boooom

069123-7dc50152-6470-11e3-bb71-e2c853748ae0

Δυο φορες στην επαγγελματική μου πορεία – ευτυχώς δηλαδή – μου έχουν ζητήσει να αναλάβω projects εντελώς παράλογα. Το πρωτο ήταν πολλα χρονια πριν, ισως εικοσι.

Το ζητούμενο ήταν προγραμματισμός της ανθρώπινης σκέψης- κρίσης, σε ενα λογισμικό που ua παρηγαγε λίστα
επιλογών γεωφυσικών και δυναμικών μοντέλων για την  ανάλυση δορυφορικών μετρήσεων. Με λίγα λόγια artificial intelligence.

Οταν ο πελάτης εχει χρήματα και αποφασίζει οτι θελει να τα διαθέσει για καποιο σκοπό, εκεινος που αναλαμβανει το πρoτζεκτ   οφείλει να κανει μια προκαταρκτική μελετη και να εκτιμήσει αν η ιδεα ειναι πραγματοποιοησιμη  η οχι. Τοτε λοιπον η δικη μου άποψη και δυο ακόμα συνεργατών, ήταν πως το πρότζεκτ θα αποτύγχανε. Οι λοιποί στην ομάδα ειχαν αλλη γνωμη.  Ο προγραμματισμός της σκέψης επάνω σε ειδικά θεματα προϋποθέτει χειριστές που κατέχουν το θέμα. Όμως το ζητούμενο ήταν να χειρίζονται το λογισμικό απλοί προγραμματιστές, χωρις ειδικές γνώσεις. Το παλέψαμε, αλλα σε έξι μηνες δεν βγήκε τιποτα. Επι πλέον τοτε η ανάγκη αποθήκευσης δεδομένων και μοντέλων κόστιζε αρκετα και οι μέθοδοι data compression δεν ήταν προηγμένοι. Το πρότζεκτ εγκαταλείφθηκε και για χρονια αστειευόμασταν και λυπομασταν για το τεράστιο έξοδο που θα μπορούσε να καλύψει αλλες ανάγκες.

Το δευτερο ειναι τωρα. Εδω βρίσκομαι μονη μου. Το ζητούμενο ειναι να παρω ενα παλιό τροχό που γυρίζει μια χαρα και να τον κανω καινούργιο. Εντάξει, τα λέω λιγο χοντρά, και με παραβολες, το παραδέχομαι. Δεν μπορω να πω λεπτομέρειες. Ο καινούργιος τροχός ειναι γυαλιστερος, εχει πολλες οδηγίες, ειναι καθαρός. Οταν όμως βάλεις μπροστα, δεν γυρίζει τόσο γρήγορα όσο ο παλιός. Και οποιος τον προτιμήσει, θα ταλαιπωρηθεί αφάνταστα. Η γνωμη μου ειναι πως αν θέλουν κατι εργονομικό και καθαρό, πρεπει να φτιάξουν τον τροχό απο την αρχη. Αυτο όμως θα τους κοστίσει ο κουκος αηδόνι, και λεφτά γι αυτο δεν υπάρχουν. Κι εμένα δεν μου αρέσουν τα μπαλώματα. Και σκεφτομαι εδω και μερες πως θα τους μάζεψω να τους το πω. Δεν ειναι εύκολο να επεμβαίνεις στις δομικές ισορροπίες ενός συστήματος χωρις να εχεις απώλειες. Δεν αλλάζεις υποδομές χωρις να γκρεμίσουν μερικοί τοίχοι.  Νομοτελειακο!

Σας φιλω γλυκα.

αριστα δεκα!

επαινοςΜια εβδομαδα αργοτερα,  ηλπιζα οτι θα ειχα να γραψω κατι με καινουργια δεδομενα.  Ομως τιποτα δεν εχει αλλαξει. Οι διαπραγματευσεις συνεχιζονται, ο κοσμος συνεχιζει να ειναι ψυχραιμος, τι  μπορει να κανει αλλωστε;  Δεν ξερω αν ισχυει το ιδιο για τους επιχειρηματιες, αλλα φοβαμαι να ρωτησω.

Προσωπικα εχω βρει ολα τα δικαιολογητικα που απαιτουνται για να δηλωσω ψυχραιμη και αισιοδοξη. Ετσι δουλευει το συστημα (μου). Θελω να δικαιολογω καθε αποφαση, καθε σταση ζωης, καθε κινηση.

Κι ενω εξω.. παμε καλα, παμε κακα .. δεν ξερουμε πως παμε , για το μεσα εχω   ενα σφιξιμο..  εδω.. Εχω μια αισθηση, παρ᾽ολο που δε βρισκομαι κοντα στα γεγονοτα οτι μεσα παμε πισω.  Ειναι αυτη η ανακληση διαφορων νομων, οι δηλωσεις για την παιδεια και την λειτουργια των  ΑΕΙ που μου δινει την αισθηση του ενα βημα μπροστα και δεκα πισω.  Εχοντας περασει απο ολες τις βαθμιδες του  Ελληνικου εκπαιδευτικου συστηματος (δεκαοχτω ολοκληρα χρονια ηταν αυτα) και μαλιστα σε μια εποχη πολυ πιο ανωριμη και δυσκολη (τουλαχιστο πολιτικα), αλλα εχοντας γνωρισει και το Αμερικανικο εκπαιδευτικο συστημα (που σημαινει οτι μπαινω και στην διαδικασια της συγκρισης), παντα  παρακολουθω με ενδιαφερον τις εξελιξεις.  Ουτε στην εποχη μου ηταν τα πραγματα ιδανικα, ουτε εξελιχθηκαν ιδανικα.  Η καταργηση ομως των προσφατων νομοθεσιων που αφορα την διοιηκηση των ΑΕΙ με εχει προβληματισει.  Αν η επιστροφη  των φοιτητοπατερων δεν ειναι καραμπινατο πισωγυρισμα, τοτε δεν ξερω τι ειναι.

Παμε τωρα στο αλλο θεμα περι παιδειας και ῾αριστων ῾.  Η εκφραση ῾ η αριστεια μπορει να ειναι ρετσινια ῾ μονο σε μια ψυχολογικα αποδομημενη κοινωνια μοορει να ακουστει.   Η αυτοπεποιθηση αν δεν αρχισει απο τα γενοφασκια,  και περιμενουμε να αποκτηθει με ενα μπραβο κι εναν επαινο στο σχολειο,  δεν κανουμε τιποτα.  Η αυτοπεποιθηση (που συνειρμικα μπορει να αντεξει ολες τις αριστειες και τους επαινους του κοσμου) δεν ποτιζεται με δωρακια, υποσχεσεις, φοβερες, ουτε αγοραζεται με ιδιαιτερα μαθηματα.   Η αυτοπεποιθηση αποκταται απο το να βλεπουμε στο αμεσο περιβαλλον μας, ανθρωπους να στεκονται στα δυο τους ποδια , να παλευουν και να μεγαλουργουν.  Να μελετουν, να αγωνιζονται και να τα καταφερνουν.   Απο γονεις που δεν θεωρουν οτι τα παιδια τους πρεπει να γινουν οτι δεν καταφεραν αυτοι, αλλα απο γονεις που ειναι οι ιδιοι παραδειγματα.

Τα χρονια της παιδικης μου ηλικιας,  ποτε μα ποτε δε μου εκανε κανεις δωρο γιατι εφερα ενα δεκα στον ελεγχο.  Ελαμπαν τα ματια τους, μου εδιναν ενα φιλι και αυτο ηταν ολο.   Εχω γεμισει ενα συρταρι με βραβεια αριστειας και επαινους, για να μη σου πω εκεινα τα κοκκινα και μπλε κορδελακια που φορουσαμε στο πετο μας (prix d’ honeur et prix d’ exellence).  Ποια ρετσινια;  Λες να με κοροιδευαν τα αλλα παιδακια και να μη το θυμαμαι;  Ολα λειτουργησαν ωστε να κανω το επομενο βημα θετικα.  Αυτα τα βραβεια δεν εξαργυρωνονται.  Και δεν αφορουν κανεναν αλλο  παρα μονο  τους παραληπτες. Καπου θα πρεπει να παψουμε να γενικευουμε θεματα ειδικα.  Θα με ρωτησεις τωρα .. και αν δεν ειχες γεμισει ενα συρταρι με επαινους και ελεγχους με δεκαρια και μπραβο,  τι θα αλλαζε;  Οχι πολλα, φανταζομαι θα προχωρουσα παντα οπως εκανα,  αλλα σορυ κιολας, εμενα αυτα τα χαρτακια της αναγνωρισης ειναι τα φυλαχτα μου, τα ματια της δεσποινιδας Τερεζας,  η αυστηροτητα της κυριας Παπανικολαου,  το αγρυπνο ματι της soeur Sebastien, το βλεμμα εμπιστοσυνης του κυριου Λεωνιδακη.  Ολων αυτων που δεν ημουν αιμα τους αλλα μου εδιναν τη γνωση τους καθε μερα.    Το να απαρνηθω τα βραβεια θα ηταν σαν να απαρνουμαι τη χαρα και τους κοπους αυτων των ανθρωπων που με εκαναν οτι ειμαι σημερα.  Ε οχι λοιπον, θα τα παρω, θα τα κορνιζωσω και θα τα εχω φυλαχτα για παντα.

Πηρα φορα  ομως.  Καπου ειχαμε μεινει με το ενα βημα μπροστα και δεκα πισω.   Εβλεπα χθες την συγκεντρωση στην πλατεια Συνταγματος. Ολα καλα και αγια. Ομως τα τραγουδια του Μικη Θεοδωρακη και οι στιχοι του Γιαννη Ριτσου,  με εφεραν σαραντα χρονια πριν.  Μη το παιρνεις στραβα!  Κι εγω τα τραγουδησα αυτα.  Τα αγαπω, εγιναν τοτε και τραγουδηθηκαν τοτε.  Ειναι παρακαταθηκη. Αναρωτιεμαι ομως τι εγινε ολα αυτα τα χρονια.  Καμια καινουργια εκφραση ολων αυτων των κοινωνικων ανησυχιων που δημιουργησε η κριση.  Φανταζομαι πως για να εμπνευστει καποιος και να εκφραστει με μουσικη η καποιο λογοτεχνικο τροπο, θα πρεπει να εχει καποιο ιδανικο κατα νου, καποια ιδεα.  Να ζητας καποια ελευθερια, να εναντιωνεσαι σε καποια ανισοτητα, καποια  αδικια .. κατι.  Σημερα παλευουμε να ξεφυγουμε απο μια κατασταση που δημιουργηθηκε απο κακο προγραμματισμο και κακη διαχειρηση. Δεν αποδιδω ευθυνες (το βλεπεις),  γιατι πιστευω οτι ευθυνες υπαρχουν σε ολα τα επιπεδα.  Πως να τραγουδησεις ομως την οικονομικη καταντια,  πως να εμπνευσθεις απο την κοινωνικη  καταπτωση,  πως να εκφρασεις την ελπιδα για το καλυτερο οταν δεν εισαι καθαρα το θυμα αλλα ξερεις κατα βαθος οτι εχεις συμβαλλει σε ολα αυτα.   Δεν εχουμε νεους τροπους λαικης εκφρασης. Η λαικη εκφραση ακμαζει σε χαλεπους καιρους. Το προβλημα ομως ειναι οτι ειμαστε κατα καποιο τροπο υπαιτειοι των χαλεπων καιρων. Και καταληγουμε παντα να πισωγυριζουμε.

Σας φιλω γλυκα

σημερα

Δύσκολη μερα σημερα. Ο καθένας την βλέπει και την βιώνει διαφορετικα. Μετα απο δυο εβδομάδες που διαβάσαμε – και τι δεν διαβάσαμε – παρατηρώ πως ο κοσμος εχει την αγωνία για το άγνωστο. Και αντιδρά οπως ακριβώς θα αντιδρούσε σε μια περίπτωση αναμονής ιατρικών εξετάσεων. Ισως λιγο πιο ήρεμα γιατι παντα τα θεματα υγείας βαραίνουν περισσότερο απο οποιαδήποτε πολιτική εξελιξη.

Θεωρώ πως δεν ειναι ημέρα για παραλληλισμούς με μακρινές η πρόσφατες ιστορικές στιγμές. Η ιστορια μπορει να λέμε οτι επαναλαμβάνεται, αλλα οι ιστορικές στιγμές έχουν η καθεμία τους δικούς της πρωταγωνιστες και τη δικη της έκβαση. Η θεατρική παράσταση αφήνει αλλες εντυπώσεις οταν ο θίασος αλλάζει.

Θεωρώ πως δεν ειναι ωρα για πολεμικές και πατριωτικές ιαχες. Εδω δεν κανει η Δεσπω πόλεμο με νύφες και μ´ αγγονια, ούτε παίρνουμε τα όπλα και τα βουνά.

Θεωρώ οτι εχουμε μπει σε ενα μονόδρομο αλλα δεν ξέρει κανεις πως θα εξελιχθεί η πορεία μας. Ούτε οι ίδιοι οι διαπραγματευτές. Το άγνωστο μας τρομάζει και τους τρομάζει.

Θεωρώ πως δεν ειναι ωρα για εθνικές εξάρσεις, ούτε για απαγγελία όλων των πατριωτικών ποιημάτων που γράφτηκαν σε αλλες εποχές με αλλες ανησυχιες. Σημερα τα προβληματα ειναι κοινωνικά και οικονομικά. Τα όπλα ειναι τα επιχειρήματα και ο διάλογος.

Θεωρω οτι ανηκουμε στην Ευρωπη.

Ευχη μου ολα να πανε καλα.

Σας φιλω γλυκα.

Τι ειν᾽ οι γραβατες μας; ….. Μην ειν᾽οι κομποι;

red-tie-and-suit-14946

Προσωπικα οι γραβατες μου αρεσουν παρα πολυ!  Δεν μου αρεσαν παντα η μαλλον για να ακριβολογησω υπηρξε εποχη που δεν με ενδιεφεραν καθολου.  Στην εποχη των φοιτητικων μου χρονων στο Πολυτεχνειο τα αγορια φορουσαν ζιβαγκο και turtlenecks.  Σημειωτεον οτι αυτα φετος τον χειμωνa εχουν επανελθει δυναμικα στην μοδα, τοσο για τους ανδρες οσο και για τις γυναικες.  Τα καλοκαιρια τα αγορια φορουσαν καρω πουκαμισακια γιατι δεν υπηρχε ακομα η τρελλα με τα Tshirts.

Η αληθεια ειναι πως σε αυτες τις ηλικιες δεν σκεφτομασταν καθολου τι θα φορεσουμε το πρωι.  Κοτλε καμπανα παντελονι, αμπεχωνο και σουετ μποτακι με κρεπ σολα.   Οι περισσοτεροι καθηγητες δεν φορουσαν γραβατα. Μονο στο αμφιθεατρο των Μηχανολογων, ο καθηγητης Σακελλαριδης της ανοργανης χημειας φορουσε.

Γενικα υπηρχε μια ταση πολλων καθηγητων τοτε να πλησιαζουν στους κωδικους ενδυματολογιας τα παιδια, οσο τους επετρεπε η ηλικια τους φυσικα.  Πολλοι απο αυτους (χωρις γραβατα) ηταν αξιολογωτατοι και θεωρω τον εαυτο μου τυχερο που μαθητευσα κοντα τους.

Αν θυμηθω τους ανδρες στο σπιτι,  ο παπους μου παντα φορουσε γραβατα.  Καθε μερα κουστουμι και γραβατα ως την τελευταια μερα που εφυγε για την δουλεια του και τον προδωσε η καρδια του.  Ο μπαμπας μεχρι τα πενηντα του φορουσε γραβατα.  Μετα υιοθετησε και τα ζιβαγκο (λογω μοδας και ανεσης και οχι πολιτικης σημειολογιας).  Ομως παντα γυριζε στην γραβατα, σε επισημες επαγγελματικες και κοινωκες περιστασεις.

Στην Ευρωπη γενικα οι ενδυματολογικοι κωδικες ειναι πιο χαλαροι.  Εδω στις Ηνωμενες Πολιτειες,  στις ιδιωτικες επιχειρησεις, αλλα και σε κυβερνητικους οργανισμους οι ανδρες που ασχολουνται με διοικητικου τυπου εργασιες φορουν κοστουμι και γραβατα. Αλλοι που ασχολουνται με ερευνα η με επιστημονικες πρακτικες δεν φορουν ως επι το πλειστον. Στα ιδιωτικα ιατρεια δεν φοριεται η γραβατα. Τις Παρασκευες, οι συνηθως γραβατωμενοι επιτρεπεται να ντυθουν πιο απλα, επιτρεπεται ακομα και το τζην .  Το τζην στον χωρο εργασιας ειναι κατι που συμβαινει τα τελευταια χρονια. Εχω κατι συναδελφους μεγαλης ηλικιας που τζην φορουν μονο τα Σαββατοκυριακα.   Γραβατα θα δεις στον υπαλληλο της τραπεζας και του ταχυδρομειο και γενικα σε ανθρωπους που ερχονται σε επαφη με πελατες.  Ολα αυτα προφανως σημαινουν πως οποιος φορα γραβατα δεν ειναι απαραιτητα ο πλεον μορφωμενος, ο ικανος, ο πιο εμπειρος. Και ετσι ειναι.

Η γραβατα και η σημειολογια της αλλαζει οσο περνουν οι δεκαετιες και η χρηση της γινεται ολο και πιο χαλαρη.

Το “φορω γραβατα” σημαινε καποτε, ντυνομαι καλα. Και ντυνομαι καλα σημαινε τιμω καποιον η καποιους η και τον ιδιο μου τον εαυτο και κανω την ημερα ξεχωριστη, ουσιαστικα και τυπικα.  Ακομα βλεπουμε (αλλα οχι πλεον τοσο οσο τριαντα χρονια πριν) απουσια γραβατας σε γαμους, βαφτισια, και κηδειες.  Η χαρα και  η λυπη  ειναι ιδιες αλλα αν ρωτησετε τους μεγαλους ανθρωπους θα σας πουν πως η γραβατα εκφραζει σεβασμο και τιμη.

Παντως αν το σκεφτει κανεις, οπως η γραβατα ειναι συμβολο, ετσι και το σακκακι  ειναι συμβολο.  Δηλαδη ακομα και στα παλια χρονια, δε φορουσε κανεις γραβατα χωρις σακκακι.  Το σακκακι ομως παραμενει “επισημο” ας πουμε ενδυμα, ακομα και χωρις τη γραβατα. Τι εγινε και το ενα εχασε τον συμβολισμο του ενω το αλλο οχι;  Ισως να φταιει ο κομπος.

Βλέπουμε πολλες φορες γαμπρους με σακκακι, αλλα χωρις γραβατα.  Ακολουθουν και αυτοι μια μοδα, ενα ενδυματολογικο ρευμα της εποχης, και δεν πιστευω πως  βλεπουν την υποθεση “γραβατα” σημειολογικα.

Στην προσφατη εικονα της ορκομωσιας των μελων του ΣΥΡΙΖΑ και της ΑΝΕΛ βλεπουμε την “γραβατα” να παιζει καθαρα ρολο ιδεολογικο και να γινεται παλι αντικειμενο σημειολογιας.

Προσωπικα οι γραβατες μου αρεσουν πολυ.  Τις θεωρω το κατ’εξοχην ανδρικο αξεσουαρ.   Πρεπει να ταιριαζει με το πουκαμισο, με το σακκακι, με το παλτο και με την περισταση. Εμεις οι γυναικες εχουμε τα φουλαρια, τις τσαντες, οι ανδρες την γραβατα.  Ψωνιζω γραβατες για τους γνωστους μου  ανδρες που τις αγαπουν και παντα εχω στο νου μου την προσωπικοτητα τους,  τα αγαπημενα τους χρωματα.  Και δεν σημαινει επ’ουδενι πως φορωντας τις γινονται περισσοτερο σημαντικοι. Ειναι ηδη σημαντικοι. Απλα γινονται πιο .. φιν φον!

Σας φιλω γλυκα.

Εσεις, εμεις και το Ποταμι.

Διαβαζω με εξαιρετικο ενδιαφερον τις προεκλογικες καμπανιες, τα αρθρα και τους σχολιασμους στα μεσα κοινωνικης δικτυωσης που οπως ειναι αναμενομενο εχουν πολλαπλασιαστει τελευταια.  Παντα τις παραμονες των εκλογων θυμαμαι με παραπονο οτι ουτε εγω, ουτε κανεις αλλος που εχει περασει τα συνορα της Ελλαδας εν καιρω εκλογων δεν μπορει να ψηφησει.  Οι λογοι ειναι λιγο ως πολυ γνωστοι εφ᾽οσον μια τετοια νομοθεσια θα πρεπει να ψηφιστει απο το Ελληνικο κοινοβουλιο και δεδομενου οτι η πλειοψηφια των ομογενων ειναι συντηρητικη, ειναι σαν να δεχονται να επιτρεψουν να προστεθει στο εκλογικο σωμα ενα σημαντικο συντηρητικο ποσοστο. Προσωπικα παντως, εγω πρασινιζω απο τη ζηλεια μου καθε φορα που οι φιλοι μου οι Πολωνοι πηγαινουν στην πρεσβεια τους και ψηφιζουν.

Ακομα θελω να τονισω πως τα like μου σε αναρτησεις των κοινωνικων ιστοσελιδων, δεν σημαινει απαρατητα πως ειμαι υπερ του κομματος που εκθειαζεται η απλα αναφερεται.  Το like σημαινει οτι βρισκω την αναφορα,  ενδιαφερουσα, λογικη, ισως και πειστικη.  Και κατι ακομα,  απεχθανομαι την λασπολογια, την ειρωνια και την ταση εκδικητικοτητας.   Η πρωτη δειχνει ανικανοτητα και ελλειψη επιχειρηματων, η δευτερη ΔΕΝ ειναι σατιρα και η τριτη κακοψυχια του κερατα!

Σε μια εβδομαδα ο Ελληνικος λαος καλειται να αναδειξει κυβερνηση.  Αν πιστεψουμε τις σφυγμομετρησεις (και γιατι να μη τις πιστεψουμε, η στατιστικη λεει αληθειες παρὀλο που στις μετρησεις υπεισερχονται συστηματικα σφαλματα)  ευνοειται ο  ΣΥΡΙΖΑ.  Τωρα κατα ποσον θα ειναι πλειοψηφια, η αν θα χρειαστουν δεκανικια για να σχηματιστει κυβερνηση, και τι προσανατολισμο θα εχουν τα δεκανικια, αυτο θα το δουμε την επομενη εβδομαδα.  Κατα τη γνωμη μου ομως ο κοσμος πρεπει να αρχιζει να προετοιμαζεται για αλλαγες.

Το θεμα μου ομως σημερα δεν ειναι ποιος φευγει και ποιος ερχεται αλλα μια σημαντικη αλλαγη στις στατιστικες των κομματων.  Το σχετικα νεοσυσταθεν κομμα ῾Ποταμι῾ εχει φτασει να ειναι στατιστικα η τριτη δυναμη.  Δεδομενου οτι στις περασμενες βουλευτικες εκλογες την θεση αυτη κατειχε η χρυση αυγη αυτο κατι λεει.  Λεει ισως οτι ο κοσμος κουραστηκε και θελει κατι καινουργιο.  Λεει ισως, οτι ενα ποσοστο σημαντικο ωστε να αποτελει την τριτη δυναμη ψαχνει ενα χωρο δικο του στο κεντρο.  Απο το ποταμι, κατα την γνωμη μου, λειπει η πολιτικη και διοικητικη εμπειρια.  Εαν ομως κατορθωσει να αποτελεσει οπως προβλεπεται την τριτη δυναμη, τουλαχιστο θα εχει γινει καποια αρχη αλλαγης της νοοτροπιας ψηφοφορων.  Ευχομαι λοιπον στο ποταμι να κατακτησει την τριτη θεση και να ανεβασει το επιπεδο της βουλης των Ελληνων.

Η τριτη θεση του Ποταμιου ειναι το μονο στατιστικο στοιχειο που στις παρουσες εκλογες δε θα ηθελα να ανατραπει.

Καλο βολι λοιπον.

Σας φιλω γλυκα.

Je suis Charlie!

Charlie

Στο μπλογκ δεν σας ευχηθηκαμε Καλη Χρονια οπως κανουμε παντα, αλλα ειμασταν εντελως under the weather, και παρεα με αντιβιοτικα και ποικιλα ματζουνια πολεμωντας μια τρελλη ιωση.  Ολα αυτα ομως ειναι (σχεδον) παρελθον και οι ευχες μας για καλη χρονια ερχονται καθυστερημενες αλλα απο καρδιας.

Εν τω μεταξυ το 2015 σε διεθνες αλλα και εθνικο επιπεδο δεν αρχισε και πολυ καλα.  Η Ελλαδα προετοιμαζεται για εκλογες με αβεβαιο κοστος αλλα αυτο θα το αφησουμε για μερικες εβδομαδες ακομα.

Στο Παρισι η δολοφονια των σκιτσογραφων της σατιρικης εφημεριδας Charlie Hebdo κυριως, αλλα και οτι επακολουθησε στην πολη του φωτος, ενωσε τους Ευρωπαιους σε μια κινηση αλληλεγγυης και διαμαρτυριας και υπερασπισης του δυτικου πολιτισμου και της ελευθεριας της εκφρασης.

Ειναι πολυ ενδιαφερον να παρακολουθεις τις αντιδρασεις του κοσμου στα μεσα κοινωνικης δικτυωσης.  Ανθρωποι με ευαισθησια αυθορμητα γινονται ολοι Charlie καταδικαζοντας την αγριοτητα των Τζιχαντιστων,  αλλοι παλι που συνηθως κοπτονται για καθε κοινωνικο η πολιτικο θεμα,  δεν ασχολουνται καθολου, πραγμα που εμενα προσωπικα με κανει να αναρωτιεμαι τι σκεφτονται, γιατι δεν μπορει καποια γνωμη εχουν.

Ενα γεγονος οπως το μακελειο στο Παρισι γεννα αυτοματα αντιδρασεις, ιδεολογικες αντιπαραθεσεις, γενικευμενους αφορισμους,  παραπομπες σε αλλες εποχες και αλλα γεγονοτα, διαφωνιες και αμυνες.

Οπως και να εχει, το Παρισι, η Γαλλια, η Ευρωπη και ο κοσμος γενικα καταδικαζουν την σφαγη των δημοσιογραφων.  Περισσοτερο ευαισθητοποιημενοι οι ανθρωποι της πεννας και της εκφρασης, οι δημοσιογραφοι, οι συγγραφεις γινονται παντου μια γροθια.  Αλλοι λενε φοβομαστε, αλλοι λενε δεν φοβομαστε!  Τι συμβαινει αληθεια;

Πιστευω οτι οι ανθρωποι των γραμματων και της ελευθερης εκφρασης ειναι λογικο να φοβουνται.  Και μπορει να μην ενδωσουν στον εκφοβισμο των τζιχαντιστων,  στο κατω κατω δειχνει δυναμη να λες δεν φοβαμαι,  ομως αλλοιως θα το αντιμετωπισει ο σκιτσογραφος στην Ελλαδα και αλλοιως ο σκιτσογραφος στο Παρισι, στο Λονδινο και στην Νεα Υορκη οπου η αναγνωσιμοτητα των εντυπων η των ηλεκτρονικων πορταλς τα τοποθετει  στο στοχαστρο.

Δεν ειναι λοιπον δειλια να βλεπεις αυτους τους ανθρωπους να ανησυχουν,  να βγαζουν το καπελο του Charlie και να ξανασκεφτονται τι θα δημοσιευσουν.  Και αυτο γιατι δεν εχουν να κανουν με ανθρωπους της δικης τους λογικης, αλλα ενος καθ᾽ημας ᾽παραλογισμου που ομως για τους φανατικους μουσουλμανους ειναι απλα θεμελιωδες πιστευω.  Ολα αυτα δεν δικαιολογουν βεβαια το να παρεις ενα καλασνικωφ και να θερισεις τοσους ανθρωπους.  Εδω εχουμε πολεμο ιδεων, πολεμο αντιληψεων που δεν εχουν κανενα κοινο πεδιο.   Και βεβαια οταν βλεπεις κατι σαν τον ῾ανωνυμο῾  τιμωρο να απειλει με ηλεκτρονικο πολεμο τους Τζιχαντιστες της Al Qaeda  τοτε συνειδητοποιεις οτι ολο αυτο εχει ξεφυγει απο τα ορια της αμυνας και περνα στην παραλογη αντεπιθεση.

Οπως καθε τεραστιο γεγονος σαν και αυτο του Παρισιου που συγκλονισε τον δυτικο κοσμο,  αρχιζουν παντα να γεννιουνται κοινωικα και πολιτικα ερωτηματα μα παραλληλα και η εκμεταλλευση του γεγονοτος για καθε μορφη αντιποινων η πολιτικων αντιπαραθεσεων.  Ειναι βεβαια γνωστος ο διεθνης σχολιασμος των λογων του Ελληνα Πρωθυπουργου Αντωνη Σαμαρα που στην προσπαθεια του να στοχοποιησει την μεταναστευτικη πολιτικη του αντιπαλου κομματος,  εκανε αυτο που λεμε “put his foot in his mouth”  , πατωντας ατσαλα στην προσφατη ευαισθησια του Γαλλικου λαου και κατεληξε να παρομοιαζεται ( οχι αδικα) με την Marie Le Pen.

Μια αλλη μεριδα σχολιαστων (παλι για πολιτικους λογους)  αναφερεται στις επεμβασεις του δυτικου κοσμου στα αραβικα και μουσουλμανικα κρατη συμπεριλαμβανομενης της εμμεσης παροχης οπλων, της εκμεταλλευσης του ορυκτου πλουτου και της παρεμβολης του στα εσωτερικα των χωρων του.  Αυτο βεβαια ειναι μεγαλο θεμα,  αλλα δεν δικαιολογει τις επιχειρησεις αυτοκτονιας με θυματα αθωους πολιτες.  Οι δολοφονιες των σκιτσογραφων της εφημεριδας  Charlie Hebdo,  τι ειχε ως σκοπο;  Απλα και μονο την την τιμωρια των υβριστων του προφητη Μωαμεθ;  Τι πολιτικο κοστος θα εχει;  Θα ωθησει την Γαλλια  εναντια στην απελευθερωση του Παλαιστινιακου κρατους;  Θα αυξησει το ρευμα της Marie Le Pen;  Θα επωφεληθει η ακρα δεξια στην Ευρωπη;  Ολα ειναι πιθανα σεναρια, μενει να περιμενουμε και να δουμε.

Ενα αλλο ερωτημα που γεννιεται απο ολη αυτη την ιστορια, ειναι το κατα ποσον η σατιρα εχει ορια η μπορει ο καθενας να γραφει οτι θελει και να προσβαλλει οποιον θελει;  Ενα απο τα πρωτα σκιτσα του Μωαμεθ πριν αρκετα χρονια σε Δανικη εφημεριδα ειχε προκαλεσει την οργη των φανατικων μουσουλμανων. Ειναι γνωστο πως οι σκανδιναυικες χωρες,  παρ᾽ολο που θεωρουνται προοδευτικες και σοσιαλιστικες και με ολα τα ωραια δυτικα προτυπα, εχουν αναμφησβητητα προβληματα με την  μαζικη μεταναστευση απο μουσουλμανικες χωρες.  Αυτο το ειχα παρατηρησει ηδη απο το 2009 οπου σε μια επισκεψη στην Κοπενχαγη παρατηρησα πως ολοκληρες συνοικιες ηταν κατηλειμμενες απο αραβικης προελευσης πληθυσμο και ολες οι επιχειρησεις ειχαν ονοματα αραβικα.  Και οι πιο ελευθερες κοινωνιες οταν αλλοιωνονται δημογραφικα, περνουν απο την διαδικασια της κοινωνικης ισοτητας σε αναθεωρηση της πολιτικης τους.   Η προσφυγια ειναι τεραστιο θεμα και δεν ξερω πως μπορεις να κανεις σατιρα χωρις να προκαλεσεις την οργη των αλλοθρησκων προσφυγων στη χωρα σου.  Οταν ομως το κανεις οπως και να το κανουμε προκαλεις.  Μπορει να ισχυριστει κανεις οτι προκαλεις στον δικο σου χωρο και οχι στον δικο τους,  ομως με την σημερινη παγκοσμιοποιηση δεν νομιζω οτι ισχυουν αυτα τα στεγανα.  Ο σεβασμος των προσφυγων που αποφασισες να επιτρεψεις να εγκατασταθουν στη χωρα σου ειναι πια θεμα κοινωνικης δικαιοσυνης.  Ομολογω οτι εκεινο το παλιο σκιτσο με ειχε ξαφνιασει ασχημα.  Ιδεατα στην σατιρα απαντας με σατιρα.  Δυστυχως ομως εδω οπως ειπαμε και πριν δεν υπαρχει κοινο εδαφος λογικης.

Η αντιμετωπιση μιας τετοιας τραγωδιας σε μια χωρα που δεν ειναι πολυπολιτοσμικη οπως η Γαλλια, σιγουρα θα εμπεριειχε περισσοτερο φανατισμο.  Στην Γαλλια οπου οι χριστανοι, οι μουσουλμανοι, οι εβραιοι αλλα και αλλες εθνικες και θρησκευτικες μειονοτητες αποτελουν σημαντικο μερος του πληθυσμου, οι πιθανοτητες για μια αντιμετωπιση στα πλαισια του τριπτυχου Liberté, Égalité, Fraternité,  ισως να ειναι περισσοτερο εφικτη. Οταν κατακατσει ο κουρνιαχτος και παρουν ανασα οι Γαλλοι.

Σας φιλω γλυκα!

Best of 2014

SAMSUNG CAMERA PICTURES

Τελειωνει ο ογδοος χρονος που γραφω στο μπλογκ (πλοκ η μπλοκ οπως το λενε μερικοι που ομιλουν την γαλλικην). Η μαλλον να πω καλυτερα στα μπλογκς γιατι τα οκτω αυτα χρονια εφιαξα οκτω μπλογκς και εγραψα και σε ενα με συνεργασια .  Το μπλογκ ειναι το διαδυκτιακο μου σπιτι.  Ενα σπιτι φιλοξενο με την πορτα παντα ανοιχτη σε οποιον θελει να μπει.  Αντιθετα, τα αλλα σοσιαλ μηντια ειναι σαν την πλατεια του χωριου.  Περνας, βλεπεις γνωστους και αγνωστους, καποιος σου λεει κατι , κατι λες κι εσυ και γινεται κουβεντα.

Οκτω χρονια λοιπον ολα αυτα τα μπλογκς εχουν κατι για το οποιο μπορω να υπερηφανευομαι.  Οι φωτογραφιες μου ειναι ολες δικες μου. Με μονο μερικες που μετριουνται στα δαχτυλα του ενος χεριου δανεισμενες απο το διαδυκτιο γιατι ταιριαζαν σε καποια αναρτηση.  Δεν ειναι φωτογραφιες αξιωσεων.  Ειναι οτι ειδε το ματι μου μια δεδομενη στιγμη, και οπως το κατεγραψε το μεσον που ειχα,  κινητο η φωτογραφικη μηχανη.  Μια Lumix που μας αφησε χρονους,  μια Olympus, και τωρα μια Samsung φωτο-βιοι παραλληλοι για οκτω χρονια.

Καμια φορα σκεφτομαι,  τι θα γινουν ολα αυτα οταν ερθει η ωρα να αποχωρησω απο τα εγκοσμια.  Θα μεινουν να πλανωνται στο διαδυκτιο σαν διαδυκτιακη κληρονομια μου;  Η θα εξαφανισουν μετα απο καποιο social media invasion καποια στιγμη;  Θα μου πεις .. μακαβριες σκεψεις, μπααα εγω στον παραδεισο (γιατι εκει θα παω οτι κι αν μου καταλογιζεις)  θα φιαξω καινουργιο μπλογκ.  Αγγελοδεσποιναριον ντοτ κομ!

Κοιτωντας τα αρχεια με τις φωτογραφιες απο το 2014,  δεν ηταν δυσκολο να μαζεψω δωδεκα απο τις πιο αγαπημενες μου. Δεν ηταν δυσκολο γιατι μια φωτογραφια που μου αρεσει δεν την ξεχνω.   Η πρωτη λοιπον με το περιστερι ειναι απο το προσφατο ταξιδι μου στο Σαν Φρανσισκο.  Περπατωντας στο Embarcadero μετα την βροχη που ειχε φιαξει λιμνολες παντου και με εναν ηλιο να προσπαθει να τα στεγνωσει δινοντας στο ρηχο νερο μια λαμψη, προσπερασα το περιστερι.  Κοντοσταθηκα και σκεφτηκα, τι ωραια που πλατσουριζει!    Σαν παιδακι στην παιδικη χαρα!  Μετα κοιτωντας την ειδα τις λεπτομερειες και χαρηκα που .. εκανα πισω.

 

SAMSUNG CAMERA PICTURES

bistro Αngele, Napa, CA

Τον απολογισμο της χρονιας τον βασιζουμε παντα στις δικες μας εμπειρειες. Παρατηρω πολλους που λενε, .. αντε να φυγει αυτις οι χρονος και να μη ξαναγυρισει. Εγω παλι δεν βιαζομαι. Με τον χρονο τα εχω καλα!  Με σεβεται και με αγαπα.  Η καμπυλη που σχεδιαζει στο ιστογραμμα της ζωης μου δεν εχει υερβολικες τασεις ακομα.   Εκεινος ομως βιαζεται. Μπαστα λιγο αγαπη μου,  αλλαζεις νουμερα πολυ γρηγορα, δυο χιλιαδες δεκατρια, δυο χιλιαδες δεκατεσσερα,  ε πατα φρενο,  που τα εκαψες και γκαζωσες σαν λαμποργκινι στην αουτομπαν και σε λιγο θα ψαχνομαστε γενικως.  Οχι λοιπον, δεν βιαζομαι, ουτε να αλλαξει ο χρονος ουτε να εξορκισω τον παλιο.

SAMSUNG CAMERA PICTURES

San Francisco, CA , December 2014

Το 2014 μου εκανε καλο και θα του το χρωσταω.  Με εμαθε (οχι με τον πιο ευκολο τροπο) να ασκουμαι μια ωρα καθε μερα και αυτο ηταν οτι καλυτερο θα μπορουσα να κανω για την υγεια μου και την ποιοτητα της ζωης μου.  Να θυμομαστε κατι που ειναι πολυ σημαντικο.  Μονο εμεις μπορουμε να βελτιωσουμε καταστασεις που πραγματικα μπορουν να βελτιωθουν.  Κανενας δεν μπορει να το κανει για μας.  Και θα συνεχισω να βελτιωνομαι το 2015.  Υποσχεση στον εαυτο μου και σε αυτους που με αγαπουν.   Σιλανς τωρα!  μη με ματιασεις χρονιαρες μερες!

IMG_8013

stuck in traffic one rainy day, October 2014, Rockville, MD

IMG_7299

HKK, Asian Restaurant, London, August 18, 2014

Να και αλλη μια απο τις πιο αγαπημενες μου φωτογραφιες απο ενα αξεχαστο γευμα (ιεροτελεστια) στο εστιατοριο HKK στο Λονδινο.  Του Λονδινου προηγηθηκε το Μαϊαμι και ακολουθησε η Αθηνα.  Διακοπες χωρις Ελλαδα και ιδιαιτερα Αθηνα, δεν νοειται.  Μερικοι απο τους πιο αγαπημενους φιλους καρδιας και ζωης βρισκονται στην Αθηνα. Μαζι τους περνω τις πιο ομορφες στιγμες του χρονου και  νιωθω την αγαπη τους τοσο, που δεν διαπραγματευομαι το περασμα μου απι την Αθηνα καθε χρονο.  Και που ελπιζω να διαρκει περισσοτερο και  συντομα μαλιστα.  Κι ενω ειμαι εξαιρετικα ευελικτη και προσαρμοζομαι ευκολα παντου,  το γνωστο ῾οπου γης πατρις῾ δεν ισχυει για μενα.  Στην ῾πρωτευουσα῾ αισθανομαι ασφαλεια, στην Αθηνα αισθανομαι ευτυχια.  Δεν μπορω να το περιγραψω καλυτερα.

IMG_7821

 Annapolis, November 2014

Μα θα μου πεις, σιγα βρε Δεσπιιναριον, οολα μα ολα καλα ηταν το 2014;   Οχι, ομως με ξερεις , θελω να εστιαζω στα καλα.  Με απασχολει η υγεια αγαπημενων προσωπων αλλα ειμαι αισιοδοξη!  Με στεναχωρεσε η συμπεριφορα καποιων αλλων ανθρωπων,  και ποτε δεν εμαθα γιατι, οσο κι αν ρωτησα.  Confrontation για να καταλαβω τι μεσολαβησε.  Στο κενο.  Και μετα εκλεισα την πορτα και εφυγα.  Ομως τωρα που τελειωνει ο χρονος σκεφτομαι πως μερικα πραγματα καποια στιγμη θα γινοντουσαν.  Και δεν αισθανομαι ασχημα γιατι η αλλη πορτα εκλεισε πριν απο την δικη μου.  Σ᾽ε λα βι και ο κοσμος παντα θα πεταει πρωτα, τα πιο επουσιωδη γι᾽αυτον.

IMG_6999

 Washington Harbor, June 2, 2014

Και συνεχιζοντας με τις ανησυχιες, ναι ανησυχω πολυ για την Ελλαδα και για τον κοσμο.  Για τον πλανητη που εχω φαει μια ζωη να καταλαβω γιατι συμπεριφερεται ετσι και τι μπορουμε να κανουμε για να συμβιβαστουμε μαζι του. Για τα εκατομμυρια προσφυγες που πλανωνται πανω του οπως τα μυρμηγκια στο ξερο χωμα μεχρι να τα πατησει καποιος.  Για την παγκοσμια οικονομια, για την εξαρση της τρομοκρατιας,  για το μελλον της χωρας μου (της Ελλαδας εννοω, να μη λεμε τα ιδια και τα ιδια συνεχως!),  για την αλλοιωση στις κοινωνικες συμπεριφορες των συμπατριωτων μου.  Μερικες φορες τρομαζω με αυτα που διαβαζω και ακουω.  Να χυμηξει ο ενας στον αλλο και να τον κατασπαραξει.  Καταγγελιες, επιθεσεις, αβιαστες κατηγοριες, οτι μας βολευει για να εκτονωθουμε. Η για να εκδικηθουμε.  Οι ωραιοτεροι ανθρωποι που εχω γνωρισει ειναι εκεινοι που εχουν βαλει σκοπο να πετυχουν κατι, να φθασουν καπου, οχι ομως κατηγορωντας τους υπολοιπους η μειωνοντας τους. Εκεινοι που μπορουν να ενταχθουν σε ομαδες και να βαλουν ενα λιθαρακι για να πετυχει ενα εργο, να υλοποιηθει μια ιδεα, να πετυχει ενας σκοπος. Και ειναι προσηλωμενοι,  ειναι ευπροσηγοροι και διαλεκτικοι.  Αυτοι που βλεπουν το ποτηρι μισογεματο και το απογεμιζουν.  Και το χερι τους δεν το εχουν για να σηκωνουν το δαχτυλο επιτακτικα η για να δειξουν τον αλλο,  αλλα για να πιανουν το χερι του διπλανου.  Αυτοι που δεν περιμενουν απο την πολιτεια να κανει θαυματα για εκεινους αλλα τα κανουν οι ιδιοι.  Οι ωραιοτεροι ανθρωποι που εχω γνωρισει  ειναι πολλοι.  Οχι ομως αρκετοι.

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/821/67693748/files/2014/12/img_7199.jpg

 London, hotel Haymarket, August 2014

Ο Δεκεμβρης για καποιο λογο ειναι μηνας συμφορων.  Σκεψου το στατιστικα, αναλογοζομενος τα τελευταια χρονια.  Τσουναμια, σεισμοι,  χειμωνιαζει και ταλαιπωρειται ο κοσμος με τις κακοκαιριες, μπαινει ο διαολος μεσα του και κανει μια Αθηνα μπαχαλο και καρβουνο.  Ριχνει λεωφορεια πανω στον κοσμο, κρατα ενα μαχαιρι στο λαιμο του αιχμαλωτου, σκοτωνει ενα χωριο ολοκληρο, κανει οτι μπορει για να κανει την ζωη του συνανθρωπου του δυσκολη.  Για καλο σκοπο βεβαια αλλα στην πορεια σκορπαει την καταστροφη,  τον πανικο και εχει προκαλεσει χαος.  Σημερα εξαφανιστηκε ενα αεροπλανο και καηκε ενα καραβι. Και ναι ολα αυτα εγιναν λιγο πριν αλλαξει ο χρονος, αλλα και το 2013 και το 2012 και το 2010 και καθε χρονο κατι γινεται. Ειναι σαν ο μισος κοσμος να τα εχει βαλει με τον αλλο μισο.   Κανεις δεν μας λεει οτι το 2015 θα ειναι καλυτερο.   Ειμαστε ομως ανθρωποι και απο την φυση μας θελουμε να πιστευουμε οτι του χρονου θα ειναι ολα καλυτερα.  Υπογραφω κι εγω απο κατω.  Μη μου τα κανει μπαχαλο η βουλη αυριο!  Θα μου τα κανει αλλα δεν βλαφτει να το ευχηθω!

IMG_6441

The lighthouse at Key Biscayne, Florida
May 2014

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/821/67693748/files/2014/12/img_6559.jpg

 Sonesta Coconut Grove Hotel, Coral Gables FL, May 2014

P1140211

Anafiotika,  Athens, September 2014


P1130943

a boat in the beach Kampia, Northern Chios, September 2014

Για πρωτη φορα στο γυρισμα του χρονου, δεν εχω διαθεση να αναπολησω χρονια παλια και ξεγνοιαστα.  Καπου το φυσιολογικο πισωγυρισμα της ωριμοτητας με κουρασε.  Θελω καλο παρον και μελλον.  Να βλεπω μακρυα, να κανω σχεδια.  Να αγαπω και να με αγαπουν.  Μου τελειωσαν και οι φωτογραφιες!  Τερμα η παρλα.  Adieu 2014!

Σας φιλω γλυκα.

 

a cable car ride

SAMSUNG CAMERA PICTURES

 Θα σας παρω μαζι μου μια βολτα με το cable car στο Σαν Φρανσισκο.  Ξεκινα απο την Market street και αφου ανεβοκατεβει πεντε εξι λοφους καταληγει στην μαρινα κοντα στην Ghiradelli Square.   Σου δινει μια αισθηση ελευθεριας και παρ᾽ολο που ειναι μια εντελως τουριστικη ατραξιον, θελω να την κανω καθε φορα που βρισκομαι εκει.  Ο καιρος ειναι παντα γλυκος στο Σαν Φρανσισκο κι ετσι το μονο που χρειαζεσαι ειναι ενα κασκολ στο λαιμο και να προλαβεις να καθησεις στις εξωτερικες θεσεις για να εχεις ωραια θεα.   Βελε κασκολ και ελα!

SAMSUNG CAMERA PICTURES

Ωρα να κατεβουμε, αυριο εχουμε τα Χριστουγεννα. Να προλαβεις να γεμισεις την γαλοπουλα!  Χρονια Πολλα!

Σε φιλω  γλυκα!

 

Thanksgiving ante portas

turkey_bg_06H γιορτη του Thanksgiving στην βορεια Αμερικη (Καναδα και Ηνωμενες πολιτειες)  ειναι μια γιορτη που αγαπησα πολυ. Κατ’ αρχην γιορταζεται παντα την Πεμπτη τηες τελευταιας εβδομαδας του Νοεμβρη κι ετσι διαρκει ενα ωραιοτατο τετραημερο σε μια εποχη που μολις εχουν αρχισει τα κρυα και η προοπτικη του χειμωνα μας χαλαει την διαθεση. Ειναι μια γιορτη που καταφερε να ξεφυγει απο τα  δυχτια της καταναλωσης και να μεινει καθαρα οικογενειακη.  Ουτε καρτες στελνουμε, ουτε δωρα αγοραζουμε.  Το μονο που εχει μια δοση υπερβολης στο Thanksgiving ειναι το φαγητο.

Πρωταγωνιστρια στο τραπεζι ειναι μια τεραστια γαλοπουλα που προετοιμαζεται για αρκετες ημερες πριν και ψηνεται για πολλες ωρες.  Ιδανικα πρεπει να βγει απο τον φουρνο μια ωρα τουλαχιστο πριν το γευμα.  Γυρω γυρω στο τραπεζι τα συνοδευτικα πιατα με λαχανικα και τα γλυκα της εποχης σε πρασινο και κανελλι χρωμα ταιριαζουν απολυτα με τον Νοεμβρη.  Εκεινο που σκεφτομουν παντα ειναι οτι ενω το Thanksgiving θεωρειται το μεγαλυτερο οικογενειακο γαστρονομικο γεγονος, τα παραδοσιακα εδεσματα δεν βοηθανε πολυ στο να φιαξεις κατι πραγματικα  ξεχωριστο και νοστιμο.  Τα τελευταια χρονια διαφοροι σεφς κανουν προτασεις για νοστιμες παραλλαγες των παραδοσιακων πιατων. Ποσα πιατα  ομως μπορεις να φιαξεις με πρασινα φασολακια, πουρε πατατας και κολοκυθα;  Θελει προσπαθεια για να παρουσιασεις καθε χρονο κατι καινουργιο στο τραπεζι χωρις να ξεφυγεις απο τα ιδια και τα ιδια.  Ειναι κατι σαν τα παιχνιδια που παιζουν στο food netwοrk,  οπου οι διαγωνιζομενοι καλουνται να φιαξουν κατι ξεχωριστο με ωρισμενα παντα υλικα.

Η ημερα πριν το Thanksgiving ειναι εκεινη που εχει την μεγαλυτερη κινηση απο οποιαδηποτε αλλη ημερα, στα αεροδρομια και στα highways.  Ενας αγωνας να φτασουν ολοι στην ωρα τους. Και το τηρουν αυτο οι Αμερικανοἰ.  Ξεχυνονται στους δρομους, αρπαζουν το πρωτο αεροπλανο και πολυμελεις οικογενειες βρισκονται να συντρωγουν στο ιδιο τραπεζι, το ιδιο φαγητο.  Σαν ιδεα ειναι υπεροχη, κι ας υπαρχουν τα παραλειπομενα ενδο-οικογενειακα ευτραπελα των μεγαλων οικογενειων. Τα παιδια που βαριουνται, η θεια που δεν ακουει, η ξυνη εξαδελφη η ο ξερολας θειος.

Φετος θα μαγειρεψω για τους δικους μου.   Απο αυριο αρχιζει η σχετικη προετοιμασια της γαλοπουλας που ηδη βρισκεται στο ψυγειο.  Για τα συνοδευτικα πιατα θα προσπαθησω να γινω οσο μπορω δημιουργικη.

Σε μας που ηρθαμε εδω μεγαλοι,  η οικογενεια δεν μετραει πολλες γεννιες.   Ετσι πολλες φορες περιλαμβανει φιλους αγαπημενους που δεν εχουν οικογενειες  εδω.  Στο κατω κατω, τι ειναι οικογενεια; Εκεινοι που σε αγαπουν και σε υπολογιζουν.

Σας φιλω γλυκα.

εδω Πολυτεχνειο

εδω

Χρονια τωρα παραμονες της επετειου της 17ης Νοεμβρη, διαβαζω στα μεσα κοινωνικης δικτυωσης διαφορες γνωμες και αποψεις για την επετειο του Πολυτεχνειου.  Ο καθενας γραφει αναλογα με το πως αντιλαμβανεται  τα γεγονοτα που προηγηθηκαν της 17ης Νοεμβρη, τα γεγονοτα μετα, αλλα κυριως με  γνωμονα τις πολιτικες εξελιξεις απο την μεταπολιτευση ως σημερα και φυσικα τον πολιτικο του φανατισμο η την πολιτικη του απαξιωση.

Πολλοι στην προσπαθεια τους να μειωσουν την σημασια της εξεγερσης στο Πολυτεχνειο αναφερουν το γεγονος οτι δεν υπηρξαν νεκροι στον προαοαυλιο χωρο.  Πραγματικα δεν υπηρξαν.  Γεγονος ομως ειναι οτι υπηρξαν τραυματιες στον προαυλιο χωρο και νεκροι σε μια ακτινα πολλων μετρων απο το Πολυτεχνειο.

Την χουντα την εζησα αρκετα στα μαθητικα μου χρονια και λιγο στο Πολυτεχνειο.  Ολοι αυτοι που σημερα ελαφρα τη καρδια ονομαζουν χουντα την σημερινη πολιτικη κατασταση, μαλλον δεν εχουν ιδεα τι σημαινει χουντα.  Στο σχολειο μας ειχε ερθει εγκυκλιος να γραφουμε εκθεσεις υμνωντας τα  ” Καλα της Επαναστασης “.  Οποια μαθητρια εγραφε κατι εναντιον, γινοταν επιπληξη στους γονεις της.  Αυτα μονο γιατι το σχολειο ηταν ιδιωτικο και το … ατοπημα δεν πηγαινε παρα περα.  Οι γειτονες που ασπαζονταν την Χουντα σου επιαναν την κουβεντα για να σε ψαρεψουν και αλλοιμονο αν δεν συμφωνουσες μαζι τους.  Στο σπιτι μου στην περιοχη Κυπριαδου, σε αποσταση  διακοσιων μετρων  στην πλατεια Παπαλουκα ηταν το διοροφο του δικτατορα Ιωαννιδη.  Μετα απο δυο κυκλους στο παρκο με το ποδηλατο μου,  βγηκε ο μπραβος απο το αυτοκινητο και μου ειπε να εξαφανιστω γιατι αν ξαναπερασω απο εκει θα μου τσακισει τα κοκκαλα.  Και ναι εγινα καπνος. Αυτη ηταν η μενταλιτε των χουντικων.  Κι εγω δεν ημουν μικρη ηρωιδα.

Αυτα μπορει να ακουγονται σαν παραλειπομενα και ψιλα γραμματα γιατι αλλοι βιωσαν την χουντα με τον χειροτερο τροπο.  Ανθρωποι ωριμοι και μεγαλυτεροι που η δουλεια τους ηταν να ενημερωνουν τον κοσμο, η να εκφραζονται ελευθερα στην τεχνη τους και στην πολιτικη τους, ηρθαν σε συγκρουση με τα φιμωτρα της χουντας και με τις αβροφροσυνες της ασφαλειας, και ειτε σωπασαν  (ποικιλοτροπως) ειτε εφυγαν.

Στο Πολυτεχνειο δεν ηταν καλυτερα τα πραγματα.  Υπηρχαν στην δικη μου σχολη τεσσερεις χουντικοι (εκδηλα), ενας φοιτητης και τρεις στρατιωτικοι που σπουδαζαν.  Δεν μπορω να πω με βεβαιοτητα οτι ηταν βαλτοι, ομως δεν τους ξεφευγε τιποτα.  Το αυτι στημενο στις παρεες.  Εκδηλη προσπαθεια να φερουν με το μερος τους οσους μπορουσαν.  Μεχρι και ομορφη με ειπαν για να με καλοπιασουν.  Ενας μου ζητησε να τον βοηθησω να αγορασει ενα σχεδιαστηριο στο Πλαισιο. Επειδη ημουν καλοπραιρετη πηγα και μου επιασε την κουβεντα να με ψαρεψει.  Οπου φυγει φυγει μετα.  Εκεινο τον χρονο ηταν οι χουντικοι και οι αντιχουντικοι.  Τιποτε αλλο. Εαν ησουν εκδηλα αντιχουντικος ειχες την τυχη του συμφοιτητη μου Νικου (*)  που γυρισε απο την ασφαλεια δυο κομματια στην ψυχη και με σοβαρα προβληματα υγειας και δεν ξαναμιλησε ποτε.

Ο χουντικος καθηγητης της Οδοποιιας Κορωναιος με αποπηρε με την εξης φραση οταν πηγα να παρω τα συγγραματα.  ῾Εσυ δεν εχεις καμια δουλεια εδω, εισαι γυναικα, δωστης τα αναποδα τυπωμενα ᾽ συνεχισε κοιταζοντας την βοηθο του.  Σταθηκα ετοιμη τα κλαψω (οργη φοβος δε ξερω τι ηταν εκεινη τη στιγμη) μπροστα στη βοηθο και της ζητησα να μου δωσει τα σωστα βιβλια.  Οι καθηγητες ευτυχως δεν ηταν ολοι ετσι. Αλλοιμονο αν ηταν.

Η εξεγερση στο Πολυτεχνειο εγινε αρκετα μετα την καταληψη της Νομικης το ᾽73.  Αρχισε σαν εξεγερση των σπουδαστων αλλα γρηγορα εγινε εξεγερση λαικη και ο χωρος γυρω απο το πολυτεχνειο γεμισε με κοσμο.  Στον προαυλιο χωρο εισχωρησαν και προβοκατορες.  Τους ειδα με τα ματια μου να καταστρεφουν.   Οι καλυκες απο τις σφαιρες που μαζεψα στην οδο Στουρναρη δεν ηταν απο αλατοσφαιρες αλλα απο πραγματικες σφαιρες.

Μετα το τανκ ερριξε την σιδερενια πορτα και δεν λογαριασε τι πλακωνε,  καταστολη ηταν η διαταγη.

Και ναι, δεν σκοτωσε κανενα η  πορτα.  Και ναι μερικοι  πρωτεργατες της εξεγερσης, εξαργυρωσαν με καθε θεμιτο και αθεμιτο τροπο την συμμετοχη τους σε αυτη τα χρονια που ακολουθησαν.  Τοτε ομως ειχαν ψυχη και τολμη και εκαναν ενα βημα μπροστα.   Κανεις απο εσας που διαβαζετε αυτο εδω το κειμενο, δεν μπορει να πει με βεβαιοτητα πως θα εξελισσοταν η πολιτικη κατασταση εαν δεν ειχε γινει η εξεγερση του Πολυτεχνειου.  Αν θα ειχαμε αποφυγει αυτη την ηθικη εξαθλιωση και την απολιτικη καταντια που χαρακτηρισε την επομενη γενια, και ολες αυτες τις αθλιοτητες που αβιαστα σημερα αποδιδονται στην γενια του Πολυτεχνειου.

Στην συνεχεια, το ΚΚΕ καπελωσε το φοιτητικο κινημα για πολλα πολλα χρονια,  ομως ουτε αυτο στεκει σαν βαση για να αμαυρωνεται απο τους αμφησβητιες η σημασια της εξεγερσης της 17 Νοεμβρη.  Η σημειολογια της παραμεριστηκε και απο τοτε προσπαθουν οι πασης φυσεως κομματικοι να επωφεληθουν.

Στην μνημη του Αλεξανδρου Σπαρτιδη της κυριας Αννας και του κυριου Αθω, αδελφο της Κατερινας, παιδικου μου φιλου που παιζαμε μαζι στον Πορο, και που επεσε απο σφαιρα στα Εξαρχεια. Ναι υπηρξαν θυματα, και το που βρεθηκαν τα αψυχα κορμια δεν εχει καμια σημασια. Και οποιος μου πει τι δουλεια ειχε ενα παιδι 16 χρονων στα Εξαρχεια,  θα του πω πως ειναι τυχερος που ζει σε μια χωρα που πολλα νεα παιδια εχουν ακομα ψυχη.

Σας φιλω γλυκα,