπαινω και στην διαδικασια της συγκρισης), παντα  παρακολουθω με ενδιαφερον τις εξελιξεις.  Ουτε στην εποχη μου ηταν τα πραγματα ιδανικα, ουτε εξελιχθηκαν ιδανικα.  Η καταργηση ομως των προσφατων νομοθεσιων που αφορα την διοιηκηση των ΑΕΙ με εχει προβληματισει.  Αν η επιστροφη  των φοιτητοπατερων δεν ειναι καραμπινατο πισωγυρισμα, τοτε δεν ξερω τι ειναι.

Παμε τωρα στο αλλο θεμα περι παιδειας και ῾αριστων ῾.  Η εκφραση ῾ η αριστεια μπορει να ειναι ρετσινια ῾ μονο σε μια ψυχολογικα αποδομημενη κοινωνια μοορει να ακουστει.   Η αυτοπεποιθηση αν δεν αρχισει απο τα γενοφασκια,  και περιμενουμε να αποκτηθει με ενα μπραβο κι εναν επαινο στο σχολειο,  δεν κανουμε τιποτα.  Η αυτοπεποιθηση (που συνειρμικα μπορει να αντεξει ολες τις αριστειες και τους επαινους του κοσμου) δεν ποτιζεται με δωρακια, υποσχεσεις, φοβερες, ουτε αγοραζεται με ιδιαιτερα μαθηματα.   Η αυτοπεποιθηση αποκταται απο το να βλεπουμε στο αμεσο περιβαλλον μας, ανθρωπους να στεκονται στα δυο τους ποδια , να παλευουν και να μεγαλουργουν.  Να μελετουν, να αγωνιζονται και να τα καταφερνουν.   Απο γονεις που δεν θεωρουν οτι τα παιδια τους πρεπει να γινουν οτι δεν καταφεραν αυτοι, αλλα απο γονεις που ειναι οι ιδιοι παραδειγματα.

Τα χρονια της παιδικης μου ηλικιας,  ποτε μα ποτε δε μου εκανε κανεις δωρο γιατι εφερα ενα δεκα στον ελεγχο.  Ελαμπαν τα ματια τους, μου εδιναν ενα φιλι και αυτο ηταν ολο.   Εχω γεμισει ενα συρταρι με βραβεια αριστειας και επαινους, για να μη σου πω εκεινα τα κοκκινα και μπλε κορδελακια που φορουσαμε στο πετο μας (prix d’ honeur et prix d’ exellence).  Ποια ρετσινια;  Λες να με κοροιδευαν τα αλλα παιδακια και να μη το θυμαμαι;  Ολα λειτουργησαν ωστε να κανω το επομενο βημα θετικα.  Αυτα τα βραβεια δεν εξαργυρωνονται.  Και δεν αφορουν κανεναν αλλο  παρα μονο  τους παραληπτες. Καπου θα πρεπει να παψουμε να γενικευουμε θεματα ειδικα.  Θα με ρωτησεις τωρα .. και αν δεν ειχες γεμισει ενα συρταρι με επαινους και ελεγχους με δεκαρια και μπραβο,  τι θα αλλαζε;  Οχι πολλα, φανταζομαι θα προχωρουσα παντα οπως εκανα,  αλλα σορυ κιολας, εμενα αυτα τα χαρτακια της αναγνωρισης ειναι τα φυλαχτα μου, τα ματια της δεσποινιδας Τερεζας,  η αυστηροτητα της κυριας Παπανικολαου,  το αγρυπνο ματι της soeur Sebastien, το βλεμμα εμπιστοσυνης του κυριου Λεωνιδακη.  Ολων αυτων που δεν ημουν αιμα τους αλλα μου εδιναν τη γνωση τους καθε μερα.    Το να απαρνηθω τα βραβεια θα ηταν σαν να απαρνουμαι τη χαρα και τους κοπους αυτων των ανθρωπων που με εκαναν οτι ειμαι σημερα.  Ε οχι λοιπον, θα τα παρω, θα τα κορνιζωσω και θα τα εχω φυλαχτα για παντα.

Πηρα φορα  ομως.  Καπου ειχαμε μεινει με το ενα βημα μπροστα και δεκα πισω.   Εβλεπα χθες την συγκεντρωση στην πλατεια Συνταγματος. Ολα καλα και αγια. Ομως τα τραγουδια του Μικη Θεοδωρακη και οι στιχοι του Γιαννη Ριτσου,  με εφεραν σαραντα χρονια πριν.  Μη το παιρνεις στραβα!  Κι εγω τα τραγουδησα αυτα.  Τα αγαπω, εγιναν τοτε και τραγουδηθηκαν τοτε.  Ειναι παρακαταθηκη. Αναρωτιεμαι ομως τι εγινε ολα αυτα τα χρονια.  Καμια καινουργια εκφραση ολων αυτων των κοινωνικων ανησυχιων που δημιουργησε η κριση.  Φανταζομαι πως για να εμπνευστει καποιος και να εκφραστει με μουσικη η καποιο λογοτεχνικο τροπο, θα πρεπει να εχει καποιο ιδανικο κατα νου, καποια ιδεα.  Να ζητας καποια ελευθερια, να εναντιωνεσαι σε καποια ανισοτητα, καποια  αδικια .. κατι.  Σημερα παλευουμε να ξεφυγουμε απο μια κατασταση που δημιουργηθηκε απο κακο προγραμματισμο και κακη διαχειρηση. Δεν αποδιδω ευθυνες (το βλεπεις),  γιατι πιστευω οτι ευθυνες υπαρχουν σε ολα τα επιπεδα.  Πως να τραγουδησεις ομως την οικονομικη καταντια,  πως να εμπνευσθεις απο την κοινωνικη  καταπτωση,  πως να εκφρασεις την ελπιδα για το καλυτερο οταν δεν εισαι καθαρα το θυμα αλλα ξερεις κατα βαθος οτι εχεις συμβαλλει σε ολα αυτα.   Δεν εχουμε νεους τροπους λαικης εκφρασης. Η λαικη εκφραση ακμαζει σε χαλεπους καιρους. Το προβλημα ομως ειναι οτι ειμαστε κατα καποιο τροπο υπαιτειοι των χαλεπων καιρων. Και καταληγουμε παντα να πισωγυριζουμε.

Σας φιλω γλυκα

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s