το πἐρασμα

Ειναι καιρός τωρα που το μπλογκ παραμένει σε κατάσταση idle, για να χρησιμοποιήσω την e-λέξη για την αδράνεια. Σε μητινγκ με τον εαυτό μου εχω αναλύσει τους λόγους κι εχουμε καταλήξει να ξέρουμε γιατι, αλλα δεν ειναι αυτο το θέμα μου σημερα. Το μπλογκ το κρατώ ανοιχτό, γιατι θελω σε στιγμές που με πιάνει διάθεση να γραψω κατι να εχω αυτο τον χώρο. Τον δικο μου χώρο.

Περιμένοντας την αναχώρηση του αεροπλάνου για την Ιταλία  στο τέλος του Οκτώβρη, διάβαζα το ωροσκόπιο μου. Για να φανταστείς πόσο ασχολουμαι με αυτα, θα σου πω πως ισως να ειμαι η μονη γυναικα στον κοσμο που δεν ξέρει ποιος ειναι ο ωροσκοπος της. Τοσο πολυ. Όμως οταν περιμένω αναχώρηση, διαβάζω οτι ναναι. Έλεγε λοιπον,  έν κατακλείδι, μην καις γέφυρες, αν δεν βεβαιωθείς πως ξερεις κολύμπι.  Εύκολα το κολλάς αυτο, σε πολλες περιστάσεις της καθημερινής ζωης.  Πριν δεκα μερες ειχα κάψει μια γέφυρα και οπως λενε, οποιος εχει τη μύγα…

Οι μερες στην Ιταλία πέρασαν γρήγορα και ήταν γεμάτες με καινούργιες παραστάσεις,  ξεδίπλωμα πτυχών της ιστορίας που δεν ήξερα,  γευστικές απολαύσεις και ομορφα συναπαντήματα. Ενα πέρασμα απο την ευρωπη του νότου που παντα με γοητεύει.

SAMSUNG CAMERA PICTURES

Περασμα στο Taranto

Ανέκαθεν όμως ο Νοέμβρης ειναι πέρασμα.  Δες την φύση τέλος του Οκτώβρη, δες την πάλι στις αρχές του Δεκέμβρη, άλλος κοσμος θα ομολογήσεις. Ακόμα και η διάθεση σου ακολουθεί τα τερτίπια της φύσης. Στο τέλος του Οκτώβρη,  δεν εχεις αποφασίσει ακόμα να πεις αντίο στο καλοκαιρι. Στις αρχές του Δεκέμβρη ξεθάβεις τα φωτάκια- γιρλάντες, για να φωτίσεις τις μεγάλες νύχτες.  Στο ενδιάμεσο, προσεχείς να μη καις γέφυρες.

Όσο όμως κι αν προσεχεις εσυ,  άλλοι βρίσκουν σπίρτα και γίνεται οι κοσμος παρανάλωμα.  Πρεπει να το εχεις προσέξει, το Νοεμβρη γίνονται μεγάλα κακά. Πέφτει το αεροπλάνο στην έρημο,  πενθεί το Παρίσι,  αναστατωνεται το Μάλι.  Ενα πέρασμα  ανούσιας βίας και αγριότητας που αδυνατούμε να την καταλάβουμε με το δυτικό μας μυαλο.  Νομιζα παντα πως η αδιαλλαξία μεταξυ λαών ειχε τελειωσει καπου μετα τις σταυροφορίες.  Όμως εκανα λαθος.

Το εχω λατρέψει το Παρίσι σε τούτη δω τη ζωη. Για πρωτη φορα πήγα στα δεκατέσσερα μου. Ως τοτε ακολουθούσα τα χνάρια της Κατριν και του Φιλιπ μεσα απο τα βιβλια των εκδόσεων Hachette, Vers la France και A Paris. Θεωρώ πως ήταν απο τα πιο χρήσιμα βιβλια που εχω πιασει στα χέρια μου.  Αργοτερα ειχα την ευκαιρία να ξαναπάω αρκετές φορες. Και κάθε φορα, στο πέρασμα μου επαναλαμβάνω τις παλιές διαδρομές και παω και λιγο πιο πέρα. Κατι σαν να θελω να εμπεδώσω τις εικόνες.  Εχω κι ενα αγαπημένο σημείο στο Παρισι. Το μουσείο μοντέρνας τέχνης στην οδό προέδρου Ουιλσον.  Εκτος απο τις εποχιακές εκθέσεις, λατρευω την τοποθεσια. Μόλις περάσεις το μουσείο βλεπεις κατω τον Πύργο του Άιφελ.

P1120136

μουσειο μοντερνας τεχνης, Παρισι

Ειναι λογικό οταν  μεγαλώνεις αγαπώντας, μια πολη, μια χώρα, ενα πολιτισμό, μια γλώσσα,  μια ιστορια, να πονάς οταν δέχεται τρομοκρατική επίθεση. Να πονάς πιο πολυ απο αλλες επιθέσεις απλα γιατι εχεις περπατήσει στους δρόμους της, γιατι ταυτίζεσαι.  Ετσι οπως πονουσες οταν καιγόταν η Αθηνα το 2010.

Στα παγωμένα νερά  του καναλιού ανάμεσα στη μικρα Ασία και στη Λέσβο, σε μια απο τις μεγαλύτερες  μαζικές μετακινήσεις ανθρωπων στην ιστορια, ενα πέρασμα σιωπηλό.  Αβέβαιοι προορισμοί, αβέβαιες ελπίδες, περάσματα με εμπόδια.  Για πολλους ανθρώπους, εκείνο το  μην καις γέφυρες, αν δεν βεβαιωθείς πως ξερεις κολύμπι, δεν ισχύει.

Τ’ αηδόνια πια δε θα `ρθουν στην Ιθάκη/μα πέρασμα θα έχει η ζωη…..

P1120052

στις οχθες του Σηκουανα, ανεμελες στιγμες.

Σας φιλω γλυκα.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s