τρεις παραλληλες ιστοριες

ιστορια πρωτη : Η κυρια Τασια

Ξερετε που βρισκονται τα Αδανα;  Στην νοτια  Τουρκια, στο διαμερισμα με την αρχαια ονομασια Κιλικια. Στο χαρτη ειναι χρωματισμενο κοκκινo.  Προς τα τελη του 19ου αιωνα γεννηθηκε στα Αδανα ενα κοριτσακι που το βαφτισαν Αναστασια.  Στην κοιλαδα των Αδανων εκεινη την εποχη ανθουσε η καλλιεργια του βαμβακιου και πολλοι Ελληνες ειχαν πλουτισει  με το εμποριο.  Κοριτσακι μιας τετοιας οικογενειας ηταν και η Τασια.  Και οπως ολα τα κοριτσακια εκεινης της εποχης κι εκεινης της κουλτουρας, παντρευτηκε στην εφηβεια.  Δεν ξερω ποσα παιδια απεκτησε, σιγουρα ομως απεκτησε ενα γιο.

Μεταφερομαστε στην Αθηνα προς το τελος της δεκαετιας του 60.  Στη γειτονια μου (στην Κυπριαδου εμενα τοτε)  διπλα μας εμενε ο Παπα Γιαννης που λειτουργουσε στη μητροπολη στο Μαρουσι. Ηταν ενας  φωνακλας ανθρωπος που ειχα ακουσει οτι ηταν αντιπαθης στο ποιμνιο του.  Ηταν παντρεμενος με την κυρια Τουλα την παπαδια μια πολυ καλη και ευσπλαχνη γυναικα.  Εκανα παρεα και ποδηλατα στο δρομο με τα παιδια του, την Κουλιτσα και τον Θοδωρη.  Καθε πρωτη του μηνα η κυρια Τουλα ειχε μια επισκεψη.  Μια γριουλα πολυ ζαρωμενη και ντυμενη στα μαυρα με τσεμπερι ερχοταν στο σπιτι της και εμενε εκει περιπου μια ωρα.  Ακουσα την κυρια Τουλα να τη φωναζει “Κυρα Τασια”.  Η κυρα Τασια περασε μια μερα κι απο το δικο μας σπιτι να μας ευχηθει καλο μηνα.  Την εστειλε η κυρια Τουλα.  Εγινε συνηθειο πια,  η κυρα Τασια ερχοταν και σε μας παντα μετα απο την επισκεψη στην παπαδια.

Καθοταν μια ωρα, της εφιαχνε η μαμα καφε και την κερναγε κατι.  Καμια φορα της εδινε και φαγωσιμα μαζι της.  Οταν σηκωνοταν να φυγει, η μαμα της εδινε τα “ναυλα” της για να μη γυρισει με τα ποδια.  Αυτα τα ναυλα εφταναν για πολλες μετακινησεις, αλλα τοτε μου ελεγε η μαμα οτι κουραζοταν να ερθει να μας ευχηθει καλο μηνα. Και είχαμε ανάγκη τις ευχες της γιατι ήταν απο καρδιάς.

Η κυρα Τασια ηταν τοτε κοντα στα 70 η ισως και παραπανω.  Φαινοταν ομως πολυ μα πολυ γρια γιατι ειχε ενα προσωπο πολυ ζαρωμενο. Σκαμμενο, ψημενο απο τον ηλιο,  με την αδερφη μου λεγαμε οτι ηταν πολυ ασκημη και δεν εχουμε ξαναδει τετοια γρια.  Παντα ομως μας μιλαγε γλυκα και μας εδινε ευχες.  Εμενε στην Πετρουπολη.  Σε ενα καμαρακι σε μια ταρατσα μονη της.  Ο γιος της, μας ελεγε οτι την εβαλε να μενει εκει γιατι δεν την ηθελε η νυφη.  Η μαμα ελεγε οτι μπορει να της επαιρνε και τα ναυλα που της διναμε.   Μας ελεγε οτι οταν ηταν μικρο κοριτσακι σαν κι εμας ταξιδεψε απο τα Αδανα (Ατανα τα ελεγε)  στη Μακρη.  Η Μακρη βρισκεται σχεδον απεναντι απο την Ροδο στην παλια επαρχια της Λυκιας.  Την ρωταγαμε που ειναι η Μακρη κι εκεινη μας απαντουσε. Ειναι μακρυα.. κανοντας λογοπαιγνιο.  Οι μεγαλοι ηξεραν πιο πολλα. Εμας θελεις γιατι ειμασταν μικρες, θελεις γιατι δε μας ενοιαζε παιδακια πραματα, δε μας ελεγαν πολλα πολλα.   Καποια στιγμη στην καταστροφη της Μικρασιας,  η κυρα Τασια εφτασε προσφυγοπουλα με τον γιο στα δικα μας εδαφη.  Τον αντρα της μας ειπε τον πηραν αιχμαλωτο και δεν τον ξαναειδε.

Δουλευε σε σπιτια και μεγαλωνε τον γιο. Και τωρα πια κοντα στα 70 πηγαινε κι ευχοταν Καλο μηνα στον κοσμο που γνωριζε.

Καποτε η μαμα αποφασισε να κανει ταξιδια μαζι με τον μπαμπα μας.  Να γνωρισει την Ιαπωνια, την Ινδια και αλλα μακρυνα μερη.  Στο σπιτι ειχαμε τον παπου.   Ετσι η μαμα ρωτησε την κυρα Τασια,  αν ηθελε να ερθει να μεινει στο σπιτι μας και να μας μαγειρευει, σε μενα στην αδελφη μου και στον παπου οσο θα ελειπε.  Η κυρα Τασια δεχτηκε και ηρθε σπιτι.  Το μονο που θα εκανε ηταν να μαγειρευει και να εχει στο νου της εμας τα μικρα.

Εμεις επρεπε να τη φωναζουμε ολοι “κυρια Τασια” και να της μιλαμε στον πληθυντικο.  Οι κανονες πανω σ’ αυτο το θεμα στο σπιτι ηταν σαφεις και απαραβατοι.  Και δε θα ζηταγαμε τιποτα που μπορουσαμε να το κανουμε μονες μας. Κι ετσι καναμε οσο ηταν μπροστα οι αλλοι. Ομως το ειδαμε και καπως ..γιαγια.. και οταν ειμασταν μονοι μας της λεγαμε: “Κυρα Τασια θα μου φιαξεις πατατακια; ”  Το γυρισαμε σε ενα ενικο της γαλιφιας.

Η κυρια Τασια εμεινε μαζι μας δυο χρονια περιπου.  Και παρ’ ολο που η μαμα πηγαινε κι ερχοταν,  εμεις περναγαμε τελεια μαζι της.  Μας εκανε ολα τα χατηρια,  αν σας πω οτι καθε βραδυ τη βαζαμε να μας τηγανιζει πατατες και το εκανε, ειναι αληθεια.  Ακομα κι αν ειχε φιαξει κατι πιο περιπλοκο για να φαει και ο παπους, οπως μουσακα, η κοκκινιστο.  Ομως κανεις μα κανεις δεν εκανε τοσο ομορφα τα πατατακια οπως η κυρα Τασια.  Τραγανα απ’ εξω μαλακα απο μεσα.  Κι εμεις δοστου καθε βραδυ να ζηταμε πατατες με αυγα.  Μετα μας επλενε και μας εβαζε να κοιμηθουμε και μας σκεπαζε τρυφερα. Μας σταυρωνε κι εκλεινε το φως.  Μεχρι και εικοσι φορες την αναγκαζαμε να γυρισει στο δωματιο να μας πει να ησυχασουμε γιατι αυριο εχουμε σχολειο. Δε βαριεσαι, η μικρη κι εγω στηναμε λακριντι για ωρες καθε βραδυ.

Τωρα που το θυμαμαι εμασταν και σκατοπαιδα,  οχι μονο δε βαζαμε ποτε στο στομα το κουταλι που ετρωγε η κυρα Τασια εστω κι αν ειχε πλυθει, αλλα κοιταζαμε πως θα ξεγελασει η μια την αλλη να της το πασσαρει γιατι λεγαμε οτι αν φαμε με αυτο το κουταλι θα ζαρωσουμε κι εμεις ετσι.  Ειμασταν πολυ μικρες για να θυμομαστε  τι φαγακια μας εφιαχνε, μονο οι πατατες μας εχουν μεινει,  αλλα θυμαμαι την αισθηση οτι τρωγαμε πολυ πιο νοστιμα απο οταν μαγειρευε η μοντερνα μας μαμα.

Η μαμα γυρισε απο τα ταξιδια της και η κυρα Τασια ειχε κουραστει αρκετα για να συνεχισει να ειναι μαζι μας.  Ερχοταν που και που για να μας ευχηθει καλο μηνα.  Λυπηθηκαμε και οι δυο που εφυγε.  Οσο σκατοπαιδα και να ειμασταν την αγαπουσαμε.  Και πιστευω οτι κι εκεινη μας αγαπουσε.  Η κυρια Τασια  που κοριτσακι ξεκινησε απο τα Ατανα. κοριτσακι παντρευτηκε, τα εχασε ολα,  και ηρθε σε μια αφιλοξενη γη μονη της με ενα παιδι.  Η κυρια Τασια που ηρθε απο μακρυα.

Καποτε σταματησε να ερχεται.  Τηλεφωνο δεν ειχε να μαθουμε. Η κυρια Τουλα η παπαδια πηγε στην Πετρουπολη και την εψαξε. Μας ειπαν οτι δεν την βρηκε. Δεν πιστεψα ουτε μια φορα οτι δεν την βρηκε.  Το καταλαβαινα απο τα σου μου του τα συνομωτικα οτι δεν ηταν καλα.   Μηνες μετα μας ειπαν οτι πέθανε.

Την σκεφτομαι συχνα απο τοτε.  Παρακαλαγα να εφυγε χαρουμενη, ετσι οπως ηταν οταν τηγανιζε τα πατατακια.  Γιατι για μενα η κυρα Τασια δεν ηταν η κυρια που μας φροντιζε, ηταν για δυο χρονια το αποκουμπι μας, η γιαγια που δεν ειχαμε, ο ανθρωπος που αφουγκραζοταν τις παιδικες μας ανησυχιες, και ερχοταν να δει αν κοιμηθηκαμε.  Ηθελα να κακιωσω με τον γιο της που την εβαλε στο ταρατσακι να μενει μονη της, αλλα οταν μεγαλωσα σκεφτηκα οτι ποιος ξερει τι ζορια τραβουσε κι αυτος σαν προσφυγοπουλο.  Ουτε το ονομα του δεν ηξερα. Ουτε το επωνυμο της κυρα Τασιας.  Ρωτησα τη μαμα.  Ουτε κι εκεινη θυμαται.

Εκεινη με εμαθε να φιαχνω ωραια πατατακια  μου ειπε μια μερα η μαμα.  Ναι της λεω, σιγουρα,  ειναι τελειες οι πατατουλες σου.  Καμια σχεση.  Απο τοτε που εφυγε η κυρια Τασια για μακρυα, τετοια πατατακια δεν εχω ξαναφαει.

ιστορια δευτερη : Η Νινα η Κουρελω

ΠΟΛΗ
Η Νινα γεννηθηκε στην Πολη το 1923.  Ο πατερας της πεθανε νεος εκει κι εκεινη ηρθε στην Αθηνα το 1937 με τη μητερα της την κυρια Ανδρονικη Αστρἀ, τον θειο της τον κυριο Αλεξανδρο Γκὀνη και την θεια της την κυρια Ανδριανή Γκονη (θεια Νινἠ)

Ο θειος Αλεκος δεν ειχε δικα του παιδια, και αγαπουσε πολυ την Νινα. Εργαζοταν σαν δημοσιογραφος σε μεγαλη Αθηναϊκη εφημεριδα αλλα δεν θυμαμαι πλεον ποια και η μαμα δεν υπαρχει πια να ρωτησω.  Εκεινος ειχε αναλαβει τον ρολο του πατερα και τα εξοδα της μικρης Νινας.  Το σπιτι τους ηταν στην οδο Κωστη Παλαμα στα Πατησια, εκει που αργοτερα χτιστικε το κτιριο που στεγαζε ισως ακομα στεγαζει) τον ΟΤΕ. Μεσοτοιχια ηταν με το σπιτι του Ροδολφου Δρακουλη, του παπου μου, που ειχε προσοψη στην οδο Πατησιων.  Η κορη του η Δαφνη (η μητερα μου) εγινε φιλη με την Νινα αμεσως.  Ενα χρονο πιο μεγαλη η Νινα εχασε χρονια στο Ελληνικο σχολειο λογω μετακομισης και βρεθηκε στην ιδια ταξη με την Δαφνη.  Η Δαφνη την βοηθουσε στα μαθηματα (πηγαιναν και οι δυο στο εκτο γυμνασιο Κυψελης), και τα απογευματα η τα βραδυα μαζευοντουσαν στο σπιτι της Δαφνης η αλλων φιλων και επαιζαν μουσικη και χορευαν.  Ετσι απλα και ομορφα κυλουσε ο χρονος στα Πατησια προπολεμικα.

Ηρθε ο πολεμος και η Κατοχη, και τα δυο κοριτσια μεγαλωναν παρεα. Η Νινα αναμεσα σε τρεις ανθρωπους που την λατρευαν κυριολεκτικα και η Δαφνη στη μεγαλη δικη της οικογενεια. Εγιναν δεσποινιδες, η μαμα πηγε εθελοντρια νοσοκομα  σε σανατοριο της Πεντελης με την κυρια Λινα Τσαλδαρη, και η Νινα εμαθε γραφομηχανη και στενογραφια για να εργαστει.  Εκεινη την εποχη πεθανε  και ο θειος Αλεκος και εχασαν το στηριγμα τους,  η θεια Νινη και η θεια Αντρω, και η Νινα.

Περασε η κατοχη. Η Δαφνη σε μια εκδρομη στον Πορο, γνωρισε ενα νεαρο αξιωματικο του πολεμικου (τοτε βασιλικου) ναυτικου που εμελλε να γινει ο δικος μου αγαπημενος μπαμπας. Η Νινα επιασε δουλεια σαν γραμματευς στο Ασυλο Ανιατων, στην οδο αγιας Ζωνης, στην Κυψελη.  Εκει εργαστηκε μεχρι που πηρε συνταξη.

Περασε ο καιρος και εχω ερθει κι εγω στον κοσμο και αρχιζω να καταλαβαινω τι γινεται γυρω μου. Η Νινα με την θεια Νινη και την κυρια Αστρα εδωσαν το σπιτι και μετακομισαν σε διαμερισμα στην οδο Γρηγοροβιου στον Αγιο Λουκα.  Εμεις μετακομισαμε στην οδο Ροσταν. Καθε απογευμα μετα το γραφειο, η Νινα περνουσε απο το σπιτι να δει λιγο τη μαμα.  Ηταν πολυ αγαπημενες και φωναζε η μια την αλλη “κουρελω”.  “Που ειναι η μανα  η κουρελω;”, με ρωτουσε στο τηλεφωνο.  Και η μαμα φωναζε απο μεσα, “Η κουρελω ειναι;” .  Η Νινα ηταν ομορφη γυναικα. Ηταν αφρατη. Οταν λεμε αφρατη δεν εννοουμε χοντρη.  Ειχε ωραιες καμπυλες και λεπτη μεση. Ειχε γαλανα ματια και φυσικα ολοξανθα μαλλια.  Καθοταν στον καναπε του σαλονιου κι εγω σκαρφαλωνα με μια χτενα πισω της και χτενιζα τις ξανθες μπουκλες.  Η Νινα δε μου χαλουσε χατηρι. Με λατρευε.  Με ελεγε “Δεσποινακο της”.

Τοτε με την μαμα καπνιζαν αριμανειως. Μολις εφευγε ομως η Νινα η μαμα ελεγε.  “Αμαν αυτη η κουρελω, το παρακανει πια. Ντουμανιασαμε. “Οσο ηταν μαζι ομως ..παφα πουφα!  Η Νινα με τα γαλανα ματια, τα ξανθα σπαστα μαλλια και την περισση γλυκα, δεν ειχα ακομα παντρευτει. Μεταξυ μας (ελεγε η μαμα) ο ενας της βρωμαει και ο αλλος της ξυνιζει.  Η Νινα η κουρελω ηθελε να βρει αντρα απο σπουδαια οικογενεια, με ονομα.  Οταν την γνωρισα εγω ηταν μεγαλοκοπελα στα τριαντατρια.

Στο γυμνασιο οταν ημουν, ανελαβα να διοργανωσω μια φιλανθρωπικη επισκεψη στο Ασυλο των Ανιατων. Θα πηγαιναμε μια ομαδα παιδιων με γλυκα και θα καναμε παρεα στους τροφιμους ενα απογευμα. Η Νινα που λατρεψε την πρωτοβουλια μου, εκανε τα παντα για να εχει μεγαλη επιτυχια. Εξ αλλου ηταν “γενικος δερβεναγας εκει μεσα” , οπως ελεγε η μαμα.

Η Νινα η κουρελω στα σαραντα πεντε της γνωρισε καποιον κυριο απο σοϊ και τον παντρευτηκε.  Ειχε ονομα και κρατουσε απο τζακι, αλλα οπως ελεγαν οι κακες γλωσσες των μεγαλων ηταν και λιγο απατεων.  Μεχρις εδω γιατι ο ανθρωπος εχει πεθανει.  Πεθανε πεντε χρονια μετα το γαμο κι εμεινε η Νινα η κουρελω χηρα με τις δυο γυναικες, τη θεια Νινη και τη μαμα της στο διαμερισμα της Γρηγοροβιου.  Ξαναρχισε να ερχεται στο σπιτι και να καθονται με τη μαμα στην βεραντα. Η Νινα συνεχιζε να καπνιζει σα φουγαρο, ενη η μαμα το ειχε κοψει και της γκρινιαζε.

Η Νινα μου η αγαπημενη μου κουρελω, ηρθε στο γάμο μου. Μου χαρισε ενα κρυσταλλινο χειροποιητο βαζο κομμενο στο χερι.  Το βαζο αυτο στολιζει τον μπουφε μου σημερα ακομα εδω στην Ουασινγκτων.  Καποια φορα η κυρια που ξεσκονιζει το τσακισε λιγο στο χειλος.  Δε φαινεται και συνηθως εχει λουλουδια. Δε το αποχωριζομαι ομως. Οι θειες Νινη και Αντρω,  υπεργηρες πια, δεν ηρθαν στο γαμο αλλα εστειλαν δωρα στο Δεσποινακι τους.  Πηγα και τις επισκεφτηκα για να τις ευχαριστησω.  Η θεια Νινη ηταν πια κατακοιτη.

Περασαν τα χρονια. Η Νινα ηταν παρουσα παντου. Οταν βαφτισα την Δαφνη, οταν γυριζα τα καλοκαιρια στη βεραντα της μαμας, παντα με το τσιγαρο στο χερι και να λεει, ηρθα να σε δω Δεσποινακο μου κι εσενα και την μανα την κουρελω. Τα ματια της ελαμπαν αλλα τα ξανθα μαλλια ηταν τωρα λευκα.  Καμια φορα την πετυχαινα στο σπιτι της μαμας οταν τηλεφωνουσα απο εδω και μου την εδινε.  “Δεσποινακο μου σε αγαπω κι εσενα και τον καλο σου και τα παιδακια σου” , μου ελεγε. Μια τρυφεροτητα απιστευτη.

Η Νινα μεχρι πριν τρια χρονια ζουσε. Ειχε μιλησει με την αδελφη μου.  Μετα  ξαφνικα τιποτα.  Η μαμα ειχε αρχισει να βαραινει και δεν μπορουσε να παει να την δει.  Στο τηλεφωνο δεν απαντουσε.  Η Νινα ειχε και κατι ανηψια απο εξαδελφες της, και ισως την φροντισαν.  Δε ξερω εαν ζει ακομα και αν ζει θα ειναι 93 ετων πια.  Σιγουρα δεν ειναι στο σπιτι της παντως.   Δεν ξερω πια ουτε ποιον να ρωτησω  ουτε τι απεγινε αυτη η γλυκεια σκια της ζωης μου. Η ομορφη, η αγαπημενη μου, η Νινα η κουρελω με τα γαλανα ματια

ιστορια τριτη : Ο Δημος και η Ευχαρις

ΣΜΥΡΝΗ

Δεν υπαρχουν πια, δεν αφησαν απογονους, υπηρξαν μια τρικυμισμενη εποχη και μετα πεταξαν στους ουρανους.

Δεν ξερω πως αισθανονται οι μεγαλοι ανθρωποι οταν κοντευει να τελειωσει η ζωη τους και ξερουν πως μετα απο αυτους δεν υπαρχει καποιος να συνεχισει σ’ αυτη την προσκαιρη ζωη, ουτε παιδια ουτε ανηψια ουτε αλλος μακρυνος απογονος. Μπορει να μη τους πειραζει, να μη το σκεφτονται. Μπορει κιολας να ειναι ευτυχεις. Ο Δημος και η Ευχαριτσα παντα χαμογελουσαν και ειχαν μια καρδια (η μαλλον δυο καρδιες) απο χρυσαφι,

1922. Η θεια Μαριανθη χανει τον αντρα της στην καταστροφη της Σμυρνης, Φτανει στην Ελλαδα με την Ευχαρι μικρο κοριτσι και βρισκεται να μενει στη Νεα Φιλαδελφεια σε μια αυλη. Η θεια η Μαριανθη δεν ξερω αν ηταν πραγματικα θεια του παπου μου, ομως εται την φωναζε. Το σπιτι της δεν ηταν μακρυα απο απο την πλατεια επι της λεωφορου Δεκελειας οπου βρισκοταν παλια (η ακομα και σημερα) το ζαχαροπλαστειο του Κανακη. Οταν αρχισα να πηγαινω με τον παπου επισκεψη στη θεια Μαριανθη, η Ευχαρις ειχε ηδη μεγαλωσει και ειχε παντρευτει τον Δημο που μπηκε σωγαμπρος στην αυλη του προσφυγικου.

Ο Δημος Νικολαϊδης ηταν Αιγυπτιωτης, μιλουσε δυο τρεις γλωσσες και ηταν και λογιστης. Εκεινη την εποχη τα προσοντα αυτα σου εξασφαλιζαν καλη δουλεια. Ο Δημος εργαζοταν σαν λογιστης στις επιχειρησεις του εκπτωτου Σαουδαραβα ηγεμονα Ιμπν Σαουντ οταν μετα την εκθρονιση του απο τον αδελφο του εγκατασταθηκε στο Καβουρι κι εζησε ως το τελος του. Σιγουρα εχετε δει στις παλιες Ελληνικες ταινιες παρωδιες με τον Ιμπν Σαουντ να μοιραζει χρυσα ρολογια. Εκει λοιπον εργαζοταν ο Δημος. Μεγαλη τυχη για την Ευχαρις που ηταν (απο οτι φαινόταν) αφρατο και ομορφο κοριτσι μα δεν ειχε που την κεφαλην κλιναι.

Ενας μικρος μισθος λογιστη συντηρουσε τις δυο γυναικες και το φτωχο προσφυγικο. Σαν να το βλεπω μπροστα μου, Μια αυλη μπροστα, ενας μικρος τσιμεντενιος διαδρομος σε εφερνε στο σπιτι που ειχε, μια μεγαλη κουζινα, μια σαλοτραπεζαρια κι ενα υπνοδωματιο. Η θεια η Μαριανθη, γριουλα πια οταν την γνωρισα, κοιμοταν στη σαλοτραπεζαρια.

Κι εμεις στην σαλοτραπεζαρια καθομασταν οταν πηγαιναμε με τον παπου και μας εβγαζαν γλυκο του κουταλιου και κρυο νερακι. Η Ευχαρις παντα ελεγε οτι εχει πολλες δουλειες και δεν αδειασε στην ζωη της να κανει ουτε ενα παιδι. Δε ξερω γιατι μας το ελεγε, ισως να ηταν και καποιος καημος! Της Ευχαρις της ελειπαν και μερικα δοντια, αλλα οπως ελεγε δεν αδειαζε να παει στον οδοντιατρο. Στα δωδεκα μου απο τις τελευταιες φορες που τους ειδα καταλαβα οτι ο παπους τους βοηθουσε οικονομικα. Το κανει για την ψυχη της μανας του ειπε η μαμα.

Η Ευχαρις εφιαχνε καθε μερα φρεσκια κομποστα αχλαδι για να τρωει η μαμα της που ειχε καποιο προβλημα. Θυμαμαι μετα τα γλυκα εφερνε το αχλαδι στη μαμα της κι ελεγε παντα ” το αχλαδακι της μαμας” . Η εκφραση ακομα και σημερα μου ερχεται στο νου οταν τρωω αχλαδι. Την φροντιζε σαν τα ματια της η Ευχαρις την θεια την Μαριανθη.

Συνηθως (η επισκεψεις γινοντουσαν Κυριακη) μετα την επισκεψη ο Δημος μας κερνουσε παγωτο καϊμακι στου Κανακη. Η Ευχαρις σπανια ερχοταν για να μην αφησει μονη τη μαμα.

Στα δεκατεσσερα μου πεθανε ο παπους και οι επισκεψεις στη Νεα Φιλαδελφεια σταματησαν. Δεν ξερω τι εγινε μετα. Πως πεθανε η θεια η Μαριανθη, πως γερασαν ο Δημος και η Ευχαρις. Που πηγαν οταν εφυγαν απο το προσφυγικο.

Λιγες μερες πριν τον γαμο μου, καποιος υπαλληλος μεταφορικης εταιρειας μου εφερε στο σπιτι ενα πανακριβο χειροποιητο χαλι, δωρο απο τον Δημο και την Ευχαρι (σε προχωρημενες ηλικιες πια). Δεν ειχε διευθυνση, τηλεφωνο, μονο τα ονοματα τους. Κι ενα σημειωμα που ελεγε: Στο αγαπημενο μας Δεσποινακι, Δημος και Ευχαρις. Ηταν ενα δωρο αναπαντεχο, δωρο αγαπης, μεγαλης αγαπης. Μπορει να το εκαναν για την ψυχη του παπου. Μπορει να το εκαναν γιατι με αγαπουσαν σα παιδι τους.

Μια εβδομαδα μετα το γαμο εφυγα για το Οχαϊο για μεταπτυχιακες σπουδες. Αν εμενα θα ειχα καιρο να τους βρω. Ο Δημος και η Ευχαρις εφυγαν κι αυτοι συντομα στο αιωνιο ταξιδι τους και δεν αφησαν πισω ουτε παιδι, ουτε σκυλι, ουτε γατι.

Ας πουμε οτι αφησαν εμενα, γιατι με αγαπουσαν πραγματικα, και παντα θα τους θυμαμαι εκει στο προσφυγικο με τα τεραστια χαμογελα, τα τραταρισματα στη σαλοτραπεζαρια που μυριζε περιεργα μια μουχλα, και το “αχλαδακι της μαμας”.

Σας φιλω γλυκα!

Advertisements

εκει στην στροφη του χρονου

 

Ξημερωσε η τελευταια ημερα του 2015.  Τι την κανει τοσο διαφορετικη, γεματη ενταση; Ο χωρος δεν αλλαζει, ο χρονος προχωρα με τον ιδιο ρυθμο. Κι ομως ολος ο συναισθηματικος μας κοσμος βρισκεται σε εγρηγορση.  Ο καλος μας εαυτος στην πρωτοπορια.  Φαντασου να υπηρχε μια ακτινοβολια ορατη σε μια μαγικη καμερα που να αποτυπωνε το συναισθημα, και φαντασου οσο πιο κοκκινο το χρωμα, τοσο πιο ενθουσιασμενη η ψυχη.  Θα γεμιζαμε με κατακοκκινες φωτογραφιες αποψε.

Το 2016 θελω να ειναι απλο, μινιμαλ και απαλλαγμενο απο καθε τι περιττο.  Θελω μια αποτοξινωση απο πραγματα και τοξικους ανθρωπους. Ουτε αρνητικοτητα,  ουτε να μιλαμε για να λεμε, ουτε αδιακρισιες, ουτε κριτικη για ολους τους αλλους (μεχρι να φυγουμε εμεις),  ουτε μπηχτες ουτε γκρινιες.

Το 2016 ο μπαμπας μου θα γινοταν εκατο χρονων.  Δεν προλαβε να γινει 63 αλλα αν δεν τον ειχε προδωσει η καρδια του τον φανταζομαι να βλεπει ανελλιπως τις ειδησεις,  να με καμαρωνει και να κοκορευεται στους αλλους γερασμενους φιλους του, να καθηλωνεται οταν παιζει ο Παναθηναικος και να μου λεει να αγαπω την μαμα. Γιατι στο τρελλο μου σεναριο σημερα θα ζουσε και η μαμα.  Και θα εφιαχνε κεικ με ερμολ. Ομως ολοι εχουν φυγει ανεπιστρεπτι.

Το 2016 θελω να μη γινει καμια τρομοκρατικη ενεργεια και καθε περιπλανωμενος πανω στη γη να βρει μια γωνια να ζησει ηρεμα και να βρει γαληνη και ασφαλεια. Καλα θα μου πεις, τα χοντραινεις τα σεναρια οπως πας.   Μου το συγχωρεις ομως γιατι ειναι η τελευταια μερα του χρονου.

Το 2016 θελω οι ανθρωποι να γινουν ευγενικοι με τους γυρω τους.  Οι δημογραφικοι χαρτες της γης δεν ειναι εκεινοι που γνωρισαμε παιδια.  Πρεπει ο κοσμος να βγει απο τα στεγανα του και να αναγνωρισει αλλα και να σεβαστει την πολυπληθυσμικοτητα του σημερα.  Οι δημογραφικες αλλαγες δεν προκειται να σταματησουν εδω, θα συνεχισουν εντονα τα επομενα χρονια και φυσικα δεν μπορουμε να προβλεψουμε που θα καταληξουν.  Θα ηθελα να κανω  μια προβλεψη πως θα ειναι τα πραγματα μετα απο πενηντα χρονια.  Πως θα εχουν αλλαξει.  Δεν ειναι ομως δυνατον γιατι αυτες οι  ραγδαιες εξελιξεις  δεν περιγραφονται με υπαρχοντα στατιστικα μοντελα.  Ακουμε τελευταια για τις ρατσιστικες ενεργειες στην καρδια των Ηνωμενων πολιτειων.  Σε μια χωρα που δυομισυ αιωνες τωρα παλευει να βρει μια ταυτοτητα υπαρχουν ακομα ρατσιστικα προβληματα.  Οχι τοσο στις δυο ακτες οσο στο εσωτερικο της.  Εκει ομως που οι ισορροπιες εχουν βρεθει και η ευγενεια ειναι δεδομενη η ζωη γινεται απεριγραπτα ωραια.  Πριν απο δυο μερες σε ενα καταστημα τροφιμων πηγα να πληρωσω και ο νεαρος αφροαμερικανος με χαιρετησε με ενα πλατυ χαμογελο.  Μου ειπε χρονια πολλα και μου ευχηθηκε καλη χρονια. Και δεν ηταν γιατι του το επεβαλαν.  Η ειλικρινια και ο αυθορμητισμος δεν κρυβονται.  Και στην συνεχεια το παιδι με το νταουν συντρομ με ρωτησε ευγενικα αν ηθελα να με βοηθησει με τα ψωνια. Και φυσικα τον αφησα να με βοηθησει, οχι γιατι το λυπηθηκα, ισα ισα, ηθελα βοηθεια, κι εκεινος ανελαβε να κανει κατι και το εκανε σωστα.  Πιο σωστα και πιο υπευθυνα απο πολλους ανθρωπους που δεν εχουν ειδικες αναγκες.  Στις ευχες μου ειπε ευχαριστω. Μια λεξη που δυστυχως πολλοι θεωρουν αχρειαστη.

Το 2016 θελω να δωσει η πολιτεια σημασια στην παιδεια και στην ερευνα. Θελω ομως και η πολιτεια να λαμβανει υπ᾽οψιν της σοβαρα τα αποτελεσματα των ερευνων. Διαφορετικα θα καταληξουμε να ζουμε σε ενα στεγανο σκουπιδαριο και δε θα ξερουμε απο που να φυγουμε.  Και δεν το λεω αυτο γιατι ασχολουμαι με την ερευνα. Εγω τα εχω φαει τα ψωμια μου οπως λενε σ᾽αυτο τον τομεα.  Το θεμα ειναι τεραστιο και δεν αναλυεται σε μια αναρτηση στο παρα πεντε της νεας χρονιας.

Το 2016 θελω να γευτω καινουργια πραγματα .. ναι ναι το σεναριο περιλαμβανει και μασα .. Ειναι πλεον δεδομενο για μενα πως το φαγητο φερνει τους ανθρωπους πιο κοντα, κατι που η καθημερινοτητα παει να μας το χαλασει, αλλα δεν θα της περασει.  Ενας ανθρωπος εξαιρετικος στο αμεσο οικογενειακο μου περιβαλλον τρελλαινεται να γιορταζει ακομα και το πιο απλο γεγονος με ενα μεζεδακι κι ενα ουζακι.  Γιατι κανει το καθημερινο σημαντικο και μαζι με αυτο ολους γυρω του.  Θελω το 2016 να ειναι νοστιμο.

Θελω το 2016 να ειναι φιν φον.  Θελω να αγαπιομαστε  Να μη φοβομαστε. Να ειμαστε καλα να το χαρουμε και να το απολαυσουμε.

Σας φιλω γλυκα!

P.S.

Μολις ακουω για την φωτια στο Ντουμπαϊ.  Παγωσαμε παλι. Να λοιπον, θελω το 2016 ως δια μαγειας να εξαφανιστει το ISIS απο την γη. Ετσι πουφ! Δεν ξερω ακομα αν προκαλεσαν το κακο, αλλα να εξαφανιστουν!

 

2015

IMG_8014

Ειναι κατι σαν ψυχαναγκασμος αυτη η ανακεφαλαιωση του χρονου που περασε, τις τελευταιες μερες του Δεκεμβρη.  Κι αν δεν συμβαινει σε καποιο χωρο που γραφουμε οπως το μπλογκ,  η στα σοσιαλ μηντια, συμβαινει στο μυαλο μας. Τι εκανα το χρονο που μας περασε; Ειμαι ευχαριστημενη; Αν γυριζα το χρονο πισω τι θα εκανα διαφορετικα;  Και ο χρονος βεβαια δεν γυριζει πισω, οποτε ολα αυτα παραμενουν σκεψεις.  Σε αυτο το μπλογκ, που σπανια εγραψα φετος,    ερχομαι σημερα μονο για συναισθηματικους λογους.  Θελω να γραψω κατι για το 2015 ετσι για να μην ειναι παραπονεμενο.  Και γιατι αν και κατα βαθος ξερω πως ποτε δεν θα ξαναγινει οπως παλια, ειναι ο διαδυκτιακος μου χωρος και δεν μπορω με τιποτα να του βαλω λουκετο.  Εξ αλλου καθε μερα (απο τις στατιστικες) ερχονται  καμια εικοσαρια ατομα και (ποιος ξερει) τι διαβαζουν. Ετσι μενω και βλεπουμε. Μπαινω στον εννατο χρονο.

Η αληθεια ειναι πως κουραζομαι περισσοτερο τωρα.  Δυστυχως  φετος εχασα και το τελευταιο ατομο που ειχα στο γκρουπ μου στην δουλεια.  Γινονται πολλες περικοπες στον τομεα της επιστημονικης ερευνας στην ΝΑΣΑ. Ευτυχως αυτα τα ατομα απασχολουνται σε αλλους τομεις (operations) και ετσι δεν στεναχωριεμαι πολυ.  Ομως πλεον, σηκωνω ολο το βαρος και τις υποχρεωσεις του προτζεκτ. Και παλι δεν παραπονιεμαι.  Η αναγνωριση μου δινει κουραγιο.  Οσο μπορω να σκεφτομαι και να αποδιδω, οσο μπορω να ανταποκρινομαι στις απαιτησεις της δουλειας, χαμογελω και προχωραω.  Κι επειδη φετος το ενδιαφερον (επιστημονικο και επενδυτικο)  εχει περασει περισοτερο σε ενδοπλανητικα προτζεκτς, ασχολομαι περισσοτερο με αυτα. Νομιζω πως εκεινο που με στεναχωρει περισσοτερο ειναι η αναγκαστικες περικοπες απο την ερευνα  και την παιδεια προς οφελος της παγκοσμιας ασφαλειας. Ολα αυτα που μας εφεραν μεχρι εδω.

Το 2015 συνεχιζω να κερδιζω το στοιχημα με τον εαυτο μου. Περπατω ανελλιπως καθε μερα για μια ωρα.  Η ασκηση μου εχει κανει απιστευτο καλο.  Το συνιστω σε ολους.

Το 2015 ηταν ωραια ταξιδια.  Συναντησα παλιους φιλους και γνωστους. Γνωρισα καινουργιους ανθρωπους. Εκανα καινουργιους φιλους.  Ειναι λαθος, μεγαλο λαθος αυτο που λενε πως σε μεγαλη ηλικια δεν μπορεις να κανεις καινουργιες φιλιες. Δεν εχουν φυσικα την διαρκεια και την διαχρονικοτητα  μιας παιδικης φιλιας, αλλα σε ξανανιωνουν. Η δυναμικη των ανθρωπινων σχεσεων καθοριζει την ζωη μας.  Θετικα η αρνητικα.

Ετσι που περνα μπροστα μου το 2015 σε εικονες, γυριζω σε μια στιγμη στο Μπαρι οπου εζησα μερικα συγκλονιστικα λεπτα που θα μεινουν μαζι μου για παντα. Ναι σε μια ξενη χωρα, εξω απο την εκκλησια του Αγιου Νικολα.  Δεν τις μοιραστηκα, δεν τις μοιραζομαι γιατι μερικες στιγμες ειναι μονο για μας.  Ολοι μας εχουμε φυλαχτα.

P1140211

Το 2015 για την  Ελλαδα της καρδιας μου, δεν ηταν ουτε αισιο ουτε βελτιωσε την οικονομικη κριση. Η μαμα μου συνιθιζε να λεει, καθε περσυ και καλυτερα. Αυτη ειναι μια εκφραση που προκυπτει ομως κυριως απο το γεγονος οτι οσο μεγαλωνουμε, εχουμε λιγωτερες αντοχες να αντιμετωπισουμε τις καινουργιες προκλησεις.   Το θεμα ειναι τεραστιο  και οι προοπτικες οχι ιδιαιτερα ροδινες. Εκ φυσεως δεν μπορω να παψω να αισιοδοξω, και ισως για πρωτη φορα δεχομαι την συνηθισμενη παρατηρηση που ακουμε εμεις οι εξω.  Εισαι μακρυα δεν ζεις εδω.  Και ξερεις ποναει.

Σε διαθνες επιπεδο, η τεραστια μετακινηση πληθυσμων με ολεθριες πολλες φορες συνεπειες σημαδεψε το 2015.  Οι τρομοκρατικες επιθεσεις, οι αγεφυρωτες ιδεολογικες και κοινωνικες διαφορες,  δεν ειναι κατι που θα ξεπεραστει ευκολα και οποιαδηποτε ελπιδα για συνθηκολογησεις ειναι μαλλον αδυνατη.  Θα μου πεις, αυτα λιγο πολυ τα βλεπουμε να επαναλαμβανονται για πολλους αιωνες. Σαν σε επαναληψη, ακμη, παρακμη, συγκρουσεις.  Με την διαφορα πως η εξελιξη της τεχνολογιας αλλαζει τον τροπο αντιμετωπισης τους.

Ευχομαι σε ολους καλη υγεια, καλη δυναμη κι ενα ευτυχισμενο 2016.

Σας φιλω γλυκα!

DSC05120

η Σοχεϊλα, η Πιρι, η γυναικα του Τζευανανταν και η Νουνου.

ch

 

Ολα αυτα που χωρεσα στον τιτλο ειναi πραγματικα ονοματα, ανθρωπων που γνωρισα.

Η πρωτη μoυ επαφη με πολυπολιτισμικη κοινοτητα ηταν πριν κοντα σαραντα χρονια (θα τρελλαθω με το νουμερο) οταν εφτασα στο campus του Ohio State.  Η ταξη ηταν γεματη νεαρα προσωπα που ολα μιλουσαν με βαρειες προφορες τα αγγλικα.  Φινλανδοι, αραβες, τουρκοι, νεπαλεζοι, ινδοι, αιγυπτιοι, κευλανεζοι, ελληνες, ισραηλιτες, νεοζηλανδοι.

Η γειτονια το ιδιο.  Διπλα μου Ιρανοι και παραδιπλα Καμερουνεζοι , Μεξικανοι και Αιθιοπες.  Αρχιζε τοτε μια εποχη που δεν ειχα ιδεα που  θα εβγαζε.  Μια εποχη που εμαθα να συνυπαρχω με ολους τους ανθρωπους και με ολους τους πολιτισμους.

Στην ταξη δεκα με δεκαπεντε φοιτητες ειχαμε ολοι το ιδιο προβλημα.  Να γραψουμε γρηγορα και με σωστα αγγλικα στο διαγωνισμα.  Ο χρονος μετρουσε το ιδιο σε μας τους ξενους και στους αμερικανους.  Γνωριστηκαμε, συζητησαμε για τα μαθηματα,  λυσαμε μαζι προβληματα, μεσα σε ενα χωρο που σιωπηλα απαιτουσε τον αλληλοσεβασμο μεταξυ μας.

Πηγαμε και πιο περα.  Αλληλοκαλεστηκαμε σε γευματα σε μικρα φοιτητικα σπιτια με μικρες κουζινες που μοσχοβολουσαν, μπαχαρι,  καρυ,  δυνατο τσαι.

Στην πισω αυλη του σπιτιου καλοκαιρι βραδυ μετα την δυση του ηλιου μοιραστηκα με την Σοχεϊλα  και τις φιλες της,  πανω σε κουβερτα φαγητο του Ραμαζανιου.

Καθησα στο μαξιλαρι του Τζεγια, και μοιραστηκα ρυζι με καρυ πλασμενο σε μπουκιες με τα δαχτυλα.

Εφιαξα τυροπιτα και την προσφερα στον τουρκο συμμαθητη και η γυναικα του με την σειρα της μου εφερε μπουρεκια που μοσχοβολουσαν μοσχοκαρυδο.

Η Κριστιανε που δεν ειχε φουρνο εψησε βαρειες φρατζολες απο μαυρο γερμανικο ψωμι στον φουρνο μου.

Καλεσα μουσουλμανους φιλους τα Χριστουγεννα, τους αρεσε το δεντρο μου,  φαγαμε ψητο στο φουρνο με πατατες  και ηπιαμε κρασι.

Τα πικ νικ την ανοιξη ηταν τα καλυτερα μου.  Δοκιμαζες πραγματα που δεν βαζει ο νους σου.  Ολα φιαγμενα με αγαπη σε μια προσωρινη κοινοτητα που την εφιαξαν οι περιστασεις της ζωης του καθενος μας.

Η Μαγκυ εφερνε σαλατα με ωμο σπανακι,  ο Τζων εφερνε μια Παυλοβα,  και οι αλλοι, πιττες γεματες αρωματα,  κεμπαπ σε θεϊκες σαλτσες,  εξωτικα ρυζια που μοσχοβολουσαν απο μακρυα. Η Λυντια που ειχε μαγαλωσει σε κιμπουτζ εφερνε matzah balls.

Ο Τσου, στη μικρη του κουζινα, εφιαξε αυγα πικλες με μπεζ καφετια χρωματα,  νταμπλινγκς σπιτικα και τα προσφερε με αγαπη στους καλεσμενους του.

Ο ντοκτορ Μιουλερ εφιαξε ουγγρικο γκουλας  και φωναξε ολη την ταξη.

Η Δαφνη μου επαιζε με τον Αλη, τον Αουανα και τον Ετινουα και με την σγουρομαλλα Αβριλ.  Και σε ολα αρεσε το σαντουιτς με φυστικοβουτυρο και τζελλυ.

Σ᾽αυτη τη μικρη πολυπολιτσμικη κοινωνια,  υπηρχε διψα για μαθηση,  διαθεση για μοιρασμα,  σεβασμος.  Τα τραπεζια μας εφεραν πιο κοντα,  ειδαμε την θρησκεια του αλλου σαν πολιτιστικο δεδομενο και αναφαιρετο δικαιωμα του,  γευτηκαμε τον κοσμο,  σηκωσαμε τα ποτηρια με κρασι, με τσαι,  με οτι ειχε στο τραπεζι η καθε οικοδεσποινα απο καποιο μακρυνο σημειο του πλανητη.

Και νιωθω τοσο μα τοσο τυχερη!

Σας φιλω γλυκα.

το πἐρασμα

Ειναι καιρός τωρα που το μπλογκ παραμένει σε κατάσταση idle, για να χρησιμοποιήσω την e-λέξη για την αδράνεια. Σε μητινγκ με τον εαυτό μου εχω αναλύσει τους λόγους κι εχουμε καταλήξει να ξέρουμε γιατι, αλλα δεν ειναι αυτο το θέμα μου σημερα. Το μπλογκ το κρατώ ανοιχτό, γιατι θελω σε στιγμές που με πιάνει διάθεση να γραψω κατι να εχω αυτο τον χώρο. Τον δικο μου χώρο.

Περιμένοντας την αναχώρηση του αεροπλάνου για την Ιταλία  στο τέλος του Οκτώβρη, διάβαζα το ωροσκόπιο μου. Για να φανταστείς πόσο ασχολουμαι με αυτα, θα σου πω πως ισως να ειμαι η μονη γυναικα στον κοσμο που δεν ξέρει ποιος ειναι ο ωροσκοπος της. Τοσο πολυ. Όμως οταν περιμένω αναχώρηση, διαβάζω οτι ναναι. Έλεγε λοιπον,  έν κατακλείδι, μην καις γέφυρες, αν δεν βεβαιωθείς πως ξερεις κολύμπι.  Εύκολα το κολλάς αυτο, σε πολλες περιστάσεις της καθημερινής ζωης.  Πριν δεκα μερες ειχα κάψει μια γέφυρα και οπως λενε, οποιος εχει τη μύγα…

Οι μερες στην Ιταλία πέρασαν γρήγορα και ήταν γεμάτες με καινούργιες παραστάσεις,  ξεδίπλωμα πτυχών της ιστορίας που δεν ήξερα,  γευστικές απολαύσεις και ομορφα συναπαντήματα. Ενα πέρασμα απο την ευρωπη του νότου που παντα με γοητεύει.

SAMSUNG CAMERA PICTURES

Περασμα στο Taranto

Ανέκαθεν όμως ο Νοέμβρης ειναι πέρασμα.  Δες την φύση τέλος του Οκτώβρη, δες την πάλι στις αρχές του Δεκέμβρη, άλλος κοσμος θα ομολογήσεις. Ακόμα και η διάθεση σου ακολουθεί τα τερτίπια της φύσης. Στο τέλος του Οκτώβρη,  δεν εχεις αποφασίσει ακόμα να πεις αντίο στο καλοκαιρι. Στις αρχές του Δεκέμβρη ξεθάβεις τα φωτάκια- γιρλάντες, για να φωτίσεις τις μεγάλες νύχτες.  Στο ενδιάμεσο, προσεχείς να μη καις γέφυρες.

Όσο όμως κι αν προσεχεις εσυ,  άλλοι βρίσκουν σπίρτα και γίνεται οι κοσμος παρανάλωμα.  Πρεπει να το εχεις προσέξει, το Νοεμβρη γίνονται μεγάλα κακά. Πέφτει το αεροπλάνο στην έρημο,  πενθεί το Παρίσι,  αναστατωνεται το Μάλι.  Ενα πέρασμα  ανούσιας βίας και αγριότητας που αδυνατούμε να την καταλάβουμε με το δυτικό μας μυαλο.  Νομιζα παντα πως η αδιαλλαξία μεταξυ λαών ειχε τελειωσει καπου μετα τις σταυροφορίες.  Όμως εκανα λαθος.

Το εχω λατρέψει το Παρίσι σε τούτη δω τη ζωη. Για πρωτη φορα πήγα στα δεκατέσσερα μου. Ως τοτε ακολουθούσα τα χνάρια της Κατριν και του Φιλιπ μεσα απο τα βιβλια των εκδόσεων Hachette, Vers la France και A Paris. Θεωρώ πως ήταν απο τα πιο χρήσιμα βιβλια που εχω πιασει στα χέρια μου.  Αργοτερα ειχα την ευκαιρία να ξαναπάω αρκετές φορες. Και κάθε φορα, στο πέρασμα μου επαναλαμβάνω τις παλιές διαδρομές και παω και λιγο πιο πέρα. Κατι σαν να θελω να εμπεδώσω τις εικόνες.  Εχω κι ενα αγαπημένο σημείο στο Παρισι. Το μουσείο μοντέρνας τέχνης στην οδό προέδρου Ουιλσον.  Εκτος απο τις εποχιακές εκθέσεις, λατρευω την τοποθεσια. Μόλις περάσεις το μουσείο βλεπεις κατω τον Πύργο του Άιφελ.

P1120136

μουσειο μοντερνας τεχνης, Παρισι

Ειναι λογικό οταν  μεγαλώνεις αγαπώντας, μια πολη, μια χώρα, ενα πολιτισμό, μια γλώσσα,  μια ιστορια, να πονάς οταν δέχεται τρομοκρατική επίθεση. Να πονάς πιο πολυ απο αλλες επιθέσεις απλα γιατι εχεις περπατήσει στους δρόμους της, γιατι ταυτίζεσαι.  Ετσι οπως πονουσες οταν καιγόταν η Αθηνα το 2010.

Στα παγωμένα νερά  του καναλιού ανάμεσα στη μικρα Ασία και στη Λέσβο, σε μια απο τις μεγαλύτερες  μαζικές μετακινήσεις ανθρωπων στην ιστορια, ενα πέρασμα σιωπηλό.  Αβέβαιοι προορισμοί, αβέβαιες ελπίδες, περάσματα με εμπόδια.  Για πολλους ανθρώπους, εκείνο το  μην καις γέφυρες, αν δεν βεβαιωθείς πως ξερεις κολύμπι, δεν ισχύει.

Τ’ αηδόνια πια δε θα `ρθουν στην Ιθάκη/μα πέρασμα θα έχει η ζωη…..

P1120052

στις οχθες του Σηκουανα, ανεμελες στιγμες.

Σας φιλω γλυκα.

στην πιατζεττα (με τον Νικο και την Κικη)

IMG_9158-0

Μετα απο περιπου εννεα χρονια blogging, εχω κερδισει κατι πολυ σημαντικο. Μερικους φιλους που μας εφερε κοντα η εκφραση και καποια κοινα ενδιαφεροντα. Σε οσους δεν ασχολουνται με τα social media αυτο μπορει να φαινεται απο παραξενο εως αδυνατο. Και ομως η μακροχρονια επαφη μεσω γραπτου λογου δινει αναμφιβολα την ευκαιρια να γνωρισεις ανθρωπους με μονο κριτηριο την εκφραση. Δυο φιλοι που ευτυχησα να γνωρισω ειναι ο Κικη και ο Νικος.

Πριν περιπου ενα μηνα στην Αθηνα, ο Νικος εκανε την εκπληξη σε μενα και την Κικη.  Μας ετοιμασε ενα εκπληκτικο γευμα στον κηπο του κατω απο μια μουρια.  Συνοδεψε καθε πιατο με εκπληκτικα κρασια, μας εφιαξε ῾δικο μας῾ μενου,  και μας πηρε μαζι του σε ενα υπεροχο γαστρονομικο ταξιδι.

Το γευμα ολοκληρωθηκε με φρεσκα συκα απο τον κηπο του Νικου.  Ολα αυτα ηταν υπεροχα. Ακομα πιο υπεροχη ομως ηταν η παρεα. Που ξεφυγε απο τις ιστοσελιδες και βρεθηκε γυρω απο το τραπεζι.

Με πολλη αγαπη!

Ο Νικος ειναι ο τελειος οικοδεσποτης.

 Η Κικη ειναι η χαρα της ζωης.

Θα ξανανταμωσουμε!

Σας φιλω γλυκα!

 


  


Magnolia blooming

 

IMG_8469

Τι κοινο εχουν τα τριανταφυλλα, οι μαργαριτες, οι πασχαλιες,  τα γιασεμια, οι παπαρουνες, τα γαρυφαλα, οι ανεμωνες , οι γαζιες και οι αμυγδαλιες;  Ολα εχουν τραγουδηθει!  Ομορφα μελωδικα τραγουδια μιλανε για κοκκινα γαρυφαλα, γιουλια, βιολες,  και τριανταφυλλα μικρα.

Κανεις ομως, μα κανεις δεν εγραψε δυο  στιχους για την μανολια. Ποτε δεν ακουστηκε μια μελωδια γι᾽αυτο το υπεροχο δεντρο.  Να λεει για το πιο ομορφο ροζ του Απριλη,  που απ᾽εξω ειναι απαλο σαν κουφετο και μεσα βαθυ σαν αγαπη.  Να λεει για το βελουδινο μπουμπουκι που δυο χουφτες δυσκολα το κλεινουν μεσα τους.  Να λεει για την καρδια του που ειναι σαν βεγγαλικο.  Να λεει ποσο ταιριαζει στο μπλε φοντο.

Για τις  τρεις μου μανολιες, τις  τρεις χαριτες της ανοιξης, μολις εκλεισε για αλλη μια χρονια ο κυκλος της ανθοφοριας.  Και ημουν παλι διπλα τους, απο την ωρα που ειδα το πρωτο κομπακι στα κλαδια, ως την ημερα που τα πεταλα σκορπισαν κατω.

Τωρα οταν πλησιαζω τις μανολιες βλεπω μικρα καταπρασινα φυλλαρακια να μεγαλωνουν σε πραγματικο χρονο μπροστα στα ματια μου.

Σας φιλω γλυκα.

IMG_8465

IMG_8457
IMG_8493

IMG_8502

Barboursville / 1804 Inn

The cottage (Nebiolo/Barbera)

IMG_8418

Στην κορυφη ενος μικρου λοφου στους αμπελωνες Barboursville,  ενα μικρο  cottage εχει διαμορφωθει σε ξενωνα.  Χτισμενο τον δεκατο ογδοο αιωνα για τους υπηρετες του τοτε υποστατικου, ειναι απο τα πιο παλια κτισματα της περιοχης.  Ζεστα διακοσμημενο με τζακι για τις κρυες μερες,  και με προμηθειες ,που ακομα κι αν αποκλειστεις εκει.. περνας μια χαρα.  Το ψυγειο ειναι γεματο φαγητα, χυμους, τυρι και φρουτα.   Καφες, τσαι και κρασι απο την παραγωγη τους.

The country

SAMSUNG CAMERA PICTURES

Για να πας στο οινοποιειο και τα tasting rooms η αποσταση ειναι δεκα λεπτα περπατημα.  Τωρα την ανοιξη ειναι πολυ ομορφη η διαδρομη.  Ο αερας μοσχοβολαει και τα δεντρα ειναι καταφορτα με λουλουδια.  Σε μικρη αποσταση βρισκεται και το καμμενο μεγαρο του παλαι ποτε δημαρχου Barbour που πηρε φωτια στο τελος του δεκατου εννατου αιωνα και απο τοτε εχει μεινει ετσι.

Αυριο θα παμε και στο οινοποιειο και στα αμπελια.
Σας φιλω γλυκα,

Barboursville / αμπελωνες

SAMSUNG CAMERA PICTURES

Wine making goes global. O  ιταλος οινολογος και επιχειρηματιας Gianni Zonin περα απο τα  estates που εχει στην Ιταλια, (Feudo Principi di Butera, Castello d’ Albola, Castello del Poggio,  TenturaCa’ Bolani, Masseria Altemura, Tentura di Bosco, Rocca di Montemassi, Abbazia Monte Oliveto)  , διαλεξε ενα πανεμορφο κτημα στην νοτιοδυτικη Βιρτζινια (Virginia Piedmont) και επεκτεινε τις επιχειρησεις του.  Η Βιρτζινια μετα την Καλιφορνια εχει το καταλληλο μικροκλιμα για την καλλιεργεια αμπελων.   Μεγαλη ηλιοφανεια και ευφορα χωματα.   Η επιχειρηση  Barboursville αμπελωνες διαθετει οινοποιειο,  δοκιμαστηρια,  εξαιρετικο Ιταλικο εστιατοριο, πανδοχειο και αιθουσες για εκθεσεις.   Το οινοποιειο θεωρειτα ενα απο τα καλυτερα 100 στις ΗΠΑ. Μια φωτογραφικη βολτα στην περιοχη, και στα αμπελια.  (Πασχα  2015)

Σας φιλω γλυκα

SAMSUNG CAMERA PICTURES

 

SAMSUNG CAMERA PICTURES

 

  • 17655 Winery Rd
    Barboursville, VA 22923
  • Phone number(540) 832-3824