τρεις παραλληλες ιστοριες

ιστορια πρωτη : Η κυρια Τασια

Ξερετε που βρισκονται τα Αδανα;  Στην νοτια  Τουρκια, στο διαμερισμα με την αρχαια ονομασια Κιλικια. Στο χαρτη ειναι χρωματισμενο κοκκινo.  Προς τα τελη του 19ου αιωνα γεννηθηκε στα Αδανα ενα κοριτσακι που το βαφτισαν Αναστασια.  Στην κοιλαδα των Αδανων εκεινη την εποχη ανθουσε η καλλιεργια του βαμβακιου και πολλοι Ελληνες ειχαν πλουτισει  με το εμποριο.  Κοριτσακι μιας τετοιας οικογενειας ηταν και η Τασια.  Και οπως ολα τα κοριτσακια εκεινης της εποχης κι εκεινης της κουλτουρας, παντρευτηκε στην εφηβεια.  Δεν ξερω ποσα παιδια απεκτησε, σιγουρα ομως απεκτησε ενα γιο.

Μεταφερομαστε στην Αθηνα προς το τελος της δεκαετιας του 60.  Στη γειτονια μου (στην Κυπριαδου εμενα τοτε)  διπλα μας εμενε ο Παπα Γιαννης που λειτουργουσε στη μητροπολη στο Μαρουσι. Ηταν ενας  φωνακλας ανθρωπος που ειχα ακουσει οτι ηταν αντιπαθης στο ποιμνιο του.  Ηταν παντρεμενος με την κυρια Τουλα την παπαδια μια πολυ καλη και ευσπλαχνη γυναικα.  Εκανα παρεα και ποδηλατα στο δρομο με τα παιδια του, την Κουλιτσα και τον Θοδωρη.  Καθε πρωτη του μηνα η κυρια Τουλα ειχε μια επισκεψη.  Μια γριουλα πολυ ζαρωμενη και ντυμενη στα μαυρα με τσεμπερι ερχοταν στο σπιτι της και εμενε εκει περιπου μια ωρα.  Ακουσα την κυρια Τουλα να τη φωναζει “Κυρα Τασια”.  Η κυρα Τασια περασε μια μερα κι απο το δικο μας σπιτι να μας ευχηθει καλο μηνα.  Την εστειλε η κυρια Τουλα.  Εγινε συνηθειο πια,  η κυρα Τασια ερχοταν και σε μας παντα μετα απο την επισκεψη στην παπαδια.

Καθοταν μια ωρα, της εφιαχνε η μαμα καφε και την κερναγε κατι.  Καμια φορα της εδινε και φαγωσιμα μαζι της.  Οταν σηκωνοταν να φυγει, η μαμα της εδινε τα “ναυλα” της για να μη γυρισει με τα ποδια.  Αυτα τα ναυλα εφταναν για πολλες μετακινησεις, αλλα τοτε μου ελεγε η μαμα οτι κουραζοταν να ερθει να μας ευχηθει καλο μηνα. Και είχαμε ανάγκη τις ευχες της γιατι ήταν απο καρδιάς.

Η κυρα Τασια ηταν τοτε κοντα στα 70 η ισως και παραπανω.  Φαινοταν ομως πολυ μα πολυ γρια γιατι ειχε ενα προσωπο πολυ ζαρωμενο. Σκαμμενο, ψημενο απο τον ηλιο,  με την αδερφη μου λεγαμε οτι ηταν πολυ ασκημη και δεν εχουμε ξαναδει τετοια γρια.  Παντα ομως μας μιλαγε γλυκα και μας εδινε ευχες.  Εμενε στην Πετρουπολη.  Σε ενα καμαρακι σε μια ταρατσα μονη της.  Ο γιος της, μας ελεγε οτι την εβαλε να μενει εκει γιατι δεν την ηθελε η νυφη.  Η μαμα ελεγε οτι μπορει να της επαιρνε και τα ναυλα που της διναμε.   Μας ελεγε οτι οταν ηταν μικρο κοριτσακι σαν κι εμας ταξιδεψε απο τα Αδανα (Ατανα τα ελεγε)  στη Μακρη.  Η Μακρη βρισκεται σχεδον απεναντι απο την Ροδο στην παλια επαρχια της Λυκιας.  Την ρωταγαμε που ειναι η Μακρη κι εκεινη μας απαντουσε. Ειναι μακρυα.. κανοντας λογοπαιγνιο.  Οι μεγαλοι ηξεραν πιο πολλα. Εμας θελεις γιατι ειμασταν μικρες, θελεις γιατι δε μας ενοιαζε παιδακια πραματα, δε μας ελεγαν πολλα πολλα.   Καποια στιγμη στην καταστροφη της Μικρασιας,  η κυρα Τασια εφτασε προσφυγοπουλα με τον γιο στα δικα μας εδαφη.  Τον αντρα της μας ειπε τον πηραν αιχμαλωτο και δεν τον ξαναειδε.

Δουλευε σε σπιτια και μεγαλωνε τον γιο. Και τωρα πια κοντα στα 70 πηγαινε κι ευχοταν Καλο μηνα στον κοσμο που γνωριζε.

Καποτε η μαμα αποφασισε να κανει ταξιδια μαζι με τον μπαμπα μας.  Να γνωρισει την Ιαπωνια, την Ινδια και αλλα μακρυνα μερη.  Στο σπιτι ειχαμε τον παπου.   Ετσι η μαμα ρωτησε την κυρα Τασια,  αν ηθελε να ερθει να μεινει στο σπιτι μας και να μας μαγειρευει, σε μενα στην αδελφη μου και στον παπου οσο θα ελειπε.  Η κυρα Τασια δεχτηκε και ηρθε σπιτι.  Το μονο που θα εκανε ηταν να μαγειρευει και να εχει στο νου της εμας τα μικρα.

Εμεις επρεπε να τη φωναζουμε ολοι “κυρια Τασια” και να της μιλαμε στον πληθυντικο.  Οι κανονες πανω σ’ αυτο το θεμα στο σπιτι ηταν σαφεις και απαραβατοι.  Και δε θα ζηταγαμε τιποτα που μπορουσαμε να το κανουμε μονες μας. Κι ετσι καναμε οσο ηταν μπροστα οι αλλοι. Ομως το ειδαμε και καπως ..γιαγια.. και οταν ειμασταν μονοι μας της λεγαμε: “Κυρα Τασια θα μου φιαξεις πατατακια; ”  Το γυρισαμε σε ενα ενικο της γαλιφιας.

Η κυρια Τασια εμεινε μαζι μας δυο χρονια περιπου.  Και παρ’ ολο που η μαμα πηγαινε κι ερχοταν,  εμεις περναγαμε τελεια μαζι της.  Μας εκανε ολα τα χατηρια,  αν σας πω οτι καθε βραδυ τη βαζαμε να μας τηγανιζει πατατες και το εκανε, ειναι αληθεια.  Ακομα κι αν ειχε φιαξει κατι πιο περιπλοκο για να φαει και ο παπους, οπως μουσακα, η κοκκινιστο.  Ομως κανεις μα κανεις δεν εκανε τοσο ομορφα τα πατατακια οπως η κυρα Τασια.  Τραγανα απ’ εξω μαλακα απο μεσα.  Κι εμεις δοστου καθε βραδυ να ζηταμε πατατες με αυγα.  Μετα μας επλενε και μας εβαζε να κοιμηθουμε και μας σκεπαζε τρυφερα. Μας σταυρωνε κι εκλεινε το φως.  Μεχρι και εικοσι φορες την αναγκαζαμε να γυρισει στο δωματιο να μας πει να ησυχασουμε γιατι αυριο εχουμε σχολειο. Δε βαριεσαι, η μικρη κι εγω στηναμε λακριντι για ωρες καθε βραδυ.

Τωρα που το θυμαμαι εμασταν και σκατοπαιδα,  οχι μονο δε βαζαμε ποτε στο στομα το κουταλι που ετρωγε η κυρα Τασια εστω κι αν ειχε πλυθει, αλλα κοιταζαμε πως θα ξεγελασει η μια την αλλη να της το πασσαρει γιατι λεγαμε οτι αν φαμε με αυτο το κουταλι θα ζαρωσουμε κι εμεις ετσι.  Ειμασταν πολυ μικρες για να θυμομαστε  τι φαγακια μας εφιαχνε, μονο οι πατατες μας εχουν μεινει,  αλλα θυμαμαι την αισθηση οτι τρωγαμε πολυ πιο νοστιμα απο οταν μαγειρευε η μοντερνα μας μαμα.

Η μαμα γυρισε απο τα ταξιδια της και η κυρα Τασια ειχε κουραστει αρκετα για να συνεχισει να ειναι μαζι μας.  Ερχοταν που και που για να μας ευχηθει καλο μηνα.  Λυπηθηκαμε και οι δυο που εφυγε.  Οσο σκατοπαιδα και να ειμασταν την αγαπουσαμε.  Και πιστευω οτι κι εκεινη μας αγαπουσε.  Η κυρια Τασια  που κοριτσακι ξεκινησε απο τα Ατανα. κοριτσακι παντρευτηκε, τα εχασε ολα,  και ηρθε σε μια αφιλοξενη γη μονη της με ενα παιδι.  Η κυρια Τασια που ηρθε απο μακρυα.

Καποτε σταματησε να ερχεται.  Τηλεφωνο δεν ειχε να μαθουμε. Η κυρια Τουλα η παπαδια πηγε στην Πετρουπολη και την εψαξε. Μας ειπαν οτι δεν την βρηκε. Δεν πιστεψα ουτε μια φορα οτι δεν την βρηκε.  Το καταλαβαινα απο τα σου μου του τα συνομωτικα οτι δεν ηταν καλα.   Μηνες μετα μας ειπαν οτι πέθανε.

Την σκεφτομαι συχνα απο τοτε.  Παρακαλαγα να εφυγε χαρουμενη, ετσι οπως ηταν οταν τηγανιζε τα πατατακια.  Γιατι για μενα η κυρα Τασια δεν ηταν η κυρια που μας φροντιζε, ηταν για δυο χρονια το αποκουμπι μας, η γιαγια που δεν ειχαμε, ο ανθρωπος που αφουγκραζοταν τις παιδικες μας ανησυχιες, και ερχοταν να δει αν κοιμηθηκαμε.  Ηθελα να κακιωσω με τον γιο της που την εβαλε στο ταρατσακι να μενει μονη της, αλλα οταν μεγαλωσα σκεφτηκα οτι ποιος ξερει τι ζορια τραβουσε κι αυτος σαν προσφυγοπουλο.  Ουτε το ονομα του δεν ηξερα. Ουτε το επωνυμο της κυρα Τασιας.  Ρωτησα τη μαμα.  Ουτε κι εκεινη θυμαται.

Εκεινη με εμαθε να φιαχνω ωραια πατατακια  μου ειπε μια μερα η μαμα.  Ναι της λεω, σιγουρα,  ειναι τελειες οι πατατουλες σου.  Καμια σχεση.  Απο τοτε που εφυγε η κυρια Τασια για μακρυα, τετοια πατατακια δεν εχω ξαναφαει.

ιστορια δευτερη : Η Νινα η Κουρελω

ΠΟΛΗ
Η Νινα γεννηθηκε στην Πολη το 1923.  Ο πατερας της πεθανε νεος εκει κι εκεινη ηρθε στην Αθηνα το 1937 με τη μητερα της την κυρια Ανδρονικη Αστρἀ, τον θειο της τον κυριο Αλεξανδρο Γκὀνη και την θεια της την κυρια Ανδριανή Γκονη (θεια Νινἠ)

Ο θειος Αλεκος δεν ειχε δικα του παιδια, και αγαπουσε πολυ την Νινα. Εργαζοταν σαν δημοσιογραφος σε μεγαλη Αθηναϊκη εφημεριδα αλλα δεν θυμαμαι πλεον ποια και η μαμα δεν υπαρχει πια να ρωτησω.  Εκεινος ειχε αναλαβει τον ρολο του πατερα και τα εξοδα της μικρης Νινας.  Το σπιτι τους ηταν στην οδο Κωστη Παλαμα στα Πατησια, εκει που αργοτερα χτιστικε το κτιριο που στεγαζε ισως ακομα στεγαζει) τον ΟΤΕ. Μεσοτοιχια ηταν με το σπιτι του Ροδολφου Δρακουλη, του παπου μου, που ειχε προσοψη στην οδο Πατησιων.  Η κορη του η Δαφνη (η μητερα μου) εγινε φιλη με την Νινα αμεσως.  Ενα χρονο πιο μεγαλη η Νινα εχασε χρονια στο Ελληνικο σχολειο λογω μετακομισης και βρεθηκε στην ιδια ταξη με την Δαφνη.  Η Δαφνη την βοηθουσε στα μαθηματα (πηγαιναν και οι δυο στο εκτο γυμνασιο Κυψελης), και τα απογευματα η τα βραδυα μαζευοντουσαν στο σπιτι της Δαφνης η αλλων φιλων και επαιζαν μουσικη και χορευαν.  Ετσι απλα και ομορφα κυλουσε ο χρονος στα Πατησια προπολεμικα.

Ηρθε ο πολεμος και η Κατοχη, και τα δυο κοριτσια μεγαλωναν παρεα. Η Νινα αναμεσα σε τρεις ανθρωπους που την λατρευαν κυριολεκτικα και η Δαφνη στη μεγαλη δικη της οικογενεια. Εγιναν δεσποινιδες, η μαμα πηγε εθελοντρια νοσοκομα  σε σανατοριο της Πεντελης με την κυρια Λινα Τσαλδαρη, και η Νινα εμαθε γραφομηχανη και στενογραφια για να εργαστει.  Εκεινη την εποχη πεθανε  και ο θειος Αλεκος και εχασαν το στηριγμα τους,  η θεια Νινη και η θεια Αντρω, και η Νινα.

Περασε η κατοχη. Η Δαφνη σε μια εκδρομη στον Πορο, γνωρισε ενα νεαρο αξιωματικο του πολεμικου (τοτε βασιλικου) ναυτικου που εμελλε να γινει ο δικος μου αγαπημενος μπαμπας. Η Νινα επιασε δουλεια σαν γραμματευς στο Ασυλο Ανιατων, στην οδο αγιας Ζωνης, στην Κυψελη.  Εκει εργαστηκε μεχρι που πηρε συνταξη.

Περασε ο καιρος και εχω ερθει κι εγω στον κοσμο και αρχιζω να καταλαβαινω τι γινεται γυρω μου. Η Νινα με την θεια Νινη και την κυρια Αστρα εδωσαν το σπιτι και μετακομισαν σε διαμερισμα στην οδο Γρηγοροβιου στον Αγιο Λουκα.  Εμεις μετακομισαμε στην οδο Ροσταν. Καθε απογευμα μετα το γραφειο, η Νινα περνουσε απο το σπιτι να δει λιγο τη μαμα.  Ηταν πολυ αγαπημενες και φωναζε η μια την αλλη “κουρελω”.  “Που ειναι η μανα  η κουρελω;”, με ρωτουσε στο τηλεφωνο.  Και η μαμα φωναζε απο μεσα, “Η κουρελω ειναι;” .  Η Νινα ηταν ομορφη γυναικα. Ηταν αφρατη. Οταν λεμε αφρατη δεν εννοουμε χοντρη.  Ειχε ωραιες καμπυλες και λεπτη μεση. Ειχε γαλανα ματια και φυσικα ολοξανθα μαλλια.  Καθοταν στον καναπε του σαλονιου κι εγω σκαρφαλωνα με μια χτενα πισω της και χτενιζα τις ξανθες μπουκλες.  Η Νινα δε μου χαλουσε χατηρι. Με λατρευε.  Με ελεγε “Δεσποινακο της”.

Τοτε με την μαμα καπνιζαν αριμανειως. Μολις εφευγε ομως η Νινα η μαμα ελεγε.  “Αμαν αυτη η κουρελω, το παρακανει πια. Ντουμανιασαμε. “Οσο ηταν μαζι ομως ..παφα πουφα!  Η Νινα με τα γαλανα ματια, τα ξανθα σπαστα μαλλια και την περισση γλυκα, δεν ειχα ακομα παντρευτει. Μεταξυ μας (ελεγε η μαμα) ο ενας της βρωμαει και ο αλλος της ξυνιζει.  Η Νινα η κουρελω ηθελε να βρει αντρα απο σπουδαια οικογενεια, με ονομα.  Οταν την γνωρισα εγω ηταν μεγαλοκοπελα στα τριαντατρια.

Στο γυμνασιο οταν ημουν, ανελαβα να διοργανωσω μια φιλανθρωπικη επισκεψη στο Ασυλο των Ανιατων. Θα πηγαιναμε μια ομαδα παιδιων με γλυκα και θα καναμε παρεα στους τροφιμους ενα απογευμα. Η Νινα που λατρεψε την πρωτοβουλια μου, εκανε τα παντα για να εχει μεγαλη επιτυχια. Εξ αλλου ηταν “γενικος δερβεναγας εκει μεσα” , οπως ελεγε η μαμα.

Η Νινα η κουρελω στα σαραντα πεντε της γνωρισε καποιον κυριο απο σοϊ και τον παντρευτηκε.  Ειχε ονομα και κρατουσε απο τζακι, αλλα οπως ελεγαν οι κακες γλωσσες των μεγαλων ηταν και λιγο απατεων.  Μεχρις εδω γιατι ο ανθρωπος εχει πεθανει.  Πεθανε πεντε χρονια μετα το γαμο κι εμεινε η Νινα η κουρελω χηρα με τις δυο γυναικες, τη θεια Νινη και τη μαμα της στο διαμερισμα της Γρηγοροβιου.  Ξαναρχισε να ερχεται στο σπιτι και να καθονται με τη μαμα στην βεραντα. Η Νινα συνεχιζε να καπνιζει σα φουγαρο, ενη η μαμα το ειχε κοψει και της γκρινιαζε.

Η Νινα μου η αγαπημενη μου κουρελω, ηρθε στο γάμο μου. Μου χαρισε ενα κρυσταλλινο χειροποιητο βαζο κομμενο στο χερι.  Το βαζο αυτο στολιζει τον μπουφε μου σημερα ακομα εδω στην Ουασινγκτων.  Καποια φορα η κυρια που ξεσκονιζει το τσακισε λιγο στο χειλος.  Δε φαινεται και συνηθως εχει λουλουδια. Δε το αποχωριζομαι ομως. Οι θειες Νινη και Αντρω,  υπεργηρες πια, δεν ηρθαν στο γαμο αλλα εστειλαν δωρα στο Δεσποινακι τους.  Πηγα και τις επισκεφτηκα για να τις ευχαριστησω.  Η θεια Νινη ηταν πια κατακοιτη.

Περασαν τα χρονια. Η Νινα ηταν παρουσα παντου. Οταν βαφτισα την Δαφνη, οταν γυριζα τα καλοκαιρια στη βεραντα της μαμας, παντα με το τσιγαρο στο χερι και να λεει, ηρθα να σε δω Δεσποινακο μου κι εσενα και την μανα την κουρελω. Τα ματια της ελαμπαν αλλα τα ξανθα μαλλια ηταν τωρα λευκα.  Καμια φορα την πετυχαινα στο σπιτι της μαμας οταν τηλεφωνουσα απο εδω και μου την εδινε.  “Δεσποινακο μου σε αγαπω κι εσενα και τον καλο σου και τα παιδακια σου” , μου ελεγε. Μια τρυφεροτητα απιστευτη.

Η Νινα μεχρι πριν τρια χρονια ζουσε. Ειχε μιλησει με την αδελφη μου.  Μετα  ξαφνικα τιποτα.  Η μαμα ειχε αρχισει να βαραινει και δεν μπορουσε να παει να την δει.  Στο τηλεφωνο δεν απαντουσε.  Η Νινα ειχε και κατι ανηψια απο εξαδελφες της, και ισως την φροντισαν.  Δε ξερω εαν ζει ακομα και αν ζει θα ειναι 93 ετων πια.  Σιγουρα δεν ειναι στο σπιτι της παντως.   Δεν ξερω πια ουτε ποιον να ρωτησω  ουτε τι απεγινε αυτη η γλυκεια σκια της ζωης μου. Η ομορφη, η αγαπημενη μου, η Νινα η κουρελω με τα γαλανα ματια

ιστορια τριτη : Ο Δημος και η Ευχαρις

ΣΜΥΡΝΗ

Δεν υπαρχουν πια, δεν αφησαν απογονους, υπηρξαν μια τρικυμισμενη εποχη και μετα πεταξαν στους ουρανους.

Δεν ξερω πως αισθανονται οι μεγαλοι ανθρωποι οταν κοντευει να τελειωσει η ζωη τους και ξερουν πως μετα απο αυτους δεν υπαρχει καποιος να συνεχισει σ’ αυτη την προσκαιρη ζωη, ουτε παιδια ουτε ανηψια ουτε αλλος μακρυνος απογονος. Μπορει να μη τους πειραζει, να μη το σκεφτονται. Μπορει κιολας να ειναι ευτυχεις. Ο Δημος και η Ευχαριτσα παντα χαμογελουσαν και ειχαν μια καρδια (η μαλλον δυο καρδιες) απο χρυσαφι,

1922. Η θεια Μαριανθη χανει τον αντρα της στην καταστροφη της Σμυρνης, Φτανει στην Ελλαδα με την Ευχαρι μικρο κοριτσι και βρισκεται να μενει στη Νεα Φιλαδελφεια σε μια αυλη. Η θεια η Μαριανθη δεν ξερω αν ηταν πραγματικα θεια του παπου μου, ομως εται την φωναζε. Το σπιτι της δεν ηταν μακρυα απο απο την πλατεια επι της λεωφορου Δεκελειας οπου βρισκοταν παλια (η ακομα και σημερα) το ζαχαροπλαστειο του Κανακη. Οταν αρχισα να πηγαινω με τον παπου επισκεψη στη θεια Μαριανθη, η Ευχαρις ειχε ηδη μεγαλωσει και ειχε παντρευτει τον Δημο που μπηκε σωγαμπρος στην αυλη του προσφυγικου.

Ο Δημος Νικολαϊδης ηταν Αιγυπτιωτης, μιλουσε δυο τρεις γλωσσες και ηταν και λογιστης. Εκεινη την εποχη τα προσοντα αυτα σου εξασφαλιζαν καλη δουλεια. Ο Δημος εργαζοταν σαν λογιστης στις επιχειρησεις του εκπτωτου Σαουδαραβα ηγεμονα Ιμπν Σαουντ οταν μετα την εκθρονιση του απο τον αδελφο του εγκατασταθηκε στο Καβουρι κι εζησε ως το τελος του. Σιγουρα εχετε δει στις παλιες Ελληνικες ταινιες παρωδιες με τον Ιμπν Σαουντ να μοιραζει χρυσα ρολογια. Εκει λοιπον εργαζοταν ο Δημος. Μεγαλη τυχη για την Ευχαρις που ηταν (απο οτι φαινόταν) αφρατο και ομορφο κοριτσι μα δεν ειχε που την κεφαλην κλιναι.

Ενας μικρος μισθος λογιστη συντηρουσε τις δυο γυναικες και το φτωχο προσφυγικο. Σαν να το βλεπω μπροστα μου, Μια αυλη μπροστα, ενας μικρος τσιμεντενιος διαδρομος σε εφερνε στο σπιτι που ειχε, μια μεγαλη κουζινα, μια σαλοτραπεζαρια κι ενα υπνοδωματιο. Η θεια η Μαριανθη, γριουλα πια οταν την γνωρισα, κοιμοταν στη σαλοτραπεζαρια.

Κι εμεις στην σαλοτραπεζαρια καθομασταν οταν πηγαιναμε με τον παπου και μας εβγαζαν γλυκο του κουταλιου και κρυο νερακι. Η Ευχαρις παντα ελεγε οτι εχει πολλες δουλειες και δεν αδειασε στην ζωη της να κανει ουτε ενα παιδι. Δε ξερω γιατι μας το ελεγε, ισως να ηταν και καποιος καημος! Της Ευχαρις της ελειπαν και μερικα δοντια, αλλα οπως ελεγε δεν αδειαζε να παει στον οδοντιατρο. Στα δωδεκα μου απο τις τελευταιες φορες που τους ειδα καταλαβα οτι ο παπους τους βοηθουσε οικονομικα. Το κανει για την ψυχη της μανας του ειπε η μαμα.

Η Ευχαρις εφιαχνε καθε μερα φρεσκια κομποστα αχλαδι για να τρωει η μαμα της που ειχε καποιο προβλημα. Θυμαμαι μετα τα γλυκα εφερνε το αχλαδι στη μαμα της κι ελεγε παντα ” το αχλαδακι της μαμας” . Η εκφραση ακομα και σημερα μου ερχεται στο νου οταν τρωω αχλαδι. Την φροντιζε σαν τα ματια της η Ευχαρις την θεια την Μαριανθη.

Συνηθως (η επισκεψεις γινοντουσαν Κυριακη) μετα την επισκεψη ο Δημος μας κερνουσε παγωτο καϊμακι στου Κανακη. Η Ευχαρις σπανια ερχοταν για να μην αφησει μονη τη μαμα.

Στα δεκατεσσερα μου πεθανε ο παπους και οι επισκεψεις στη Νεα Φιλαδελφεια σταματησαν. Δεν ξερω τι εγινε μετα. Πως πεθανε η θεια η Μαριανθη, πως γερασαν ο Δημος και η Ευχαρις. Που πηγαν οταν εφυγαν απο το προσφυγικο.

Λιγες μερες πριν τον γαμο μου, καποιος υπαλληλος μεταφορικης εταιρειας μου εφερε στο σπιτι ενα πανακριβο χειροποιητο χαλι, δωρο απο τον Δημο και την Ευχαρι (σε προχωρημενες ηλικιες πια). Δεν ειχε διευθυνση, τηλεφωνο, μονο τα ονοματα τους. Κι ενα σημειωμα που ελεγε: Στο αγαπημενο μας Δεσποινακι, Δημος και Ευχαρις. Ηταν ενα δωρο αναπαντεχο, δωρο αγαπης, μεγαλης αγαπης. Μπορει να το εκαναν για την ψυχη του παπου. Μπορει να το εκαναν γιατι με αγαπουσαν σα παιδι τους.

Μια εβδομαδα μετα το γαμο εφυγα για το Οχαϊο για μεταπτυχιακες σπουδες. Αν εμενα θα ειχα καιρο να τους βρω. Ο Δημος και η Ευχαρις εφυγαν κι αυτοι συντομα στο αιωνιο ταξιδι τους και δεν αφησαν πισω ουτε παιδι, ουτε σκυλι, ουτε γατι.

Ας πουμε οτι αφησαν εμενα, γιατι με αγαπουσαν πραγματικα, και παντα θα τους θυμαμαι εκει στο προσφυγικο με τα τεραστια χαμογελα, τα τραταρισματα στη σαλοτραπεζαρια που μυριζε περιεργα μια μουχλα, και το “αχλαδακι της μαμας”.

Σας φιλω γλυκα!

η Σοχεϊλα, η Πιρι, η γυναικα του Τζευανανταν και η Νουνου.

ch

 

Ολα αυτα που χωρεσα στον τιτλο ειναi πραγματικα ονοματα, ανθρωπων που γνωρισα.

Η πρωτη μoυ επαφη με πολυπολιτισμικη κοινοτητα ηταν πριν κοντα σαραντα χρονια (θα τρελλαθω με το νουμερο) οταν εφτασα στο campus του Ohio State.  Η ταξη ηταν γεματη νεαρα προσωπα που ολα μιλουσαν με βαρειες προφορες τα αγγλικα.  Φινλανδοι, αραβες, τουρκοι, νεπαλεζοι, ινδοι, αιγυπτιοι, κευλανεζοι, ελληνες, ισραηλιτες, νεοζηλανδοι.

Η γειτονια το ιδιο.  Διπλα μου Ιρανοι και παραδιπλα Καμερουνεζοι , Μεξικανοι και Αιθιοπες.  Αρχιζε τοτε μια εποχη που δεν ειχα ιδεα που  θα εβγαζε.  Μια εποχη που εμαθα να συνυπαρχω με ολους τους ανθρωπους και με ολους τους πολιτισμους.

Στην ταξη δεκα με δεκαπεντε φοιτητες ειχαμε ολοι το ιδιο προβλημα.  Να γραψουμε γρηγορα και με σωστα αγγλικα στο διαγωνισμα.  Ο χρονος μετρουσε το ιδιο σε μας τους ξενους και στους αμερικανους.  Γνωριστηκαμε, συζητησαμε για τα μαθηματα,  λυσαμε μαζι προβληματα, μεσα σε ενα χωρο που σιωπηλα απαιτουσε τον αλληλοσεβασμο μεταξυ μας.

Πηγαμε και πιο περα.  Αλληλοκαλεστηκαμε σε γευματα σε μικρα φοιτητικα σπιτια με μικρες κουζινες που μοσχοβολουσαν, μπαχαρι,  καρυ,  δυνατο τσαι.

Στην πισω αυλη του σπιτιου καλοκαιρι βραδυ μετα την δυση του ηλιου μοιραστηκα με την Σοχεϊλα  και τις φιλες της,  πανω σε κουβερτα φαγητο του Ραμαζανιου.

Καθησα στο μαξιλαρι του Τζεγια, και μοιραστηκα ρυζι με καρυ πλασμενο σε μπουκιες με τα δαχτυλα.

Εφιαξα τυροπιτα και την προσφερα στον τουρκο συμμαθητη και η γυναικα του με την σειρα της μου εφερε μπουρεκια που μοσχοβολουσαν μοσχοκαρυδο.

Η Κριστιανε που δεν ειχε φουρνο εψησε βαρειες φρατζολες απο μαυρο γερμανικο ψωμι στον φουρνο μου.

Καλεσα μουσουλμανους φιλους τα Χριστουγεννα, τους αρεσε το δεντρο μου,  φαγαμε ψητο στο φουρνο με πατατες  και ηπιαμε κρασι.

Τα πικ νικ την ανοιξη ηταν τα καλυτερα μου.  Δοκιμαζες πραγματα που δεν βαζει ο νους σου.  Ολα φιαγμενα με αγαπη σε μια προσωρινη κοινοτητα που την εφιαξαν οι περιστασεις της ζωης του καθενος μας.

Η Μαγκυ εφερνε σαλατα με ωμο σπανακι,  ο Τζων εφερνε μια Παυλοβα,  και οι αλλοι, πιττες γεματες αρωματα,  κεμπαπ σε θεϊκες σαλτσες,  εξωτικα ρυζια που μοσχοβολουσαν απο μακρυα. Η Λυντια που ειχε μαγαλωσει σε κιμπουτζ εφερνε matzah balls.

Ο Τσου, στη μικρη του κουζινα, εφιαξε αυγα πικλες με μπεζ καφετια χρωματα,  νταμπλινγκς σπιτικα και τα προσφερε με αγαπη στους καλεσμενους του.

Ο ντοκτορ Μιουλερ εφιαξε ουγγρικο γκουλας  και φωναξε ολη την ταξη.

Η Δαφνη μου επαιζε με τον Αλη, τον Αουανα και τον Ετινουα και με την σγουρομαλλα Αβριλ.  Και σε ολα αρεσε το σαντουιτς με φυστικοβουτυρο και τζελλυ.

Σ᾽αυτη τη μικρη πολυπολιτσμικη κοινωνια,  υπηρχε διψα για μαθηση,  διαθεση για μοιρασμα,  σεβασμος.  Τα τραπεζια μας εφεραν πιο κοντα,  ειδαμε την θρησκεια του αλλου σαν πολιτιστικο δεδομενο και αναφαιρετο δικαιωμα του,  γευτηκαμε τον κοσμο,  σηκωσαμε τα ποτηρια με κρασι, με τσαι,  με οτι ειχε στο τραπεζι η καθε οικοδεσποινα απο καποιο μακρυνο σημειο του πλανητη.

Και νιωθω τοσο μα τοσο τυχερη!

Σας φιλω γλυκα.

στην πιατζεττα (με τον Νικο και την Κικη)

IMG_9158-0

Μετα απο περιπου εννεα χρονια blogging, εχω κερδισει κατι πολυ σημαντικο. Μερικους φιλους που μας εφερε κοντα η εκφραση και καποια κοινα ενδιαφεροντα. Σε οσους δεν ασχολουνται με τα social media αυτο μπορει να φαινεται απο παραξενο εως αδυνατο. Και ομως η μακροχρονια επαφη μεσω γραπτου λογου δινει αναμφιβολα την ευκαιρια να γνωρισεις ανθρωπους με μονο κριτηριο την εκφραση. Δυο φιλοι που ευτυχησα να γνωρισω ειναι ο Κικη και ο Νικος.

Πριν περιπου ενα μηνα στην Αθηνα, ο Νικος εκανε την εκπληξη σε μενα και την Κικη.  Μας ετοιμασε ενα εκπληκτικο γευμα στον κηπο του κατω απο μια μουρια.  Συνοδεψε καθε πιατο με εκπληκτικα κρασια, μας εφιαξε ῾δικο μας῾ μενου,  και μας πηρε μαζι του σε ενα υπεροχο γαστρονομικο ταξιδι.

Το γευμα ολοκληρωθηκε με φρεσκα συκα απο τον κηπο του Νικου.  Ολα αυτα ηταν υπεροχα. Ακομα πιο υπεροχη ομως ηταν η παρεα. Που ξεφυγε απο τις ιστοσελιδες και βρεθηκε γυρω απο το τραπεζι.

Με πολλη αγαπη!

Ο Νικος ειναι ο τελειος οικοδεσποτης.

 Η Κικη ειναι η χαρα της ζωης.

Θα ξανανταμωσουμε!

Σας φιλω γλυκα!

 


  


Best of 2014

SAMSUNG CAMERA PICTURES

Τελειωνει ο ογδοος χρονος που γραφω στο μπλογκ (πλοκ η μπλοκ οπως το λενε μερικοι που ομιλουν την γαλλικην). Η μαλλον να πω καλυτερα στα μπλογκς γιατι τα οκτω αυτα χρονια εφιαξα οκτω μπλογκς και εγραψα και σε ενα με συνεργασια .  Το μπλογκ ειναι το διαδυκτιακο μου σπιτι.  Ενα σπιτι φιλοξενο με την πορτα παντα ανοιχτη σε οποιον θελει να μπει.  Αντιθετα, τα αλλα σοσιαλ μηντια ειναι σαν την πλατεια του χωριου.  Περνας, βλεπεις γνωστους και αγνωστους, καποιος σου λεει κατι , κατι λες κι εσυ και γινεται κουβεντα.

Οκτω χρονια λοιπον ολα αυτα τα μπλογκς εχουν κατι για το οποιο μπορω να υπερηφανευομαι.  Οι φωτογραφιες μου ειναι ολες δικες μου. Με μονο μερικες που μετριουνται στα δαχτυλα του ενος χεριου δανεισμενες απο το διαδυκτιο γιατι ταιριαζαν σε καποια αναρτηση.  Δεν ειναι φωτογραφιες αξιωσεων.  Ειναι οτι ειδε το ματι μου μια δεδομενη στιγμη, και οπως το κατεγραψε το μεσον που ειχα,  κινητο η φωτογραφικη μηχανη.  Μια Lumix που μας αφησε χρονους,  μια Olympus, και τωρα μια Samsung φωτο-βιοι παραλληλοι για οκτω χρονια.

Καμια φορα σκεφτομαι,  τι θα γινουν ολα αυτα οταν ερθει η ωρα να αποχωρησω απο τα εγκοσμια.  Θα μεινουν να πλανωνται στο διαδυκτιο σαν διαδυκτιακη κληρονομια μου;  Η θα εξαφανισουν μετα απο καποιο social media invasion καποια στιγμη;  Θα μου πεις .. μακαβριες σκεψεις, μπααα εγω στον παραδεισο (γιατι εκει θα παω οτι κι αν μου καταλογιζεις)  θα φιαξω καινουργιο μπλογκ.  Αγγελοδεσποιναριον ντοτ κομ!

Κοιτωντας τα αρχεια με τις φωτογραφιες απο το 2014,  δεν ηταν δυσκολο να μαζεψω δωδεκα απο τις πιο αγαπημενες μου. Δεν ηταν δυσκολο γιατι μια φωτογραφια που μου αρεσει δεν την ξεχνω.   Η πρωτη λοιπον με το περιστερι ειναι απο το προσφατο ταξιδι μου στο Σαν Φρανσισκο.  Περπατωντας στο Embarcadero μετα την βροχη που ειχε φιαξει λιμνολες παντου και με εναν ηλιο να προσπαθει να τα στεγνωσει δινοντας στο ρηχο νερο μια λαμψη, προσπερασα το περιστερι.  Κοντοσταθηκα και σκεφτηκα, τι ωραια που πλατσουριζει!    Σαν παιδακι στην παιδικη χαρα!  Μετα κοιτωντας την ειδα τις λεπτομερειες και χαρηκα που .. εκανα πισω.

 

SAMSUNG CAMERA PICTURES

bistro Αngele, Napa, CA

Τον απολογισμο της χρονιας τον βασιζουμε παντα στις δικες μας εμπειρειες. Παρατηρω πολλους που λενε, .. αντε να φυγει αυτις οι χρονος και να μη ξαναγυρισει. Εγω παλι δεν βιαζομαι. Με τον χρονο τα εχω καλα!  Με σεβεται και με αγαπα.  Η καμπυλη που σχεδιαζει στο ιστογραμμα της ζωης μου δεν εχει υερβολικες τασεις ακομα.   Εκεινος ομως βιαζεται. Μπαστα λιγο αγαπη μου,  αλλαζεις νουμερα πολυ γρηγορα, δυο χιλιαδες δεκατρια, δυο χιλιαδες δεκατεσσερα,  ε πατα φρενο,  που τα εκαψες και γκαζωσες σαν λαμποργκινι στην αουτομπαν και σε λιγο θα ψαχνομαστε γενικως.  Οχι λοιπον, δεν βιαζομαι, ουτε να αλλαξει ο χρονος ουτε να εξορκισω τον παλιο.

SAMSUNG CAMERA PICTURES

San Francisco, CA , December 2014

Το 2014 μου εκανε καλο και θα του το χρωσταω.  Με εμαθε (οχι με τον πιο ευκολο τροπο) να ασκουμαι μια ωρα καθε μερα και αυτο ηταν οτι καλυτερο θα μπορουσα να κανω για την υγεια μου και την ποιοτητα της ζωης μου.  Να θυμομαστε κατι που ειναι πολυ σημαντικο.  Μονο εμεις μπορουμε να βελτιωσουμε καταστασεις που πραγματικα μπορουν να βελτιωθουν.  Κανενας δεν μπορει να το κανει για μας.  Και θα συνεχισω να βελτιωνομαι το 2015.  Υποσχεση στον εαυτο μου και σε αυτους που με αγαπουν.   Σιλανς τωρα!  μη με ματιασεις χρονιαρες μερες!

IMG_8013

stuck in traffic one rainy day, October 2014, Rockville, MD

IMG_7299

HKK, Asian Restaurant, London, August 18, 2014

Να και αλλη μια απο τις πιο αγαπημενες μου φωτογραφιες απο ενα αξεχαστο γευμα (ιεροτελεστια) στο εστιατοριο HKK στο Λονδινο.  Του Λονδινου προηγηθηκε το Μαϊαμι και ακολουθησε η Αθηνα.  Διακοπες χωρις Ελλαδα και ιδιαιτερα Αθηνα, δεν νοειται.  Μερικοι απο τους πιο αγαπημενους φιλους καρδιας και ζωης βρισκονται στην Αθηνα. Μαζι τους περνω τις πιο ομορφες στιγμες του χρονου και  νιωθω την αγαπη τους τοσο, που δεν διαπραγματευομαι το περασμα μου απι την Αθηνα καθε χρονο.  Και που ελπιζω να διαρκει περισσοτερο και  συντομα μαλιστα.  Κι ενω ειμαι εξαιρετικα ευελικτη και προσαρμοζομαι ευκολα παντου,  το γνωστο ῾οπου γης πατρις῾ δεν ισχυει για μενα.  Στην ῾πρωτευουσα῾ αισθανομαι ασφαλεια, στην Αθηνα αισθανομαι ευτυχια.  Δεν μπορω να το περιγραψω καλυτερα.

IMG_7821

 Annapolis, November 2014

Μα θα μου πεις, σιγα βρε Δεσπιιναριον, οολα μα ολα καλα ηταν το 2014;   Οχι, ομως με ξερεις , θελω να εστιαζω στα καλα.  Με απασχολει η υγεια αγαπημενων προσωπων αλλα ειμαι αισιοδοξη!  Με στεναχωρεσε η συμπεριφορα καποιων αλλων ανθρωπων,  και ποτε δεν εμαθα γιατι, οσο κι αν ρωτησα.  Confrontation για να καταλαβω τι μεσολαβησε.  Στο κενο.  Και μετα εκλεισα την πορτα και εφυγα.  Ομως τωρα που τελειωνει ο χρονος σκεφτομαι πως μερικα πραγματα καποια στιγμη θα γινοντουσαν.  Και δεν αισθανομαι ασχημα γιατι η αλλη πορτα εκλεισε πριν απο την δικη μου.  Σ᾽ε λα βι και ο κοσμος παντα θα πεταει πρωτα, τα πιο επουσιωδη γι᾽αυτον.

IMG_6999

 Washington Harbor, June 2, 2014

Και συνεχιζοντας με τις ανησυχιες, ναι ανησυχω πολυ για την Ελλαδα και για τον κοσμο.  Για τον πλανητη που εχω φαει μια ζωη να καταλαβω γιατι συμπεριφερεται ετσι και τι μπορουμε να κανουμε για να συμβιβαστουμε μαζι του. Για τα εκατομμυρια προσφυγες που πλανωνται πανω του οπως τα μυρμηγκια στο ξερο χωμα μεχρι να τα πατησει καποιος.  Για την παγκοσμια οικονομια, για την εξαρση της τρομοκρατιας,  για το μελλον της χωρας μου (της Ελλαδας εννοω, να μη λεμε τα ιδια και τα ιδια συνεχως!),  για την αλλοιωση στις κοινωνικες συμπεριφορες των συμπατριωτων μου.  Μερικες φορες τρομαζω με αυτα που διαβαζω και ακουω.  Να χυμηξει ο ενας στον αλλο και να τον κατασπαραξει.  Καταγγελιες, επιθεσεις, αβιαστες κατηγοριες, οτι μας βολευει για να εκτονωθουμε. Η για να εκδικηθουμε.  Οι ωραιοτεροι ανθρωποι που εχω γνωρισει ειναι εκεινοι που εχουν βαλει σκοπο να πετυχουν κατι, να φθασουν καπου, οχι ομως κατηγορωντας τους υπολοιπους η μειωνοντας τους. Εκεινοι που μπορουν να ενταχθουν σε ομαδες και να βαλουν ενα λιθαρακι για να πετυχει ενα εργο, να υλοποιηθει μια ιδεα, να πετυχει ενας σκοπος. Και ειναι προσηλωμενοι,  ειναι ευπροσηγοροι και διαλεκτικοι.  Αυτοι που βλεπουν το ποτηρι μισογεματο και το απογεμιζουν.  Και το χερι τους δεν το εχουν για να σηκωνουν το δαχτυλο επιτακτικα η για να δειξουν τον αλλο,  αλλα για να πιανουν το χερι του διπλανου.  Αυτοι που δεν περιμενουν απο την πολιτεια να κανει θαυματα για εκεινους αλλα τα κανουν οι ιδιοι.  Οι ωραιοτεροι ανθρωποι που εχω γνωρισει  ειναι πολλοι.  Οχι ομως αρκετοι.

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/821/67693748/files/2014/12/img_7199.jpg

 London, hotel Haymarket, August 2014

Ο Δεκεμβρης για καποιο λογο ειναι μηνας συμφορων.  Σκεψου το στατιστικα, αναλογοζομενος τα τελευταια χρονια.  Τσουναμια, σεισμοι,  χειμωνιαζει και ταλαιπωρειται ο κοσμος με τις κακοκαιριες, μπαινει ο διαολος μεσα του και κανει μια Αθηνα μπαχαλο και καρβουνο.  Ριχνει λεωφορεια πανω στον κοσμο, κρατα ενα μαχαιρι στο λαιμο του αιχμαλωτου, σκοτωνει ενα χωριο ολοκληρο, κανει οτι μπορει για να κανει την ζωη του συνανθρωπου του δυσκολη.  Για καλο σκοπο βεβαια αλλα στην πορεια σκορπαει την καταστροφη,  τον πανικο και εχει προκαλεσει χαος.  Σημερα εξαφανιστηκε ενα αεροπλανο και καηκε ενα καραβι. Και ναι ολα αυτα εγιναν λιγο πριν αλλαξει ο χρονος, αλλα και το 2013 και το 2012 και το 2010 και καθε χρονο κατι γινεται. Ειναι σαν ο μισος κοσμος να τα εχει βαλει με τον αλλο μισο.   Κανεις δεν μας λεει οτι το 2015 θα ειναι καλυτερο.   Ειμαστε ομως ανθρωποι και απο την φυση μας θελουμε να πιστευουμε οτι του χρονου θα ειναι ολα καλυτερα.  Υπογραφω κι εγω απο κατω.  Μη μου τα κανει μπαχαλο η βουλη αυριο!  Θα μου τα κανει αλλα δεν βλαφτει να το ευχηθω!

IMG_6441

The lighthouse at Key Biscayne, Florida
May 2014

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/821/67693748/files/2014/12/img_6559.jpg

 Sonesta Coconut Grove Hotel, Coral Gables FL, May 2014

P1140211

Anafiotika,  Athens, September 2014


P1130943

a boat in the beach Kampia, Northern Chios, September 2014

Για πρωτη φορα στο γυρισμα του χρονου, δεν εχω διαθεση να αναπολησω χρονια παλια και ξεγνοιαστα.  Καπου το φυσιολογικο πισωγυρισμα της ωριμοτητας με κουρασε.  Θελω καλο παρον και μελλον.  Να βλεπω μακρυα, να κανω σχεδια.  Να αγαπω και να με αγαπουν.  Μου τελειωσαν και οι φωτογραφιες!  Τερμα η παρλα.  Adieu 2014!

Σας φιλω γλυκα.

 

what will your verse be?

5.0.2

Με αφορμη τον θανατο του αγαπημενου σε ολους μας Robin Williams,  καθησα να βαλω πεντε σκεψεις σε μια σειρα.  Αναμενομενο ηταν να ασχοληθουν οι παντες σε ολες τις πλατφορμες κοινωνικης δικτυωσης με το γεγονος.  Πως να γινει δηλαδη;  Ο ανθρωπος  επι σαραντα χρονια και βαλε, μας χαρισε γελιο,  διασκεδαση αλλα μας εκανε να σκεφτουμε τοσα και τοσα μεσα απο τις ερμηνειες του.

Διαβασα καπου οτι ο ηθοποιος δεν ειναι οι ρολοι που ενσαρκωνει.  Αυτο το θεωρω εντελως λανθασμενο.  Μπαινοντας ο ηθοποιος στο πετσι του ρολου και του χαρακτηρα  που ενσαρκωνει,  τον ζει.  Αυτο δεν ισχυει για ολους τους ηθοποιους, αλλα για τον Ρομπιν Οθιλιαμς ηταν προφανες.  Ο ηθοποιος δεν σου μεταδιδει τιποτα αν δεν ταυτιστει με τον ρολο.   Αυτο ειναι ουσιαστικα που κανει τον καλο ηθοποιο να ξεχωριζει απο το πληθος.  Συγχρονως δημιουργει και επηρρεαζει το κοινο.   Ανεβαζει την υποκριτικη σε υψηλα επιπεδα, και οι χαρακτηρες που υποδυεται μενουν στην μνημη του κοσμου για παντα.

Διαβασα επισης οτι οι Αμερικανοι ηρωποιουν τους διασημους νεκρους τους.  Το βρισκω υπερβολη.  Στην περιπτωση του Ρομπιν Ουιλλιαμς ολοι ασχολουνται με το γεγονος γιατι εκεινος ηταν πολυ αγαπητος.  Οι αναφορες ειναι ποικιλες στις σελιδες κοινωνικης δικτυωσης.  Αλλοι αναφερονται στο ταλεντο του, αλλοι ατην καταθλιψη που τον οδηγησε στην αυτοχειρια και αλλοι στην αυτοχειρια αυτη καθεαυτη. Αλλοι παλι εκνευριζονται  που οι υπολοιποι ασχολουνται με αυτο το θεμα.  Ο Ρομπιν ηταν ενας εξαιρετος ηθοποιος και αυθορμητος χειριστης του κωμικου λογου, αλλα ειχε και ψυχικα προβληματα.  Κοινως καταθλιψη.

Δεν ειναι ο πρωτος ουτε ο τελευταιος ανθρωπος στον κοσμο που επασχε απο καταθλιψη.  Η καταθλιψη δεν φαινεται στις εργαστηριακες εξετασεις, ειναι υπουλη ασθενεια.  Κατι δηλωσεις λοιπον του τυπου, ας το παλευε, ας πηγαινε στο γιατρο , ας επαιρνε φαρμακα,  απο ανθρωπους που ακουν αυτοκτονια και τρελλαινονται ειναι τουλαχιστο εκτος πραγματικοτητας.   Τα σημαδια της καταθλιψης τα εχω δει,  τις αντιδρασεις τις εχω δει, ο καθε πασχων εχει τις δικες του αντιδρασεις αλλα και αντοχες.  Τα δε φαρμακα που χορηγουνται σου αφαιρουν αλλες λειτουργικες διανοητικες ικανοτητες που ειλικρινα δεν ξερω αν αξιζει να υπαρχεις ετσι. Με λιγα λιγια τα ψυχοφαρμακα ειναι καλα για το περιβαλλον του ασθενους που βλεπει τον ανθρωπο του σε καταστολη και νομιζει πως δεν υποφερει.   Ο Ρομπιν εχασε τον καλυτερο του φιλο τον “σουπερμαν” Κριστοφερ Ρηβς κι αυτο σιγουρα τον συγκλονισε.   Αυτα ειναι που ξερουμε εμεις απο τον τυπο. Ποσα ομως ειναι που δεν ξερουμε.  Δεν ειναι καρκινος η καταθλιψη να ελπιζεις οτι θα σκοτωσεις  τα κυτταρα που εχουν προσβληθει. Κυριως σε μεγαλες πλεον ηλικιες.  Υπαρχει και η καταθλιψη που δεν προκαλειται απο φυσιολογικη φθορα αλλα κι εκεινη που προκαλειται απο καταχρησεις. Καθε περιτωση ειναι διαφορετικη κι ετσι πρεπει να αντιμετωπιζεται.

Η αυτοκτονια ειναι τοσο δυσκολο και ευαισθητο θεμα για να αναλυθει εδω, και ουτε καν θα το τολμησω.   Ο καθενας μας εχει διαφορετικη αποψη και αυτη εξαρταται απο την ηλικια, την κατασταση της υγειας του και τις εμπειριες του. Το βρισκω εντελως ατοπο παντως να πεφτουν μαζεμενοι ολοι οι ηθικολογοι να μας αναλυσουν την αυτοτονια σαν επιλογη του αυτοχειρα.

Αγαπω την ζωη, πολυ μα παρα πολυ.  Δεν ξερω αν ειμαι συμφιλιωμενη με την ιδεα του θανατου, αλλα πιστευω πως οχι.  Χθες ειχα μια πολυ στεναχωρη ημερα.  Οδηγουσα πηγαινοντας προς την δουλεια μου το πρωι και βρισκομουν σε μια κατηφορικη ραμπα που οδηγει στον δακτυλιο της Ουασινγκτων.  Οδηγω παντα ελεγχοντας ολα τα καθρεφτακια. Αντιλαμβανομαι να ερχεται πισω μου στο μισο μετρο με μεγαλη ταχυτητα ενα μικρο αυτοκινητο.  Σηκωνω τα ματια μου στον καθρεφτη να δω και εκει την πατησα.  Η δεξια μπροστινη ροδα βρισκει στην κουρμπα του πεζοδρομιου και μου πεταει το αυτοκινητο αριστερα.   Αριστερα μεταλλικο κιγκλιδωμα και γκρεμος.  Εντελως υποσυνειδητα και με γρηγορες κινησεις, το ισιωνω αλλα δεν καταλαβα πως.  Δεν χτυπησα, δεν σταματησα, συνεχισα να οδηγω.  Δεν ειδα  τι εκανε ο τυπος πισω που μου ειχε κολλησει .  Δεν ξερω ποιος εφταιγε, αυτος που ερχοταν καταπανω μου, η εγω που σηκωσα τα ματια  να δω τι κανει.  Δεν με απασχολησε αυτο.  Ολη την ημερα ομως σκεφτομουν οτι θελει μια σιγμη μονο, ενα αδεξιο χειρισμο, μια λαθος αντιδραση για να τελειωσουν ολα.  Τοσο ταραχτηκα που δεν ειχα μυαλο για τιποτα.  Και φυσικα με οτι κι αν καταπιαστηκα πηγε κατα διαολου.   Ισως  σε μερικες μερες να μη το σκεφτομαι καθολου.  Ομως ειναι γεγονος οτι οι ατυχιες, οι ασθενειες,  τα απροοπτα καραδοκουν.  Και μετα διαβασα για τον θανατο του Ρομπιν Ουιλιαμς.

Δεν συνηθιζω να γραφω ουτε να σκεφτομαι απαισιοδοξα και οι φιλοι μου το  ξερετε.  Ειναι ομως στιγμες, ειναι μερες που ερχονται και σε κανουν να προβληματιστεις με πολλα. Με την υπαρξη σου, την πορεια σου στη ζωη, την αβεβαιοτητα, την τυχη, την ατυχια, την προσφορα σου,  με ολα.  Ειναι μερες που περνανε  στιγμες απο μπροστα σου λες κι εφτασε το τελος κι ας ειναι μακρυα ακομα.  Που αναρωτιεσι ποιος ειναι ο δικος σου στιχος!

What will your verse be?

Κι αν χαμογελασεις σημαινει οτι κατι εγραψες!

Σας φιλω γλυκα

θυμαμαι…

τυρος

Ανατολικος ανεμος φυσαγε  στην ερημη παραλια.  Σπανια εβλεπες βαρκες περα απο την ακτη, δεν ειχε καν μωλο να τις δεσουν.

Ηταν μια χρονια που στην παραλια δεν ειχε  ομπρελες και απλωναμε τις χρωματιστες πετσετες  στα αβολα χοντρα  βοτσαλα.  Αγωνας να μπεις μεσα και να μη τσακισεις τα ποδια σου. Πιο κει εστρωναν τις πετσετες οι αλλες δυο παραθεριστριες,  δυο ομορφες κοπελλες.  Εμοιαζαν μεταξυ τους και ειχαν ξανθα σγουρα μαλλια. Η μεγαλη η Αγγελικη ηταν μοδιστρα καπου στην Κυψελη.  Ερχοταν με την αδελφη της εδω να κανουν λιγα μπανια. Γιναμε φιλες.  Επαιζαν μαζι μας μπαλλα και πατητες.    Η μαμα φορουσε ενα τυρκουαζ τυρμπαν, ηταν πολυ της μοδας εκεινη τη χρονια.

Ηταν το καλοκαιρι που τα μεσημερια  τρωγαμε στο μοναδικο ταβερνακι – παντοπωλειο του χωριου μπιφτεκια και πατατες η κανενα φρεσκο ψαρακι.  Ο χοντρος μαγαζατορας, μια φορουσε ποδια κι εψηνε στα καρβουνα, μια την εβγαζε και εξυπηρετουσε τους πελατες στην πλευρα με τα εδωδιμα.

Ηταν το καλοκαιρι που πεθανε η Μερυλιν και την κλαψανε ολοι, ακομα και στο χωριο(*).

Ηταν το καλοκαιρι που περα απο μποστανι του Μαστορακη πλησιασα τοσο τις κυψελες που ηρθαν οι μελισσες λεφουσι απανω μου και ακουστηκα μεχρι το Λεωνιδι.  Εκοβαν τα παιδια ” λουμπουκια ”  απο τα μποστανια και μας τα εψηναν οι μεγαλοι στα καρβουνα.

Ηταν το καλοκαιρι που παντρεψε ο Μαστορακης τη θυγατερα του, με βιολια, προικες και κερασματα. Τα γλυκα του κουταλιου πηγαιναν απο χερι σε χερι.  Ολοι επαιρναν απο το γλυκοδοχειο με το ιδιο κουταλι. Η μαμα με σκουντησε να μην παρω γλυκο. Τα ματια της επαιρναν εκεινο το  “μη τολμησεις κακομοιρα μου”  βλεμμα.  Η νυφη μου χαρισε ενα ταγαρι που υφανε μονη της στον αργαλειο και μου ευχηθηκε να το γεμισω φλουρια.  Τα προικια ηταν χρωματιστα, βαρεια μαλλινα, κουβερτες και κιλιμια. Φορτωθηκαν στα ζωα και πηγαν απο το πατρικο στο σπιτι του γαμπρου. Ηπια και κρασακι στα κερασματα!  Η μαμα  ευτυχως δε με ειδε. Μιλαγαν κι εκεινα τα Τσακωνικα που εμοιαζαν αρχαια.

Ηταν το καλοκαιρι που η Μαστορακαινα εβαλε μια γιδα βραστη απο βραδις στο καζανι στην αυλη να ετοιμαζεται για τις χαρες. Ξημερωνε πεντε Αυγιυστιυ. Γιορταζε ο πρωτος της γιος, ο Σωτηρης.  Ψηλος και μαυριδερος,  ομορφος και λεβεντης, κανονικα δουλευε στα καραβια, αλλα ειχε αδεια.

Οταν γυρισαμε στην Αθηνα η μαμα με πηγε στην Αγγελικη και μου εραψε ενα μαντω.

Πριν δυο χρονια περασα απο κει.  Ο ανεμος φυσαγε ανατολικος.  Τιποτα δεν θυμιζε την ερημη παραλια.  Μονο τα χοντρα αβολα βοτσαλα κατι μου θυμισαν.  Μου ηρθε στο νου το ταγαρι. Δεν το γεμισα ποτε φλουρια.  Οταν το βλεπω ομως  ερχονται στη μνημη μου κατι εικονες που αξιζουν οσο ολα τα φλουρια του κοσμου!

Σας φιλω γλυκα.

(*) Τυρος Κυνουριας

 

 

 

 

καλοκαιρινη αναμνηση

peachΔεν θυμαμαι τι μοντελο ηταν η παλια γκριζα μερσεντες του νονου μου που την λεγαμε “η γρια” . Θα πρεπει να ηταν της δεκαετιας του ’50.  Ειχε ομως χωρο για τρεις μεγαλους και τεσσερα κουτσουβελα, το πιο μεγαλο οχτω χρονων και το μικροτερο μολις εβγαζε δοντια.  Το πορτ μπαγκαζ χωρεσε τα παντα. Ολα τα απαραιτητα για δυο οικογενειες για το καλοκαιρι  μερικα φρουτα, και δυο θερμος με παγωμενο νερο για το δρομο.

Ηταν η πρωτη φορα που περναγα τις στροφες του Μπραλου στην παλια Εθνικη οδο.  Ημουν το μεγαλο κουτσουβελο των οχτω χρονων και θυμαμαι να εντυπωσιαζομαι με τον φιδωτο δρομο.  Ο νονος ηταν στο τιμονι .  Συνηθως στις διαδρομες με την γρια καθομουν στο  καθισμα ακριβως πισω απο τον νονο.  Ε και σαν παιδακι τον επρηζα με το μπουρ μπουρ, αλλα ο νονος μου ηταν ο πιο υπομονετικος ανθρωπος του κοσμου.

Περασμενο μεσημερι πια,  σταματαμε στα Τεμπη για ξεκουραση.  Σταθμοι και εστιατορια δεν υπαρχουν στην κοιλαδα. Κατεβαινουμε κοντα στην κοιτη.  Το νερο ειναι πολυ και τρεχει με δυναμη στα βραχια. Υπαρχει και μια πηγη με φρεσκο καθαρο νερακι εκει κοντα. Βαζουμε τα ζεστα απο την διαδρομη φρουτα και παγωνουν σε μερικα λεπτα. Γεμιζουμε τα θερμος με κρυο νερο.  Το ποταμι  εχει μια αγριαδα που χρονια αργοτερα την διαβασα σε περιγραφη της Ευγενιας Φακινου στο βιβλιο “Η Μεροπη ηταν το προσχημα”.  Ηταν ακριβως η περιγραφη που θα εκανα και τοτε αν μπορουσε το μικρο ανωριμο μυαλουδακι μου.  Το ποταμι τελειωνει καπου στον Παγασητικο μετα το Τσαγεζι. (Στομιο).   Εκει ηταν ο (αρχικα) τελικος προορισμος μας.

Επηρεασμενη απο ενα παιδικο μυθιστορημα που διαβαζα τοτε στην Διαπλαση και διαδραματιζοταν στην Κορνουαλη,  η εικονα που αντικρυσα ηταν σαν τις περιγραφες στο βιβλιο. Πανω σε ενα βραχο βρισκοταν το ξυλινο σπιτι που ειχαν κλεισει οι μεγαλοι για να περασουμε το καλοκαιρι.  Απο κατω τα κυματα πραγματικα εδερναν τα βραχια.  Η εσωτερικη ξυλινη σκαλα ετριζε επικινδυνα.  Δεν νομιζω οτι ειχαν αυτο στο νου τους οι μεγαλοι για να περασουμε ενα ολοκληρο καλοκαιρι.  Μεγαλη απογοητευση στο ανεμοδαρμενο Τσαγεζι.   Η αποφαση παιρνεται γρηγορα.  Θα προχωρησουμε βορεια προς την Μακεδονια και κατι θα βρουμε στο δρομο.  Ετσι απλα.  Ολοι μεσα στη γρια και παλι.

Στην παραλια του Πλαταμωνα ειμαστε τυχεροι.  Βρισκουμε  ενοικιαζομενα σπιτια πολυ κοντα στην παραλια. Ενας δρομος μας χωριζει απο την θαλασσα.  Μη φερνεις στο νου σου τον Πλαταμωνα του σημερα.  Καμμια σχεση! Ουτε προβλητες ουτε μαγαζια.   Μια μικρη ψαροταβερνα μας φιλοξενει καθε μερα για φαγητο.  Αλλη μια οικογενεια απο την Λαρισα που παραθεριζει εκει εχει ενα μικρο κοριτσακι,  που συνεχως  το κυνηγανε,  βγες Λιλικα, μπες Λιλικα, τρωγε Λιλικα!

Πισω απο τα σπιτια που ανηκουν σε ενα γλυκητατο παπου -τον παπου Πολυχρονη η οπως τον φωναζουν τα μικρα παπου Ποπονη-  περνα το τραινο Αθηνα-Θεσσαλονικη.  Και περα απο τις γραμμες ειναι τα μποστανια του παπου. Οι ροδακινιες μου κανουν τρομερη εντυπωση.  Ειναι φορτωμενες με ωριμα ροδακινα και τα κλαδια λυγιζουν απο το βαρος.  Ανοιγοντας την πορτα καθε μερα βρισκουμε φιλεματα απο τον παπου Ποπονη,  ποτε ωριμα φρουτα, ποτε καβουρια, ποτε δροσερα ζαρζαβατικα.

Ηρθε και ο παπους  ο Ροδολφος να μας δει μερικες μερες στο χωριο, ηρθε και ο μπαμπας οταν μπορεσε.  Για χρονια κατοπιν ακουω τους μεγαλους να αναοπολουν τις ομορφες μερες που περασαμε  στον Πλαταμωνα στο σπιτι του παπου Ποπονη.  Οι δικες μου αναμνησεις ειναι μερικες ζωντανες εικονες και μερικες στιγμες. Οι πιο πολλες στατικες .   Οπως οταν ετριψαν με ουζο τα ουλα στο μικρουλι ξαδελφακι μου που εκλαιγε, κι εκεινο αποκοιμηθηκε και τους κατατρομαξε.   Οπως την μαμα της Λιλικας με το αυγο να την κυνηγαει.  Οπως την παραλια που μου ελεγαν, απο εκει ειναι η Θεσσαλονικη μα εγω δεν την εβλεπα. Οπως τον Ολυμπο που υψωνοταν περα απο τα μποστανια στα πισω παραθυρα τπυ σπιτιου.

Το ταξιδι της επιστροφης με την γρια δεν το θυμαμαι.  Σιγουρα δεν ηταν τοσο εντυπωσιακο οσο το ταξιδι του πηγαιμου.

Χρονια αργοτερα ξαναπηγα με λαχταρα στον Πλαταμωνα.  Τιποτα μα τιποτα δεν θυμιζε τις παιδικες μου εικονες.  Προχωρησα μεχρι τις σιδηροδρομικες γραμμες.  Ολα αγνωστα.  Ενα γατι ηρθε να τριφτει στα ποδια μου. Ουτε αυτο θυμοταν τον παπου Ποπονη.

Σας φιλω γλυκα

αρωμα μπλογκ

20140501-210924.jpg

Με ρωταει που λετε τις προαλλες ο (περιεργος) μπλογκερ. Τι σημαινει despinarion1902 ;  Σημαινει απλα, οτι η wordpress  εδωσε καπου αλλου το despinarion3 κι εγω θυμωσα που δεν με ρωτησε.  Οχι πια να παμε απο το 2 στο 4.  Θα κανουμε την υπερβαση, θα βρουμε ενα τυχαιο νουμερο.  Σε αυτο το σημειο, σηκωνομαι να παω να πλυνω τα χερια μου.  Το νουμερο που εψαχνα φανερωθηκε μπροστα μου σαν μιρακολο του νηπτηρα.  Επανω στο φιν φον μπουκαλι της φιν φον κολωνιας ηταν η απαντηση. 1902!     Ετσι γεννηθηκε το despinarion1902.wordpress.com εαν δηλαδη αναρωτηθηκατε κι εσεις. Αν οχι, παμε παρακατω…

20140501-210935.jpg

Αυτη η κολωνια ειναι ισως η πιο αγαπημενη μου, των εσπεριδων.  Την εχω στην τουαλεττα “των ξενων”  μηπως και θελουν να φρεσκαριστουν λιγο, αλλα τι να σας πω, μπαινω βγαινω και .. την λουζομαι.  Η μυρωδια των εσπεριδων ειναι αναζωογονητικη και κραταει πολλες πολλες ωρες.  Και οπως βλεπετε ειναι σε μεγεθος νταμιτζανας και θα την εχω για πολυ πολυ καιρο ακομα.  Τα τριανταφυλλακια (διπλα στην κολωνια)  ειναι .. ξυλινα. Παρ’ ολο που αντιπαθω τα ψευτικα λουλουδια, αυτα με τρελλαινουν. Τα βρηκα στην China Town (San Francisco) σε εξευτελιστικη τιμη, αλλα ειναι πολυ λεπτοδουλεια.  Αυτα για την νεα μας ταυτοτητα στην Πρες και ..

Σας φιλω γλυκα.

20140501-211000.jpg