εκει στην στροφη του χρονου

 

Ξημερωσε η τελευταια ημερα του 2015.  Τι την κανει τοσο διαφορετικη, γεματη ενταση; Ο χωρος δεν αλλαζει, ο χρονος προχωρα με τον ιδιο ρυθμο. Κι ομως ολος ο συναισθηματικος μας κοσμος βρισκεται σε εγρηγορση.  Ο καλος μας εαυτος στην πρωτοπορια.  Φαντασου να υπηρχε μια ακτινοβολια ορατη σε μια μαγικη καμερα που να αποτυπωνε το συναισθημα, και φαντασου οσο πιο κοκκινο το χρωμα, τοσο πιο ενθουσιασμενη η ψυχη.  Θα γεμιζαμε με κατακοκκινες φωτογραφιες αποψε.

Το 2016 θελω να ειναι απλο, μινιμαλ και απαλλαγμενο απο καθε τι περιττο.  Θελω μια αποτοξινωση απο πραγματα και τοξικους ανθρωπους. Ουτε αρνητικοτητα,  ουτε να μιλαμε για να λεμε, ουτε αδιακρισιες, ουτε κριτικη για ολους τους αλλους (μεχρι να φυγουμε εμεις),  ουτε μπηχτες ουτε γκρινιες.

Το 2016 ο μπαμπας μου θα γινοταν εκατο χρονων.  Δεν προλαβε να γινει 63 αλλα αν δεν τον ειχε προδωσει η καρδια του τον φανταζομαι να βλεπει ανελλιπως τις ειδησεις,  να με καμαρωνει και να κοκορευεται στους αλλους γερασμενους φιλους του, να καθηλωνεται οταν παιζει ο Παναθηναικος και να μου λεει να αγαπω την μαμα. Γιατι στο τρελλο μου σεναριο σημερα θα ζουσε και η μαμα.  Και θα εφιαχνε κεικ με ερμολ. Ομως ολοι εχουν φυγει ανεπιστρεπτι.

Το 2016 θελω να μη γινει καμια τρομοκρατικη ενεργεια και καθε περιπλανωμενος πανω στη γη να βρει μια γωνια να ζησει ηρεμα και να βρει γαληνη και ασφαλεια. Καλα θα μου πεις, τα χοντραινεις τα σεναρια οπως πας.   Μου το συγχωρεις ομως γιατι ειναι η τελευταια μερα του χρονου.

Το 2016 θελω οι ανθρωποι να γινουν ευγενικοι με τους γυρω τους.  Οι δημογραφικοι χαρτες της γης δεν ειναι εκεινοι που γνωρισαμε παιδια.  Πρεπει ο κοσμος να βγει απο τα στεγανα του και να αναγνωρισει αλλα και να σεβαστει την πολυπληθυσμικοτητα του σημερα.  Οι δημογραφικες αλλαγες δεν προκειται να σταματησουν εδω, θα συνεχισουν εντονα τα επομενα χρονια και φυσικα δεν μπορουμε να προβλεψουμε που θα καταληξουν.  Θα ηθελα να κανω  μια προβλεψη πως θα ειναι τα πραγματα μετα απο πενηντα χρονια.  Πως θα εχουν αλλαξει.  Δεν ειναι ομως δυνατον γιατι αυτες οι  ραγδαιες εξελιξεις  δεν περιγραφονται με υπαρχοντα στατιστικα μοντελα.  Ακουμε τελευταια για τις ρατσιστικες ενεργειες στην καρδια των Ηνωμενων πολιτειων.  Σε μια χωρα που δυομισυ αιωνες τωρα παλευει να βρει μια ταυτοτητα υπαρχουν ακομα ρατσιστικα προβληματα.  Οχι τοσο στις δυο ακτες οσο στο εσωτερικο της.  Εκει ομως που οι ισορροπιες εχουν βρεθει και η ευγενεια ειναι δεδομενη η ζωη γινεται απεριγραπτα ωραια.  Πριν απο δυο μερες σε ενα καταστημα τροφιμων πηγα να πληρωσω και ο νεαρος αφροαμερικανος με χαιρετησε με ενα πλατυ χαμογελο.  Μου ειπε χρονια πολλα και μου ευχηθηκε καλη χρονια. Και δεν ηταν γιατι του το επεβαλαν.  Η ειλικρινια και ο αυθορμητισμος δεν κρυβονται.  Και στην συνεχεια το παιδι με το νταουν συντρομ με ρωτησε ευγενικα αν ηθελα να με βοηθησει με τα ψωνια. Και φυσικα τον αφησα να με βοηθησει, οχι γιατι το λυπηθηκα, ισα ισα, ηθελα βοηθεια, κι εκεινος ανελαβε να κανει κατι και το εκανε σωστα.  Πιο σωστα και πιο υπευθυνα απο πολλους ανθρωπους που δεν εχουν ειδικες αναγκες.  Στις ευχες μου ειπε ευχαριστω. Μια λεξη που δυστυχως πολλοι θεωρουν αχρειαστη.

Το 2016 θελω να δωσει η πολιτεια σημασια στην παιδεια και στην ερευνα. Θελω ομως και η πολιτεια να λαμβανει υπ᾽οψιν της σοβαρα τα αποτελεσματα των ερευνων. Διαφορετικα θα καταληξουμε να ζουμε σε ενα στεγανο σκουπιδαριο και δε θα ξερουμε απο που να φυγουμε.  Και δεν το λεω αυτο γιατι ασχολουμαι με την ερευνα. Εγω τα εχω φαει τα ψωμια μου οπως λενε σ᾽αυτο τον τομεα.  Το θεμα ειναι τεραστιο και δεν αναλυεται σε μια αναρτηση στο παρα πεντε της νεας χρονιας.

Το 2016 θελω να γευτω καινουργια πραγματα .. ναι ναι το σεναριο περιλαμβανει και μασα .. Ειναι πλεον δεδομενο για μενα πως το φαγητο φερνει τους ανθρωπους πιο κοντα, κατι που η καθημερινοτητα παει να μας το χαλασει, αλλα δεν θα της περασει.  Ενας ανθρωπος εξαιρετικος στο αμεσο οικογενειακο μου περιβαλλον τρελλαινεται να γιορταζει ακομα και το πιο απλο γεγονος με ενα μεζεδακι κι ενα ουζακι.  Γιατι κανει το καθημερινο σημαντικο και μαζι με αυτο ολους γυρω του.  Θελω το 2016 να ειναι νοστιμο.

Θελω το 2016 να ειναι φιν φον.  Θελω να αγαπιομαστε  Να μη φοβομαστε. Να ειμαστε καλα να το χαρουμε και να το απολαυσουμε.

Σας φιλω γλυκα!

P.S.

Μολις ακουω για την φωτια στο Ντουμπαϊ.  Παγωσαμε παλι. Να λοιπον, θελω το 2016 ως δια μαγειας να εξαφανιστει το ISIS απο την γη. Ετσι πουφ! Δεν ξερω ακομα αν προκαλεσαν το κακο, αλλα να εξαφανιστουν!

 

Advertisements

2015

IMG_8014

Ειναι κατι σαν ψυχαναγκασμος αυτη η ανακεφαλαιωση του χρονου που περασε, τις τελευταιες μερες του Δεκεμβρη.  Κι αν δεν συμβαινει σε καποιο χωρο που γραφουμε οπως το μπλογκ,  η στα σοσιαλ μηντια, συμβαινει στο μυαλο μας. Τι εκανα το χρονο που μας περασε; Ειμαι ευχαριστημενη; Αν γυριζα το χρονο πισω τι θα εκανα διαφορετικα;  Και ο χρονος βεβαια δεν γυριζει πισω, οποτε ολα αυτα παραμενουν σκεψεις.  Σε αυτο το μπλογκ, που σπανια εγραψα φετος,    ερχομαι σημερα μονο για συναισθηματικους λογους.  Θελω να γραψω κατι για το 2015 ετσι για να μην ειναι παραπονεμενο.  Και γιατι αν και κατα βαθος ξερω πως ποτε δεν θα ξαναγινει οπως παλια, ειναι ο διαδυκτιακος μου χωρος και δεν μπορω με τιποτα να του βαλω λουκετο.  Εξ αλλου καθε μερα (απο τις στατιστικες) ερχονται  καμια εικοσαρια ατομα και (ποιος ξερει) τι διαβαζουν. Ετσι μενω και βλεπουμε. Μπαινω στον εννατο χρονο.

Η αληθεια ειναι πως κουραζομαι περισσοτερο τωρα.  Δυστυχως  φετος εχασα και το τελευταιο ατομο που ειχα στο γκρουπ μου στην δουλεια.  Γινονται πολλες περικοπες στον τομεα της επιστημονικης ερευνας στην ΝΑΣΑ. Ευτυχως αυτα τα ατομα απασχολουνται σε αλλους τομεις (operations) και ετσι δεν στεναχωριεμαι πολυ.  Ομως πλεον, σηκωνω ολο το βαρος και τις υποχρεωσεις του προτζεκτ. Και παλι δεν παραπονιεμαι.  Η αναγνωριση μου δινει κουραγιο.  Οσο μπορω να σκεφτομαι και να αποδιδω, οσο μπορω να ανταποκρινομαι στις απαιτησεις της δουλειας, χαμογελω και προχωραω.  Κι επειδη φετος το ενδιαφερον (επιστημονικο και επενδυτικο)  εχει περασει περισοτερο σε ενδοπλανητικα προτζεκτς, ασχολομαι περισσοτερο με αυτα. Νομιζω πως εκεινο που με στεναχωρει περισσοτερο ειναι η αναγκαστικες περικοπες απο την ερευνα  και την παιδεια προς οφελος της παγκοσμιας ασφαλειας. Ολα αυτα που μας εφεραν μεχρι εδω.

Το 2015 συνεχιζω να κερδιζω το στοιχημα με τον εαυτο μου. Περπατω ανελλιπως καθε μερα για μια ωρα.  Η ασκηση μου εχει κανει απιστευτο καλο.  Το συνιστω σε ολους.

Το 2015 ηταν ωραια ταξιδια.  Συναντησα παλιους φιλους και γνωστους. Γνωρισα καινουργιους ανθρωπους. Εκανα καινουργιους φιλους.  Ειναι λαθος, μεγαλο λαθος αυτο που λενε πως σε μεγαλη ηλικια δεν μπορεις να κανεις καινουργιες φιλιες. Δεν εχουν φυσικα την διαρκεια και την διαχρονικοτητα  μιας παιδικης φιλιας, αλλα σε ξανανιωνουν. Η δυναμικη των ανθρωπινων σχεσεων καθοριζει την ζωη μας.  Θετικα η αρνητικα.

Ετσι που περνα μπροστα μου το 2015 σε εικονες, γυριζω σε μια στιγμη στο Μπαρι οπου εζησα μερικα συγκλονιστικα λεπτα που θα μεινουν μαζι μου για παντα. Ναι σε μια ξενη χωρα, εξω απο την εκκλησια του Αγιου Νικολα.  Δεν τις μοιραστηκα, δεν τις μοιραζομαι γιατι μερικες στιγμες ειναι μονο για μας.  Ολοι μας εχουμε φυλαχτα.

P1140211

Το 2015 για την  Ελλαδα της καρδιας μου, δεν ηταν ουτε αισιο ουτε βελτιωσε την οικονομικη κριση. Η μαμα μου συνιθιζε να λεει, καθε περσυ και καλυτερα. Αυτη ειναι μια εκφραση που προκυπτει ομως κυριως απο το γεγονος οτι οσο μεγαλωνουμε, εχουμε λιγωτερες αντοχες να αντιμετωπισουμε τις καινουργιες προκλησεις.   Το θεμα ειναι τεραστιο  και οι προοπτικες οχι ιδιαιτερα ροδινες. Εκ φυσεως δεν μπορω να παψω να αισιοδοξω, και ισως για πρωτη φορα δεχομαι την συνηθισμενη παρατηρηση που ακουμε εμεις οι εξω.  Εισαι μακρυα δεν ζεις εδω.  Και ξερεις ποναει.

Σε διαθνες επιπεδο, η τεραστια μετακινηση πληθυσμων με ολεθριες πολλες φορες συνεπειες σημαδεψε το 2015.  Οι τρομοκρατικες επιθεσεις, οι αγεφυρωτες ιδεολογικες και κοινωνικες διαφορες,  δεν ειναι κατι που θα ξεπεραστει ευκολα και οποιαδηποτε ελπιδα για συνθηκολογησεις ειναι μαλλον αδυνατη.  Θα μου πεις, αυτα λιγο πολυ τα βλεπουμε να επαναλαμβανονται για πολλους αιωνες. Σαν σε επαναληψη, ακμη, παρακμη, συγκρουσεις.  Με την διαφορα πως η εξελιξη της τεχνολογιας αλλαζει τον τροπο αντιμετωπισης τους.

Ευχομαι σε ολους καλη υγεια, καλη δυναμη κι ενα ευτυχισμενο 2016.

Σας φιλω γλυκα!

DSC05120

η Σοχεϊλα, η Πιρι, η γυναικα του Τζευανανταν και η Νουνου.

ch

 

Ολα αυτα που χωρεσα στον τιτλο ειναi πραγματικα ονοματα, ανθρωπων που γνωρισα.

Η πρωτη μoυ επαφη με πολυπολιτισμικη κοινοτητα ηταν πριν κοντα σαραντα χρονια (θα τρελλαθω με το νουμερο) οταν εφτασα στο campus του Ohio State.  Η ταξη ηταν γεματη νεαρα προσωπα που ολα μιλουσαν με βαρειες προφορες τα αγγλικα.  Φινλανδοι, αραβες, τουρκοι, νεπαλεζοι, ινδοι, αιγυπτιοι, κευλανεζοι, ελληνες, ισραηλιτες, νεοζηλανδοι.

Η γειτονια το ιδιο.  Διπλα μου Ιρανοι και παραδιπλα Καμερουνεζοι , Μεξικανοι και Αιθιοπες.  Αρχιζε τοτε μια εποχη που δεν ειχα ιδεα που  θα εβγαζε.  Μια εποχη που εμαθα να συνυπαρχω με ολους τους ανθρωπους και με ολους τους πολιτισμους.

Στην ταξη δεκα με δεκαπεντε φοιτητες ειχαμε ολοι το ιδιο προβλημα.  Να γραψουμε γρηγορα και με σωστα αγγλικα στο διαγωνισμα.  Ο χρονος μετρουσε το ιδιο σε μας τους ξενους και στους αμερικανους.  Γνωριστηκαμε, συζητησαμε για τα μαθηματα,  λυσαμε μαζι προβληματα, μεσα σε ενα χωρο που σιωπηλα απαιτουσε τον αλληλοσεβασμο μεταξυ μας.

Πηγαμε και πιο περα.  Αλληλοκαλεστηκαμε σε γευματα σε μικρα φοιτητικα σπιτια με μικρες κουζινες που μοσχοβολουσαν, μπαχαρι,  καρυ,  δυνατο τσαι.

Στην πισω αυλη του σπιτιου καλοκαιρι βραδυ μετα την δυση του ηλιου μοιραστηκα με την Σοχεϊλα  και τις φιλες της,  πανω σε κουβερτα φαγητο του Ραμαζανιου.

Καθησα στο μαξιλαρι του Τζεγια, και μοιραστηκα ρυζι με καρυ πλασμενο σε μπουκιες με τα δαχτυλα.

Εφιαξα τυροπιτα και την προσφερα στον τουρκο συμμαθητη και η γυναικα του με την σειρα της μου εφερε μπουρεκια που μοσχοβολουσαν μοσχοκαρυδο.

Η Κριστιανε που δεν ειχε φουρνο εψησε βαρειες φρατζολες απο μαυρο γερμανικο ψωμι στον φουρνο μου.

Καλεσα μουσουλμανους φιλους τα Χριστουγεννα, τους αρεσε το δεντρο μου,  φαγαμε ψητο στο φουρνο με πατατες  και ηπιαμε κρασι.

Τα πικ νικ την ανοιξη ηταν τα καλυτερα μου.  Δοκιμαζες πραγματα που δεν βαζει ο νους σου.  Ολα φιαγμενα με αγαπη σε μια προσωρινη κοινοτητα που την εφιαξαν οι περιστασεις της ζωης του καθενος μας.

Η Μαγκυ εφερνε σαλατα με ωμο σπανακι,  ο Τζων εφερνε μια Παυλοβα,  και οι αλλοι, πιττες γεματες αρωματα,  κεμπαπ σε θεϊκες σαλτσες,  εξωτικα ρυζια που μοσχοβολουσαν απο μακρυα. Η Λυντια που ειχε μαγαλωσει σε κιμπουτζ εφερνε matzah balls.

Ο Τσου, στη μικρη του κουζινα, εφιαξε αυγα πικλες με μπεζ καφετια χρωματα,  νταμπλινγκς σπιτικα και τα προσφερε με αγαπη στους καλεσμενους του.

Ο ντοκτορ Μιουλερ εφιαξε ουγγρικο γκουλας  και φωναξε ολη την ταξη.

Η Δαφνη μου επαιζε με τον Αλη, τον Αουανα και τον Ετινουα και με την σγουρομαλλα Αβριλ.  Και σε ολα αρεσε το σαντουιτς με φυστικοβουτυρο και τζελλυ.

Σ᾽αυτη τη μικρη πολυπολιτσμικη κοινωνια,  υπηρχε διψα για μαθηση,  διαθεση για μοιρασμα,  σεβασμος.  Τα τραπεζια μας εφεραν πιο κοντα,  ειδαμε την θρησκεια του αλλου σαν πολιτιστικο δεδομενο και αναφαιρετο δικαιωμα του,  γευτηκαμε τον κοσμο,  σηκωσαμε τα ποτηρια με κρασι, με τσαι,  με οτι ειχε στο τραπεζι η καθε οικοδεσποινα απο καποιο μακρυνο σημειο του πλανητη.

Και νιωθω τοσο μα τοσο τυχερη!

Σας φιλω γλυκα.

boooom

069123-7dc50152-6470-11e3-bb71-e2c853748ae0

Δυο φορες στην επαγγελματική μου πορεία – ευτυχώς δηλαδή – μου έχουν ζητήσει να αναλάβω projects εντελώς παράλογα. Το πρωτο ήταν πολλα χρονια πριν, ισως εικοσι.

Το ζητούμενο ήταν προγραμματισμός της ανθρώπινης σκέψης- κρίσης, σε ενα λογισμικό που ua παρηγαγε λίστα
επιλογών γεωφυσικών και δυναμικών μοντέλων για την  ανάλυση δορυφορικών μετρήσεων. Με λίγα λόγια artificial intelligence.

Οταν ο πελάτης εχει χρήματα και αποφασίζει οτι θελει να τα διαθέσει για καποιο σκοπό, εκεινος που αναλαμβανει το πρoτζεκτ   οφείλει να κανει μια προκαταρκτική μελετη και να εκτιμήσει αν η ιδεα ειναι πραγματοποιοησιμη  η οχι. Τοτε λοιπον η δικη μου άποψη και δυο ακόμα συνεργατών, ήταν πως το πρότζεκτ θα αποτύγχανε. Οι λοιποί στην ομάδα ειχαν αλλη γνωμη.  Ο προγραμματισμός της σκέψης επάνω σε ειδικά θεματα προϋποθέτει χειριστές που κατέχουν το θέμα. Όμως το ζητούμενο ήταν να χειρίζονται το λογισμικό απλοί προγραμματιστές, χωρις ειδικές γνώσεις. Το παλέψαμε, αλλα σε έξι μηνες δεν βγήκε τιποτα. Επι πλέον τοτε η ανάγκη αποθήκευσης δεδομένων και μοντέλων κόστιζε αρκετα και οι μέθοδοι data compression δεν ήταν προηγμένοι. Το πρότζεκτ εγκαταλείφθηκε και για χρονια αστειευόμασταν και λυπομασταν για το τεράστιο έξοδο που θα μπορούσε να καλύψει αλλες ανάγκες.

Το δευτερο ειναι τωρα. Εδω βρίσκομαι μονη μου. Το ζητούμενο ειναι να παρω ενα παλιό τροχό που γυρίζει μια χαρα και να τον κανω καινούργιο. Εντάξει, τα λέω λιγο χοντρά, και με παραβολες, το παραδέχομαι. Δεν μπορω να πω λεπτομέρειες. Ο καινούργιος τροχός ειναι γυαλιστερος, εχει πολλες οδηγίες, ειναι καθαρός. Οταν όμως βάλεις μπροστα, δεν γυρίζει τόσο γρήγορα όσο ο παλιός. Και οποιος τον προτιμήσει, θα ταλαιπωρηθεί αφάνταστα. Η γνωμη μου ειναι πως αν θέλουν κατι εργονομικό και καθαρό, πρεπει να φτιάξουν τον τροχό απο την αρχη. Αυτο όμως θα τους κοστίσει ο κουκος αηδόνι, και λεφτά γι αυτο δεν υπάρχουν. Κι εμένα δεν μου αρέσουν τα μπαλώματα. Και σκεφτομαι εδω και μερες πως θα τους μάζεψω να τους το πω. Δεν ειναι εύκολο να επεμβαίνεις στις δομικές ισορροπίες ενός συστήματος χωρις να εχεις απώλειες. Δεν αλλάζεις υποδομές χωρις να γκρεμίσουν μερικοί τοίχοι.  Νομοτελειακο!

Σας φιλω γλυκα.

αριστα δεκα!

επαινοςΜια εβδομαδα αργοτερα,  ηλπιζα οτι θα ειχα να γραψω κατι με καινουργια δεδομενα.  Ομως τιποτα δεν εχει αλλαξει. Οι διαπραγματευσεις συνεχιζονται, ο κοσμος συνεχιζει να ειναι ψυχραιμος, τι  μπορει να κανει αλλωστε;  Δεν ξερω αν ισχυει το ιδιο για τους επιχειρηματιες, αλλα φοβαμαι να ρωτησω.

Προσωπικα εχω βρει ολα τα δικαιολογητικα που απαιτουνται για να δηλωσω ψυχραιμη και αισιοδοξη. Ετσι δουλευει το συστημα (μου). Θελω να δικαιολογω καθε αποφαση, καθε σταση ζωης, καθε κινηση.

Κι ενω εξω.. παμε καλα, παμε κακα .. δεν ξερουμε πως παμε , για το μεσα εχω   ενα σφιξιμο..  εδω.. Εχω μια αισθηση, παρ᾽ολο που δε βρισκομαι κοντα στα γεγονοτα οτι μεσα παμε πισω.  Ειναι αυτη η ανακληση διαφορων νομων, οι δηλωσεις για την παιδεια και την λειτουργια των  ΑΕΙ που μου δινει την αισθηση του ενα βημα μπροστα και δεκα πισω.  Εχοντας περασει απο ολες τις βαθμιδες του  Ελληνικου εκπαιδευτικου συστηματος (δεκαοχτω ολοκληρα χρονια ηταν αυτα) και μαλιστα σε μια εποχη πολυ πιο ανωριμη και δυσκολη (τουλαχιστο πολιτικα), αλλα εχοντας γνωρισει και το Αμερικανικο εκπαιδευτικο συστημα (που σημαινει οτι μπαινω και στην διαδικασια της συγκρισης), παντα  παρακολουθω με ενδιαφερον τις εξελιξεις.  Ουτε στην εποχη μου ηταν τα πραγματα ιδανικα, ουτε εξελιχθηκαν ιδανικα.  Η καταργηση ομως των προσφατων νομοθεσιων που αφορα την διοιηκηση των ΑΕΙ με εχει προβληματισει.  Αν η επιστροφη  των φοιτητοπατερων δεν ειναι καραμπινατο πισωγυρισμα, τοτε δεν ξερω τι ειναι.

Παμε τωρα στο αλλο θεμα περι παιδειας και ῾αριστων ῾.  Η εκφραση ῾ η αριστεια μπορει να ειναι ρετσινια ῾ μονο σε μια ψυχολογικα αποδομημενη κοινωνια μοορει να ακουστει.   Η αυτοπεποιθηση αν δεν αρχισει απο τα γενοφασκια,  και περιμενουμε να αποκτηθει με ενα μπραβο κι εναν επαινο στο σχολειο,  δεν κανουμε τιποτα.  Η αυτοπεποιθηση (που συνειρμικα μπορει να αντεξει ολες τις αριστειες και τους επαινους του κοσμου) δεν ποτιζεται με δωρακια, υποσχεσεις, φοβερες, ουτε αγοραζεται με ιδιαιτερα μαθηματα.   Η αυτοπεποιθηση αποκταται απο το να βλεπουμε στο αμεσο περιβαλλον μας, ανθρωπους να στεκονται στα δυο τους ποδια , να παλευουν και να μεγαλουργουν.  Να μελετουν, να αγωνιζονται και να τα καταφερνουν.   Απο γονεις που δεν θεωρουν οτι τα παιδια τους πρεπει να γινουν οτι δεν καταφεραν αυτοι, αλλα απο γονεις που ειναι οι ιδιοι παραδειγματα.

Τα χρονια της παιδικης μου ηλικιας,  ποτε μα ποτε δε μου εκανε κανεις δωρο γιατι εφερα ενα δεκα στον ελεγχο.  Ελαμπαν τα ματια τους, μου εδιναν ενα φιλι και αυτο ηταν ολο.   Εχω γεμισει ενα συρταρι με βραβεια αριστειας και επαινους, για να μη σου πω εκεινα τα κοκκινα και μπλε κορδελακια που φορουσαμε στο πετο μας (prix d’ honeur et prix d’ exellence).  Ποια ρετσινια;  Λες να με κοροιδευαν τα αλλα παιδακια και να μη το θυμαμαι;  Ολα λειτουργησαν ωστε να κανω το επομενο βημα θετικα.  Αυτα τα βραβεια δεν εξαργυρωνονται.  Και δεν αφορουν κανεναν αλλο  παρα μονο  τους παραληπτες. Καπου θα πρεπει να παψουμε να γενικευουμε θεματα ειδικα.  Θα με ρωτησεις τωρα .. και αν δεν ειχες γεμισει ενα συρταρι με επαινους και ελεγχους με δεκαρια και μπραβο,  τι θα αλλαζε;  Οχι πολλα, φανταζομαι θα προχωρουσα παντα οπως εκανα,  αλλα σορυ κιολας, εμενα αυτα τα χαρτακια της αναγνωρισης ειναι τα φυλαχτα μου, τα ματια της δεσποινιδας Τερεζας,  η αυστηροτητα της κυριας Παπανικολαου,  το αγρυπνο ματι της soeur Sebastien, το βλεμμα εμπιστοσυνης του κυριου Λεωνιδακη.  Ολων αυτων που δεν ημουν αιμα τους αλλα μου εδιναν τη γνωση τους καθε μερα.    Το να απαρνηθω τα βραβεια θα ηταν σαν να απαρνουμαι τη χαρα και τους κοπους αυτων των ανθρωπων που με εκαναν οτι ειμαι σημερα.  Ε οχι λοιπον, θα τα παρω, θα τα κορνιζωσω και θα τα εχω φυλαχτα για παντα.

Πηρα φορα  ομως.  Καπου ειχαμε μεινει με το ενα βημα μπροστα και δεκα πισω.   Εβλεπα χθες την συγκεντρωση στην πλατεια Συνταγματος. Ολα καλα και αγια. Ομως τα τραγουδια του Μικη Θεοδωρακη και οι στιχοι του Γιαννη Ριτσου,  με εφεραν σαραντα χρονια πριν.  Μη το παιρνεις στραβα!  Κι εγω τα τραγουδησα αυτα.  Τα αγαπω, εγιναν τοτε και τραγουδηθηκαν τοτε.  Ειναι παρακαταθηκη. Αναρωτιεμαι ομως τι εγινε ολα αυτα τα χρονια.  Καμια καινουργια εκφραση ολων αυτων των κοινωνικων ανησυχιων που δημιουργησε η κριση.  Φανταζομαι πως για να εμπνευστει καποιος και να εκφραστει με μουσικη η καποιο λογοτεχνικο τροπο, θα πρεπει να εχει καποιο ιδανικο κατα νου, καποια ιδεα.  Να ζητας καποια ελευθερια, να εναντιωνεσαι σε καποια ανισοτητα, καποια  αδικια .. κατι.  Σημερα παλευουμε να ξεφυγουμε απο μια κατασταση που δημιουργηθηκε απο κακο προγραμματισμο και κακη διαχειρηση. Δεν αποδιδω ευθυνες (το βλεπεις),  γιατι πιστευω οτι ευθυνες υπαρχουν σε ολα τα επιπεδα.  Πως να τραγουδησεις ομως την οικονομικη καταντια,  πως να εμπνευσθεις απο την κοινωνικη  καταπτωση,  πως να εκφρασεις την ελπιδα για το καλυτερο οταν δεν εισαι καθαρα το θυμα αλλα ξερεις κατα βαθος οτι εχεις συμβαλλει σε ολα αυτα.   Δεν εχουμε νεους τροπους λαικης εκφρασης. Η λαικη εκφραση ακμαζει σε χαλεπους καιρους. Το προβλημα ομως ειναι οτι ειμαστε κατα καποιο τροπο υπαιτειοι των χαλεπων καιρων. Και καταληγουμε παντα να πισωγυριζουμε.

Σας φιλω γλυκα

σημερα

Δύσκολη μερα σημερα. Ο καθένας την βλέπει και την βιώνει διαφορετικα. Μετα απο δυο εβδομάδες που διαβάσαμε – και τι δεν διαβάσαμε – παρατηρώ πως ο κοσμος εχει την αγωνία για το άγνωστο. Και αντιδρά οπως ακριβώς θα αντιδρούσε σε μια περίπτωση αναμονής ιατρικών εξετάσεων. Ισως λιγο πιο ήρεμα γιατι παντα τα θεματα υγείας βαραίνουν περισσότερο απο οποιαδήποτε πολιτική εξελιξη.

Θεωρώ πως δεν ειναι ημέρα για παραλληλισμούς με μακρινές η πρόσφατες ιστορικές στιγμές. Η ιστορια μπορει να λέμε οτι επαναλαμβάνεται, αλλα οι ιστορικές στιγμές έχουν η καθεμία τους δικούς της πρωταγωνιστες και τη δικη της έκβαση. Η θεατρική παράσταση αφήνει αλλες εντυπώσεις οταν ο θίασος αλλάζει.

Θεωρώ πως δεν ειναι ωρα για πολεμικές και πατριωτικές ιαχες. Εδω δεν κανει η Δεσπω πόλεμο με νύφες και μ´ αγγονια, ούτε παίρνουμε τα όπλα και τα βουνά.

Θεωρώ οτι εχουμε μπει σε ενα μονόδρομο αλλα δεν ξέρει κανεις πως θα εξελιχθεί η πορεία μας. Ούτε οι ίδιοι οι διαπραγματευτές. Το άγνωστο μας τρομάζει και τους τρομάζει.

Θεωρώ πως δεν ειναι ωρα για εθνικές εξάρσεις, ούτε για απαγγελία όλων των πατριωτικών ποιημάτων που γράφτηκαν σε αλλες εποχές με αλλες ανησυχιες. Σημερα τα προβληματα ειναι κοινωνικά και οικονομικά. Τα όπλα ειναι τα επιχειρήματα και ο διάλογος.

Θεωρω οτι ανηκουμε στην Ευρωπη.

Ευχη μου ολα να πανε καλα.

Σας φιλω γλυκα.

Τι ειν᾽ οι γραβατες μας; ….. Μην ειν᾽οι κομποι;

red-tie-and-suit-14946

Προσωπικα οι γραβατες μου αρεσουν παρα πολυ!  Δεν μου αρεσαν παντα η μαλλον για να ακριβολογησω υπηρξε εποχη που δεν με ενδιεφεραν καθολου.  Στην εποχη των φοιτητικων μου χρονων στο Πολυτεχνειο τα αγορια φορουσαν ζιβαγκο και turtlenecks.  Σημειωτεον οτι αυτα φετος τον χειμωνa εχουν επανελθει δυναμικα στην μοδα, τοσο για τους ανδρες οσο και για τις γυναικες.  Τα καλοκαιρια τα αγορια φορουσαν καρω πουκαμισακια γιατι δεν υπηρχε ακομα η τρελλα με τα Tshirts.

Η αληθεια ειναι πως σε αυτες τις ηλικιες δεν σκεφτομασταν καθολου τι θα φορεσουμε το πρωι.  Κοτλε καμπανα παντελονι, αμπεχωνο και σουετ μποτακι με κρεπ σολα.   Οι περισσοτεροι καθηγητες δεν φορουσαν γραβατα. Μονο στο αμφιθεατρο των Μηχανολογων, ο καθηγητης Σακελλαριδης της ανοργανης χημειας φορουσε.

Γενικα υπηρχε μια ταση πολλων καθηγητων τοτε να πλησιαζουν στους κωδικους ενδυματολογιας τα παιδια, οσο τους επετρεπε η ηλικια τους φυσικα.  Πολλοι απο αυτους (χωρις γραβατα) ηταν αξιολογωτατοι και θεωρω τον εαυτο μου τυχερο που μαθητευσα κοντα τους.

Αν θυμηθω τους ανδρες στο σπιτι,  ο παπους μου παντα φορουσε γραβατα.  Καθε μερα κουστουμι και γραβατα ως την τελευταια μερα που εφυγε για την δουλεια του και τον προδωσε η καρδια του.  Ο μπαμπας μεχρι τα πενηντα του φορουσε γραβατα.  Μετα υιοθετησε και τα ζιβαγκο (λογω μοδας και ανεσης και οχι πολιτικης σημειολογιας).  Ομως παντα γυριζε στην γραβατα, σε επισημες επαγγελματικες και κοινωκες περιστασεις.

Στην Ευρωπη γενικα οι ενδυματολογικοι κωδικες ειναι πιο χαλαροι.  Εδω στις Ηνωμενες Πολιτειες,  στις ιδιωτικες επιχειρησεις, αλλα και σε κυβερνητικους οργανισμους οι ανδρες που ασχολουνται με διοικητικου τυπου εργασιες φορουν κοστουμι και γραβατα. Αλλοι που ασχολουνται με ερευνα η με επιστημονικες πρακτικες δεν φορουν ως επι το πλειστον. Στα ιδιωτικα ιατρεια δεν φοριεται η γραβατα. Τις Παρασκευες, οι συνηθως γραβατωμενοι επιτρεπεται να ντυθουν πιο απλα, επιτρεπεται ακομα και το τζην .  Το τζην στον χωρο εργασιας ειναι κατι που συμβαινει τα τελευταια χρονια. Εχω κατι συναδελφους μεγαλης ηλικιας που τζην φορουν μονο τα Σαββατοκυριακα.   Γραβατα θα δεις στον υπαλληλο της τραπεζας και του ταχυδρομειο και γενικα σε ανθρωπους που ερχονται σε επαφη με πελατες.  Ολα αυτα προφανως σημαινουν πως οποιος φορα γραβατα δεν ειναι απαραιτητα ο πλεον μορφωμενος, ο ικανος, ο πιο εμπειρος. Και ετσι ειναι.

Η γραβατα και η σημειολογια της αλλαζει οσο περνουν οι δεκαετιες και η χρηση της γινεται ολο και πιο χαλαρη.

Το “φορω γραβατα” σημαινε καποτε, ντυνομαι καλα. Και ντυνομαι καλα σημαινε τιμω καποιον η καποιους η και τον ιδιο μου τον εαυτο και κανω την ημερα ξεχωριστη, ουσιαστικα και τυπικα.  Ακομα βλεπουμε (αλλα οχι πλεον τοσο οσο τριαντα χρονια πριν) απουσια γραβατας σε γαμους, βαφτισια, και κηδειες.  Η χαρα και  η λυπη  ειναι ιδιες αλλα αν ρωτησετε τους μεγαλους ανθρωπους θα σας πουν πως η γραβατα εκφραζει σεβασμο και τιμη.

Παντως αν το σκεφτει κανεις, οπως η γραβατα ειναι συμβολο, ετσι και το σακκακι  ειναι συμβολο.  Δηλαδη ακομα και στα παλια χρονια, δε φορουσε κανεις γραβατα χωρις σακκακι.  Το σακκακι ομως παραμενει “επισημο” ας πουμε ενδυμα, ακομα και χωρις τη γραβατα. Τι εγινε και το ενα εχασε τον συμβολισμο του ενω το αλλο οχι;  Ισως να φταιει ο κομπος.

Βλέπουμε πολλες φορες γαμπρους με σακκακι, αλλα χωρις γραβατα.  Ακολουθουν και αυτοι μια μοδα, ενα ενδυματολογικο ρευμα της εποχης, και δεν πιστευω πως  βλεπουν την υποθεση “γραβατα” σημειολογικα.

Στην προσφατη εικονα της ορκομωσιας των μελων του ΣΥΡΙΖΑ και της ΑΝΕΛ βλεπουμε την “γραβατα” να παιζει καθαρα ρολο ιδεολογικο και να γινεται παλι αντικειμενο σημειολογιας.

Προσωπικα οι γραβατες μου αρεσουν πολυ.  Τις θεωρω το κατ’εξοχην ανδρικο αξεσουαρ.   Πρεπει να ταιριαζει με το πουκαμισο, με το σακκακι, με το παλτο και με την περισταση. Εμεις οι γυναικες εχουμε τα φουλαρια, τις τσαντες, οι ανδρες την γραβατα.  Ψωνιζω γραβατες για τους γνωστους μου  ανδρες που τις αγαπουν και παντα εχω στο νου μου την προσωπικοτητα τους,  τα αγαπημενα τους χρωματα.  Και δεν σημαινει επ’ουδενι πως φορωντας τις γινονται περισσοτερο σημαντικοι. Ειναι ηδη σημαντικοι. Απλα γινονται πιο .. φιν φον!

Σας φιλω γλυκα.

Εσεις, εμεις και το Ποταμι.

Διαβαζω με εξαιρετικο ενδιαφερον τις προεκλογικες καμπανιες, τα αρθρα και τους σχολιασμους στα μεσα κοινωνικης δικτυωσης που οπως ειναι αναμενομενο εχουν πολλαπλασιαστει τελευταια.  Παντα τις παραμονες των εκλογων θυμαμαι με παραπονο οτι ουτε εγω, ουτε κανεις αλλος που εχει περασει τα συνορα της Ελλαδας εν καιρω εκλογων δεν μπορει να ψηφησει.  Οι λογοι ειναι λιγο ως πολυ γνωστοι εφ᾽οσον μια τετοια νομοθεσια θα πρεπει να ψηφιστει απο το Ελληνικο κοινοβουλιο και δεδομενου οτι η πλειοψηφια των ομογενων ειναι συντηρητικη, ειναι σαν να δεχονται να επιτρεψουν να προστεθει στο εκλογικο σωμα ενα σημαντικο συντηρητικο ποσοστο. Προσωπικα παντως, εγω πρασινιζω απο τη ζηλεια μου καθε φορα που οι φιλοι μου οι Πολωνοι πηγαινουν στην πρεσβεια τους και ψηφιζουν.

Ακομα θελω να τονισω πως τα like μου σε αναρτησεις των κοινωνικων ιστοσελιδων, δεν σημαινει απαρατητα πως ειμαι υπερ του κομματος που εκθειαζεται η απλα αναφερεται.  Το like σημαινει οτι βρισκω την αναφορα,  ενδιαφερουσα, λογικη, ισως και πειστικη.  Και κατι ακομα,  απεχθανομαι την λασπολογια, την ειρωνια και την ταση εκδικητικοτητας.   Η πρωτη δειχνει ανικανοτητα και ελλειψη επιχειρηματων, η δευτερη ΔΕΝ ειναι σατιρα και η τριτη κακοψυχια του κερατα!

Σε μια εβδομαδα ο Ελληνικος λαος καλειται να αναδειξει κυβερνηση.  Αν πιστεψουμε τις σφυγμομετρησεις (και γιατι να μη τις πιστεψουμε, η στατιστικη λεει αληθειες παρὀλο που στις μετρησεις υπεισερχονται συστηματικα σφαλματα)  ευνοειται ο  ΣΥΡΙΖΑ.  Τωρα κατα ποσον θα ειναι πλειοψηφια, η αν θα χρειαστουν δεκανικια για να σχηματιστει κυβερνηση, και τι προσανατολισμο θα εχουν τα δεκανικια, αυτο θα το δουμε την επομενη εβδομαδα.  Κατα τη γνωμη μου ομως ο κοσμος πρεπει να αρχιζει να προετοιμαζεται για αλλαγες.

Το θεμα μου ομως σημερα δεν ειναι ποιος φευγει και ποιος ερχεται αλλα μια σημαντικη αλλαγη στις στατιστικες των κομματων.  Το σχετικα νεοσυσταθεν κομμα ῾Ποταμι῾ εχει φτασει να ειναι στατιστικα η τριτη δυναμη.  Δεδομενου οτι στις περασμενες βουλευτικες εκλογες την θεση αυτη κατειχε η χρυση αυγη αυτο κατι λεει.  Λεει ισως οτι ο κοσμος κουραστηκε και θελει κατι καινουργιο.  Λεει ισως, οτι ενα ποσοστο σημαντικο ωστε να αποτελει την τριτη δυναμη ψαχνει ενα χωρο δικο του στο κεντρο.  Απο το ποταμι, κατα την γνωμη μου, λειπει η πολιτικη και διοικητικη εμπειρια.  Εαν ομως κατορθωσει να αποτελεσει οπως προβλεπεται την τριτη δυναμη, τουλαχιστο θα εχει γινει καποια αρχη αλλαγης της νοοτροπιας ψηφοφορων.  Ευχομαι λοιπον στο ποταμι να κατακτησει την τριτη θεση και να ανεβασει το επιπεδο της βουλης των Ελληνων.

Η τριτη θεση του Ποταμιου ειναι το μονο στατιστικο στοιχειο που στις παρουσες εκλογες δε θα ηθελα να ανατραπει.

Καλο βολι λοιπον.

Σας φιλω γλυκα.

Je suis Charlie!

Charlie

Στο μπλογκ δεν σας ευχηθηκαμε Καλη Χρονια οπως κανουμε παντα, αλλα ειμασταν εντελως under the weather, και παρεα με αντιβιοτικα και ποικιλα ματζουνια πολεμωντας μια τρελλη ιωση.  Ολα αυτα ομως ειναι (σχεδον) παρελθον και οι ευχες μας για καλη χρονια ερχονται καθυστερημενες αλλα απο καρδιας.

Εν τω μεταξυ το 2015 σε διεθνες αλλα και εθνικο επιπεδο δεν αρχισε και πολυ καλα.  Η Ελλαδα προετοιμαζεται για εκλογες με αβεβαιο κοστος αλλα αυτο θα το αφησουμε για μερικες εβδομαδες ακομα.

Στο Παρισι η δολοφονια των σκιτσογραφων της σατιρικης εφημεριδας Charlie Hebdo κυριως, αλλα και οτι επακολουθησε στην πολη του φωτος, ενωσε τους Ευρωπαιους σε μια κινηση αλληλεγγυης και διαμαρτυριας και υπερασπισης του δυτικου πολιτισμου και της ελευθεριας της εκφρασης.

Ειναι πολυ ενδιαφερον να παρακολουθεις τις αντιδρασεις του κοσμου στα μεσα κοινωνικης δικτυωσης.  Ανθρωποι με ευαισθησια αυθορμητα γινονται ολοι Charlie καταδικαζοντας την αγριοτητα των Τζιχαντιστων,  αλλοι παλι που συνηθως κοπτονται για καθε κοινωνικο η πολιτικο θεμα,  δεν ασχολουνται καθολου, πραγμα που εμενα προσωπικα με κανει να αναρωτιεμαι τι σκεφτονται, γιατι δεν μπορει καποια γνωμη εχουν.

Ενα γεγονος οπως το μακελειο στο Παρισι γεννα αυτοματα αντιδρασεις, ιδεολογικες αντιπαραθεσεις, γενικευμενους αφορισμους,  παραπομπες σε αλλες εποχες και αλλα γεγονοτα, διαφωνιες και αμυνες.

Οπως και να εχει, το Παρισι, η Γαλλια, η Ευρωπη και ο κοσμος γενικα καταδικαζουν την σφαγη των δημοσιογραφων.  Περισσοτερο ευαισθητοποιημενοι οι ανθρωποι της πεννας και της εκφρασης, οι δημοσιογραφοι, οι συγγραφεις γινονται παντου μια γροθια.  Αλλοι λενε φοβομαστε, αλλοι λενε δεν φοβομαστε!  Τι συμβαινει αληθεια;

Πιστευω οτι οι ανθρωποι των γραμματων και της ελευθερης εκφρασης ειναι λογικο να φοβουνται.  Και μπορει να μην ενδωσουν στον εκφοβισμο των τζιχαντιστων,  στο κατω κατω δειχνει δυναμη να λες δεν φοβαμαι,  ομως αλλοιως θα το αντιμετωπισει ο σκιτσογραφος στην Ελλαδα και αλλοιως ο σκιτσογραφος στο Παρισι, στο Λονδινο και στην Νεα Υορκη οπου η αναγνωσιμοτητα των εντυπων η των ηλεκτρονικων πορταλς τα τοποθετει  στο στοχαστρο.

Δεν ειναι λοιπον δειλια να βλεπεις αυτους τους ανθρωπους να ανησυχουν,  να βγαζουν το καπελο του Charlie και να ξανασκεφτονται τι θα δημοσιευσουν.  Και αυτο γιατι δεν εχουν να κανουν με ανθρωπους της δικης τους λογικης, αλλα ενος καθ᾽ημας ᾽παραλογισμου που ομως για τους φανατικους μουσουλμανους ειναι απλα θεμελιωδες πιστευω.  Ολα αυτα δεν δικαιολογουν βεβαια το να παρεις ενα καλασνικωφ και να θερισεις τοσους ανθρωπους.  Εδω εχουμε πολεμο ιδεων, πολεμο αντιληψεων που δεν εχουν κανενα κοινο πεδιο.   Και βεβαια οταν βλεπεις κατι σαν τον ῾ανωνυμο῾  τιμωρο να απειλει με ηλεκτρονικο πολεμο τους Τζιχαντιστες της Al Qaeda  τοτε συνειδητοποιεις οτι ολο αυτο εχει ξεφυγει απο τα ορια της αμυνας και περνα στην παραλογη αντεπιθεση.

Οπως καθε τεραστιο γεγονος σαν και αυτο του Παρισιου που συγκλονισε τον δυτικο κοσμο,  αρχιζουν παντα να γεννιουνται κοινωικα και πολιτικα ερωτηματα μα παραλληλα και η εκμεταλλευση του γεγονοτος για καθε μορφη αντιποινων η πολιτικων αντιπαραθεσεων.  Ειναι βεβαια γνωστος ο διεθνης σχολιασμος των λογων του Ελληνα Πρωθυπουργου Αντωνη Σαμαρα που στην προσπαθεια του να στοχοποιησει την μεταναστευτικη πολιτικη του αντιπαλου κομματος,  εκανε αυτο που λεμε “put his foot in his mouth”  , πατωντας ατσαλα στην προσφατη ευαισθησια του Γαλλικου λαου και κατεληξε να παρομοιαζεται ( οχι αδικα) με την Marie Le Pen.

Μια αλλη μεριδα σχολιαστων (παλι για πολιτικους λογους)  αναφερεται στις επεμβασεις του δυτικου κοσμου στα αραβικα και μουσουλμανικα κρατη συμπεριλαμβανομενης της εμμεσης παροχης οπλων, της εκμεταλλευσης του ορυκτου πλουτου και της παρεμβολης του στα εσωτερικα των χωρων του.  Αυτο βεβαια ειναι μεγαλο θεμα,  αλλα δεν δικαιολογει τις επιχειρησεις αυτοκτονιας με θυματα αθωους πολιτες.  Οι δολοφονιες των σκιτσογραφων της εφημεριδας  Charlie Hebdo,  τι ειχε ως σκοπο;  Απλα και μονο την την τιμωρια των υβριστων του προφητη Μωαμεθ;  Τι πολιτικο κοστος θα εχει;  Θα ωθησει την Γαλλια  εναντια στην απελευθερωση του Παλαιστινιακου κρατους;  Θα αυξησει το ρευμα της Marie Le Pen;  Θα επωφεληθει η ακρα δεξια στην Ευρωπη;  Ολα ειναι πιθανα σεναρια, μενει να περιμενουμε και να δουμε.

Ενα αλλο ερωτημα που γεννιεται απο ολη αυτη την ιστορια, ειναι το κατα ποσον η σατιρα εχει ορια η μπορει ο καθενας να γραφει οτι θελει και να προσβαλλει οποιον θελει;  Ενα απο τα πρωτα σκιτσα του Μωαμεθ πριν αρκετα χρονια σε Δανικη εφημεριδα ειχε προκαλεσει την οργη των φανατικων μουσουλμανων. Ειναι γνωστο πως οι σκανδιναυικες χωρες,  παρ᾽ολο που θεωρουνται προοδευτικες και σοσιαλιστικες και με ολα τα ωραια δυτικα προτυπα, εχουν αναμφησβητητα προβληματα με την  μαζικη μεταναστευση απο μουσουλμανικες χωρες.  Αυτο το ειχα παρατηρησει ηδη απο το 2009 οπου σε μια επισκεψη στην Κοπενχαγη παρατηρησα πως ολοκληρες συνοικιες ηταν κατηλειμμενες απο αραβικης προελευσης πληθυσμο και ολες οι επιχειρησεις ειχαν ονοματα αραβικα.  Και οι πιο ελευθερες κοινωνιες οταν αλλοιωνονται δημογραφικα, περνουν απο την διαδικασια της κοινωνικης ισοτητας σε αναθεωρηση της πολιτικης τους.   Η προσφυγια ειναι τεραστιο θεμα και δεν ξερω πως μπορεις να κανεις σατιρα χωρις να προκαλεσεις την οργη των αλλοθρησκων προσφυγων στη χωρα σου.  Οταν ομως το κανεις οπως και να το κανουμε προκαλεις.  Μπορει να ισχυριστει κανεις οτι προκαλεις στον δικο σου χωρο και οχι στον δικο τους,  ομως με την σημερινη παγκοσμιοποιηση δεν νομιζω οτι ισχυουν αυτα τα στεγανα.  Ο σεβασμος των προσφυγων που αποφασισες να επιτρεψεις να εγκατασταθουν στη χωρα σου ειναι πια θεμα κοινωνικης δικαιοσυνης.  Ομολογω οτι εκεινο το παλιο σκιτσο με ειχε ξαφνιασει ασχημα.  Ιδεατα στην σατιρα απαντας με σατιρα.  Δυστυχως ομως εδω οπως ειπαμε και πριν δεν υπαρχει κοινο εδαφος λογικης.

Η αντιμετωπιση μιας τετοιας τραγωδιας σε μια χωρα που δεν ειναι πολυπολιτοσμικη οπως η Γαλλια, σιγουρα θα εμπεριειχε περισσοτερο φανατισμο.  Στην Γαλλια οπου οι χριστανοι, οι μουσουλμανοι, οι εβραιοι αλλα και αλλες εθνικες και θρησκευτικες μειονοτητες αποτελουν σημαντικο μερος του πληθυσμου, οι πιθανοτητες για μια αντιμετωπιση στα πλαισια του τριπτυχου Liberté, Égalité, Fraternité,  ισως να ειναι περισσοτερο εφικτη. Οταν κατακατσει ο κουρνιαχτος και παρουν ανασα οι Γαλλοι.

Σας φιλω γλυκα!

Best of 2014

SAMSUNG CAMERA PICTURES

Τελειωνει ο ογδοος χρονος που γραφω στο μπλογκ (πλοκ η μπλοκ οπως το λενε μερικοι που ομιλουν την γαλλικην). Η μαλλον να πω καλυτερα στα μπλογκς γιατι τα οκτω αυτα χρονια εφιαξα οκτω μπλογκς και εγραψα και σε ενα με συνεργασια .  Το μπλογκ ειναι το διαδυκτιακο μου σπιτι.  Ενα σπιτι φιλοξενο με την πορτα παντα ανοιχτη σε οποιον θελει να μπει.  Αντιθετα, τα αλλα σοσιαλ μηντια ειναι σαν την πλατεια του χωριου.  Περνας, βλεπεις γνωστους και αγνωστους, καποιος σου λεει κατι , κατι λες κι εσυ και γινεται κουβεντα.

Οκτω χρονια λοιπον ολα αυτα τα μπλογκς εχουν κατι για το οποιο μπορω να υπερηφανευομαι.  Οι φωτογραφιες μου ειναι ολες δικες μου. Με μονο μερικες που μετριουνται στα δαχτυλα του ενος χεριου δανεισμενες απο το διαδυκτιο γιατι ταιριαζαν σε καποια αναρτηση.  Δεν ειναι φωτογραφιες αξιωσεων.  Ειναι οτι ειδε το ματι μου μια δεδομενη στιγμη, και οπως το κατεγραψε το μεσον που ειχα,  κινητο η φωτογραφικη μηχανη.  Μια Lumix που μας αφησε χρονους,  μια Olympus, και τωρα μια Samsung φωτο-βιοι παραλληλοι για οκτω χρονια.

Καμια φορα σκεφτομαι,  τι θα γινουν ολα αυτα οταν ερθει η ωρα να αποχωρησω απο τα εγκοσμια.  Θα μεινουν να πλανωνται στο διαδυκτιο σαν διαδυκτιακη κληρονομια μου;  Η θα εξαφανισουν μετα απο καποιο social media invasion καποια στιγμη;  Θα μου πεις .. μακαβριες σκεψεις, μπααα εγω στον παραδεισο (γιατι εκει θα παω οτι κι αν μου καταλογιζεις)  θα φιαξω καινουργιο μπλογκ.  Αγγελοδεσποιναριον ντοτ κομ!

Κοιτωντας τα αρχεια με τις φωτογραφιες απο το 2014,  δεν ηταν δυσκολο να μαζεψω δωδεκα απο τις πιο αγαπημενες μου. Δεν ηταν δυσκολο γιατι μια φωτογραφια που μου αρεσει δεν την ξεχνω.   Η πρωτη λοιπον με το περιστερι ειναι απο το προσφατο ταξιδι μου στο Σαν Φρανσισκο.  Περπατωντας στο Embarcadero μετα την βροχη που ειχε φιαξει λιμνολες παντου και με εναν ηλιο να προσπαθει να τα στεγνωσει δινοντας στο ρηχο νερο μια λαμψη, προσπερασα το περιστερι.  Κοντοσταθηκα και σκεφτηκα, τι ωραια που πλατσουριζει!    Σαν παιδακι στην παιδικη χαρα!  Μετα κοιτωντας την ειδα τις λεπτομερειες και χαρηκα που .. εκανα πισω.

 

SAMSUNG CAMERA PICTURES

bistro Αngele, Napa, CA

Τον απολογισμο της χρονιας τον βασιζουμε παντα στις δικες μας εμπειρειες. Παρατηρω πολλους που λενε, .. αντε να φυγει αυτις οι χρονος και να μη ξαναγυρισει. Εγω παλι δεν βιαζομαι. Με τον χρονο τα εχω καλα!  Με σεβεται και με αγαπα.  Η καμπυλη που σχεδιαζει στο ιστογραμμα της ζωης μου δεν εχει υερβολικες τασεις ακομα.   Εκεινος ομως βιαζεται. Μπαστα λιγο αγαπη μου,  αλλαζεις νουμερα πολυ γρηγορα, δυο χιλιαδες δεκατρια, δυο χιλιαδες δεκατεσσερα,  ε πατα φρενο,  που τα εκαψες και γκαζωσες σαν λαμποργκινι στην αουτομπαν και σε λιγο θα ψαχνομαστε γενικως.  Οχι λοιπον, δεν βιαζομαι, ουτε να αλλαξει ο χρονος ουτε να εξορκισω τον παλιο.

SAMSUNG CAMERA PICTURES

San Francisco, CA , December 2014

Το 2014 μου εκανε καλο και θα του το χρωσταω.  Με εμαθε (οχι με τον πιο ευκολο τροπο) να ασκουμαι μια ωρα καθε μερα και αυτο ηταν οτι καλυτερο θα μπορουσα να κανω για την υγεια μου και την ποιοτητα της ζωης μου.  Να θυμομαστε κατι που ειναι πολυ σημαντικο.  Μονο εμεις μπορουμε να βελτιωσουμε καταστασεις που πραγματικα μπορουν να βελτιωθουν.  Κανενας δεν μπορει να το κανει για μας.  Και θα συνεχισω να βελτιωνομαι το 2015.  Υποσχεση στον εαυτο μου και σε αυτους που με αγαπουν.   Σιλανς τωρα!  μη με ματιασεις χρονιαρες μερες!

IMG_8013

stuck in traffic one rainy day, October 2014, Rockville, MD

IMG_7299

HKK, Asian Restaurant, London, August 18, 2014

Να και αλλη μια απο τις πιο αγαπημενες μου φωτογραφιες απο ενα αξεχαστο γευμα (ιεροτελεστια) στο εστιατοριο HKK στο Λονδινο.  Του Λονδινου προηγηθηκε το Μαϊαμι και ακολουθησε η Αθηνα.  Διακοπες χωρις Ελλαδα και ιδιαιτερα Αθηνα, δεν νοειται.  Μερικοι απο τους πιο αγαπημενους φιλους καρδιας και ζωης βρισκονται στην Αθηνα. Μαζι τους περνω τις πιο ομορφες στιγμες του χρονου και  νιωθω την αγαπη τους τοσο, που δεν διαπραγματευομαι το περασμα μου απι την Αθηνα καθε χρονο.  Και που ελπιζω να διαρκει περισσοτερο και  συντομα μαλιστα.  Κι ενω ειμαι εξαιρετικα ευελικτη και προσαρμοζομαι ευκολα παντου,  το γνωστο ῾οπου γης πατρις῾ δεν ισχυει για μενα.  Στην ῾πρωτευουσα῾ αισθανομαι ασφαλεια, στην Αθηνα αισθανομαι ευτυχια.  Δεν μπορω να το περιγραψω καλυτερα.

IMG_7821

 Annapolis, November 2014

Μα θα μου πεις, σιγα βρε Δεσπιιναριον, οολα μα ολα καλα ηταν το 2014;   Οχι, ομως με ξερεις , θελω να εστιαζω στα καλα.  Με απασχολει η υγεια αγαπημενων προσωπων αλλα ειμαι αισιοδοξη!  Με στεναχωρεσε η συμπεριφορα καποιων αλλων ανθρωπων,  και ποτε δεν εμαθα γιατι, οσο κι αν ρωτησα.  Confrontation για να καταλαβω τι μεσολαβησε.  Στο κενο.  Και μετα εκλεισα την πορτα και εφυγα.  Ομως τωρα που τελειωνει ο χρονος σκεφτομαι πως μερικα πραγματα καποια στιγμη θα γινοντουσαν.  Και δεν αισθανομαι ασχημα γιατι η αλλη πορτα εκλεισε πριν απο την δικη μου.  Σ᾽ε λα βι και ο κοσμος παντα θα πεταει πρωτα, τα πιο επουσιωδη γι᾽αυτον.

IMG_6999

 Washington Harbor, June 2, 2014

Και συνεχιζοντας με τις ανησυχιες, ναι ανησυχω πολυ για την Ελλαδα και για τον κοσμο.  Για τον πλανητη που εχω φαει μια ζωη να καταλαβω γιατι συμπεριφερεται ετσι και τι μπορουμε να κανουμε για να συμβιβαστουμε μαζι του. Για τα εκατομμυρια προσφυγες που πλανωνται πανω του οπως τα μυρμηγκια στο ξερο χωμα μεχρι να τα πατησει καποιος.  Για την παγκοσμια οικονομια, για την εξαρση της τρομοκρατιας,  για το μελλον της χωρας μου (της Ελλαδας εννοω, να μη λεμε τα ιδια και τα ιδια συνεχως!),  για την αλλοιωση στις κοινωνικες συμπεριφορες των συμπατριωτων μου.  Μερικες φορες τρομαζω με αυτα που διαβαζω και ακουω.  Να χυμηξει ο ενας στον αλλο και να τον κατασπαραξει.  Καταγγελιες, επιθεσεις, αβιαστες κατηγοριες, οτι μας βολευει για να εκτονωθουμε. Η για να εκδικηθουμε.  Οι ωραιοτεροι ανθρωποι που εχω γνωρισει ειναι εκεινοι που εχουν βαλει σκοπο να πετυχουν κατι, να φθασουν καπου, οχι ομως κατηγορωντας τους υπολοιπους η μειωνοντας τους. Εκεινοι που μπορουν να ενταχθουν σε ομαδες και να βαλουν ενα λιθαρακι για να πετυχει ενα εργο, να υλοποιηθει μια ιδεα, να πετυχει ενας σκοπος. Και ειναι προσηλωμενοι,  ειναι ευπροσηγοροι και διαλεκτικοι.  Αυτοι που βλεπουν το ποτηρι μισογεματο και το απογεμιζουν.  Και το χερι τους δεν το εχουν για να σηκωνουν το δαχτυλο επιτακτικα η για να δειξουν τον αλλο,  αλλα για να πιανουν το χερι του διπλανου.  Αυτοι που δεν περιμενουν απο την πολιτεια να κανει θαυματα για εκεινους αλλα τα κανουν οι ιδιοι.  Οι ωραιοτεροι ανθρωποι που εχω γνωρισει  ειναι πολλοι.  Οχι ομως αρκετοι.

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/821/67693748/files/2014/12/img_7199.jpg

 London, hotel Haymarket, August 2014

Ο Δεκεμβρης για καποιο λογο ειναι μηνας συμφορων.  Σκεψου το στατιστικα, αναλογοζομενος τα τελευταια χρονια.  Τσουναμια, σεισμοι,  χειμωνιαζει και ταλαιπωρειται ο κοσμος με τις κακοκαιριες, μπαινει ο διαολος μεσα του και κανει μια Αθηνα μπαχαλο και καρβουνο.  Ριχνει λεωφορεια πανω στον κοσμο, κρατα ενα μαχαιρι στο λαιμο του αιχμαλωτου, σκοτωνει ενα χωριο ολοκληρο, κανει οτι μπορει για να κανει την ζωη του συνανθρωπου του δυσκολη.  Για καλο σκοπο βεβαια αλλα στην πορεια σκορπαει την καταστροφη,  τον πανικο και εχει προκαλεσει χαος.  Σημερα εξαφανιστηκε ενα αεροπλανο και καηκε ενα καραβι. Και ναι ολα αυτα εγιναν λιγο πριν αλλαξει ο χρονος, αλλα και το 2013 και το 2012 και το 2010 και καθε χρονο κατι γινεται. Ειναι σαν ο μισος κοσμος να τα εχει βαλει με τον αλλο μισο.   Κανεις δεν μας λεει οτι το 2015 θα ειναι καλυτερο.   Ειμαστε ομως ανθρωποι και απο την φυση μας θελουμε να πιστευουμε οτι του χρονου θα ειναι ολα καλυτερα.  Υπογραφω κι εγω απο κατω.  Μη μου τα κανει μπαχαλο η βουλη αυριο!  Θα μου τα κανει αλλα δεν βλαφτει να το ευχηθω!

IMG_6441

The lighthouse at Key Biscayne, Florida
May 2014

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/821/67693748/files/2014/12/img_6559.jpg

 Sonesta Coconut Grove Hotel, Coral Gables FL, May 2014

P1140211

Anafiotika,  Athens, September 2014


P1130943

a boat in the beach Kampia, Northern Chios, September 2014

Για πρωτη φορα στο γυρισμα του χρονου, δεν εχω διαθεση να αναπολησω χρονια παλια και ξεγνοιαστα.  Καπου το φυσιολογικο πισωγυρισμα της ωριμοτητας με κουρασε.  Θελω καλο παρον και μελλον.  Να βλεπω μακρυα, να κανω σχεδια.  Να αγαπω και να με αγαπουν.  Μου τελειωσαν και οι φωτογραφιες!  Τερμα η παρλα.  Adieu 2014!

Σας φιλω γλυκα.